Zondag 07/06/2020

InterviewInto the Night

‘Into the Night’, Belgische primeur op Netflix: ‘Als mensen onder druk staan, kunnen ze zowel de best als slechtst mogelijke versie van zichzelf worden’

Leve de lockdown: net wanneer meer mensen dan ooit thuis Netflix zitten te kijken, werd met Into the Night begin deze maand de allereerste Belgische Netflix Original op de wereld losgelaten. De regie is van Over water-duo Inti Calfat en Dirk Verheye en ook het gros van de acteurs is Belgisch, maar het scenario is van een Amerikaan die zich baseerde op een Pools boek, en de serie is gefilmd in Bulgarije. ‘Het klinkt onpraktisch, maar het werkt wel: typisch Belgisch!’

In Into the Night zet een nachtvlucht vanuit Brussel koers naar het westen om aan de zon te ontsnappen, die om een onbekende reden alles doodt wat haar stralen kruist. Op het eerste gezicht een doorsnee scienfictionideetje, maar deze zesdelige thrillerreeks over leven en dood is wel degelijk een hoogvlieger. Bedenker Jason George levert na bijdrages aan Narcos met Into the Night zijn eerste eigen creatie af. Netflix koppelde hem aan regisseursduo Inti Calfat en Dirk Verheye, reclameboys die met Over water de sprong naar fictie waagden en nu dus voor een internationale test staan. En omdat zelfs een streaminggigant op zijn centen let, werd de eerste Belgische Netflix Original in Bulgarije gefilmd: in een uithoek van Sofia Airport stond er een Airbus A320 ter beschikking, in de nabijgelegen Nu Boyana-filmstudio's werd een exacte replica gebouwd voor de binnenshots.

Dirk Verheye: “In Bulgarije zijn dingen mogelijk die in België niet kunnen. In ons land hebben we voor producties op deze schaal gewoon niet de nodige expertise. Daarom filmden we in Sofia en niet in Brussel.”

Jason George: “Waar kun je voor enkele maanden een Airbus A320 parkeren? Ook 'The Expendables' en 'Angel Has Fallen' zijn in Bulgarije gedraaid. Ik heb vroeger vooral in Los Angeles gewerkt, maar zelfs daar zijn de ruimtes kleiner.”

Hoe komt een Amerikaan in een Belgische productie terecht?

George: “Ik speelde al langer met het idee om een reeks te schrijven over het gedrag van mensen met uiteenlopende achtergronden die in een crisissituatie terechtkomen. Om de samenstelling van de vlucht zo natuurlijk mogelijk te maken, kwam ik tijdens mijn research bij Brussel uit. Naar verluidt heeft 42 procent van de bevolking een migratieachtergrond: dat intrigeerde mij. Via kennissen ben ik bij Inti en Dirk uitgekomen. Na onze eerste ontmoeting via Google Hang-outs wist ik meteen dat zij het verhaal naar een hoger niveau konden tillen.”

Verheye: “Jason vroeg ons hoeveel tijd wij doorgaans nodig hebben om een moodboard samen te stellen. ‘Eén à twee weken’, zei ik. Waarop hij: ‘Kun je binnen de 24 uur iets aanleveren?’ (lacht)”

De reeks is gebaseerd op een sciencefictionroman van de Poolse schrijver Jacek Dukaj. Hoeveel buitenaardse elementen zitten er naast de dodelijke zon in de reeks?

George: “De reeks voelt wat mij betreft niet aan als sciencefiction. Het is een menselijk verhaal over ordinary folks en hun strijd om te overleven.”

Verheye: “Het buitenaardse aspect is aanwezig, maar niet tastbaar. Zo zijn er geen aliens te zien, wat dus ook niet op het budget kon wegen (lacht). De invloed van de dodelijke zon is natuurlijk onmiskenbaar: dat element kneedt de personages en zet de relaties tussen de passagiers onder druk.”

Huis clos van Sartre – met het beroemde citaat ‘L'enfer, c'est les autres’ – lijkt nooit veraf.

Inti Calafat: “Klopt. Een interessant aspect aan een groep in survivalmodus is dat iedereen zijn waarden en normen bijstelt met het oog op overleven. Dat levert interessante situaties op. Je vrienden worden vijanden, en omgekeerd.”

Verheye: “Binnen de groep worden er regels opgesteld. Sommigen willen leiders zijn, anderen zijn volgers. Zo ontstaat er een kleine samenleving op dat vliegtuig. Dat was een dankbaar element om mee te spelen.”

Calafat: “Daarbij komt het culturele aspect. Je hebt verschillende nationaliteiten en dus verschillende culturen.”

Verheye: “In de reeks worden tien verschillende talen gesproken. Inti en ik wonen in Brussel, waar die mengelmoes van talen en accenten erg aanwezig is. In die zin verschilt de situatie op het vliegtuig weinig van onze leefwereld: in één zin kan van Frans over Nederlands naar Engels worden overgeschakeld. In het begin was dat voor Jason een abstract idee. Het klinkt onpraktisch, maar het werkt wel. Net zoals ons land: het is typisch Belgisch (lacht).”

Een mooi voorbeeld: acteur Jan Bijvoet – ook te zien in Peaky Blinders – staat zijn mannetje in sappig Nederfrans.

George: “We hebben bewust geen stemcoaches ingeschakeld. Niemand doet een accent na, iedereen spreekt het Frans dat hij machtig is.”

Op het vliegtuig zitten uiteenlopende personages: van een majoor tot een schoonmaker. Waaruit hebben jullie inspiratie geput?

George: “Persoonlijke ervaring. Ik ben enkele jaren reporter geweest in het Midden-Oosten. Daar heb ik gezien hoe mensen de best en slechtst mogelijke versie van zichzelf kunnen zijn, en hoe ze veranderen wanneer ze onder druk staan.”

Hoeveel van dat journalistieke verleden zit in Into the Night?

George: “Nogal wat. Voor The New York Times en Chicago Tribune heb ik duizenden mensen geïnterviewd. Ik heb dus veel kunnen observeren: de manier waarop mensen praten, welke lichaamstaal ze gebruiken.”

Verheye: “Je vergeet een belangrijk detail: je hebt veel gevlogen ten tijde van de Amerikaanse presidentiële campagne van 2008.”

George: “Klopt, daar heb ik veel van kunnen opsteken. Ik vloog zo'n vier à vijf keer per dag, telkens in het zog van de presidentskandidaten en hun entourage.”

Veel films en series die zich in een vliegtuig afspelen, vervallen nogal snel in clichés. Hoe vermijd je stereotypen?

George: “Door te leren hoe zo'n toestel in elkaar zit. Wist je dat er onder de cockpit een compartiment zit met alle computers? Ik heb verschillende vliegtuigen bezocht om die ruimte exact te laten namaken.”

Calafat: “Jason heeft deze serie tot in de details uitgewerkt. Niet enkel de personages zijn gelaagd, volgens mij kan hij intussen een Airbus besturen (lacht).”

George: “Gruwelen we niet allemaal van scènes die bij de haren getrokken zijn? Dat wilde ik koste wat het kost voorkomen, dus moest ik het vliegtuig als mijn broekzak kennen.”

“Alles is tot in de details uitgewerkt: ook de manier waarop we in het vliegtuig filmen. Je volgt de personages alsof je zelf deel uitmaakt van de vlucht. Ook tijd is een belangrijke factor: trek gerust na hoelang het vliegtuig kan vliegen met de hoeveelheid brandstof aan boord; het klopt allemaal.”

“Er zijn al genoeg survival-films waarin overdreven wordt. Ik kijk het liefst tv met vrienden waarbij de ene een badguy ziet in personage x en de andere in personage y. Daarin zijn wij geslaagd, vind ik.”

Verheye: “Er is geen enkel personage voor wie je, vroeg of laat, geen sympathie zult voelen.”

Hadden jullie bepaalde acteurs in gedachte?

Verheye: “Elke acteur heeft dezelfde procedure moeten doorlopen: we konden niet afgaan op prestige want Jason heeft geen kennis van Belgische acteurs.”

Calafat: “Ook voor ons, als Vlamingen in Brussel, was het een ontdekkingstocht, omdat wij de acteurs die in Waalse en Franse producties meedraaien niet kennen.”

Verheye: “De taalgrens is voelbaar: een Franstalige regisseur maakt geen Nederlandstalige reeks, of vice versa. Maar nu hebben we bewezen dat het wél kan.”

Het is vooral verfrissend om een Belgische productie te zien zonder de usual suspects.

Verheye: “Deze reeks is wereldwijd te zien: dan ben je als Vlaming niets met je bekende kop.”

George: “Ik kende geen enkele acteur, de audities waren mijn enige referentie. Wat kan mij het schelen dat iemand duizenden Instagram-volgers heeft? Ik heb vierhonderd acteurs aan het werk gezien voor vijftien rollen. Het was een maand aan een stuk drie uur per dag skypen.”

En dat voor slechts zes afleveringen.

George: “Inderdaad, maar wie weet komt er nog wel een tweede reeks? Ideeën genoeg!”

Into the Night is nu te zien op Netflix.

© HUMO

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234