Woensdag 01/02/2023

DM ZaptInside Man

‘Inside Man’ is een ontspoorde puinhoop, maar wel een met sterke scènes

'Inside man’. Beeld Netflix
'Inside man’.Beeld Netflix

Mark Moorman zet de blik op oneindig. Vandaag: Inside Man.

Mark Moorman

Laten we om te beginnen vaststellen dat de vierdelige thrillerserie Inside Man (niet te verwarren met de gelijknamige film van Spike Lee) van auteur Steven Moffat een behoorlijk ontspoorde puinhoop is. En is het eigenlijk wel een thriller, of is het een zwarte komedie, een familiedrama of een filosofische beschouwing over het kwaad in de mens? We konden constateren dat we de vier afleveringen van deze BBC-serie met veel plezier hebben gebinged, maar niet zonder allerlei verwensingen naar het scherm te hebben geschreeuwd, in het genre ‘dat meen je niet!’ of ‘geloof je het zelf?’

Moffat is de man die voor de BBC Doctor Who en Sherlock Holmes nieuw leven inblies en zo ook de carrière van Benedict Cumberbatch, die Holmes speelde, in een hogere versnelling bracht. De vondst in de serie Sherlock om een aantal klassieke avonturen van Holmes in het Londen van vandaag te situeren bleek een gouden ingeving. En de fijne combinatie van het criminele gepuzzel en de absurdistische plots waren Moffat en Cumberbatch op het lijf geschreven.

De ter dood veroordeelde Jefferson Grieff (de altijd sterke Stanley Tucci), die in de dodencel zit te wachten op de voltrekking van zijn vonnis, heeft overeenkomsten met Sherlock. We komen te weten dat hij zijn vrouw op gruwelijke wijze heeft vermoord, maar dat hij daarvoor een carrière had als briljante criminoloog met een blik als een havik en een gevoel voor logica dat doet denken aan onze speurder uit Baker Street. In de rol van Grieff treffen we ook echo’s aan van Hannibal Lecter, zoals hij wordt gespeeld door Anthony Hopkins in The Silence of the Lambs, een monster met een exquise smaak en een hoog IQ. Zolang Grieff nog op aarde is, wordt hij geraadpleegd over onoplosbare zaken, waarbij hij blijk geeft van het vermogen te zien wat anderen missen.

En dan is er die tweede lijn, die ons brengt naar het Engelse platteland, waar de geliefde predikant Harry (David Tennant) al in aflevering 1 met een goedbedoelde interventie een reeks uiteindelijk catastrofale gebeurtenissen in beweging zet. Je voelt dat Moffat hier een soort puzzel aan het leggen is, waarbij hij zich afvraagt op welk moment je de dorpspredikant in moreel opzicht kunt vergelijken met de Amerikaanse moordenaar. Het sluit aan bij de filosofie van Grieff. We parafraseren: er zijn momenten die van ons allemaal moordenaars kunnen maken, als je maar de juiste persoon op de verkeerde dag tegenkomt.

Laten we zeggen dat Inside Man een heel zware wissel trekt op ons vermogen om in een verhaal ons gevoel voor logica even opzij te zetten (ook wel gekend als suspension of disbelief). Met name in de verhaallijn van de dorpspredikant nemen alle personages op sleutelmomenten voortdurend de meest ondoordachte beslissingen, zodat de dilemma’s lijken op filosofische vraagstukken waarbij je moet kiezen tussen twee compleet onwaarschijnlijke scenario’s.

Dat neemt niet weg dat Tucci en Tennant altijd leuk zijn om naar te kijken, en dat Moffat sterke scènes kan schrijven. Aan het slot komen diverse lijnen samen, maar er zijn ook genoeg losse eindjes die een eventueel tweede seizoen lijken aan te kondigen. Mocht dat uitblijven, dan blijft de kijker mooi achter in een gammel bouwwerk zonder uitgang.

Te zien op Netflix.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234