Maandag 21/10/2019

Vijf vragen

Ineke Daans (PIAS): “Genderquota in de muziek? Soms moet je forceren om te normaliseren”

ineke daans detour Beeld rv

Maandagavond wordt er in de AB een debat gevoerd over genderquota in de muziek. De ‘dick-tatuur’ binnen de muziekwereld ligt al jaren onder vuur. But a change is a-coming. Met Ineke Daans, een van de leading ladies bij PIAS, spreken we over het nut en de onzin van quota.

Is het invoeren van quota voor niet wat paternalistisch?

“Ik vond dat lange tijd ook maar niks. Zelf wist ik al vroeg wat ik wilde bereiken, en als ik het niet kreeg, vroeg ik er gewoon om. Quota vond ik om die reden stigmatiserend en victimizing. Maar nu is mijn idee veel genuanceerder. Soms moet je forceren om te normaliseren.”

Wanneer je als vrouw op gelijke voet wil staan met mannen, kun je best wonen en werken in België, Denemarken, Frankrijk, Letland, Luxemburg of Zweden, zegt de Wereldbank.

“Triest dat dit maar het geval is in zo weinig landen. Wel merk ik dat er nog nooit in de geschiedenis zoveel vrouwen aan de top staan. Def Jam heeft zelfs voor het eerst een vrouw aangesteld als grote baas in Frankrijk. Maar er is nog altijd een probleem met the old white guys. De oude krokodillen die de sleutel van hun toren niet graag uit handen geven. Ik zeg er bewust ‘white’ bij, want we mogen niet vergeten dat er ook op etnisch vlak nog heel veel werk is. Maar dat is weer een ander verhaal.”

Het concept van de vrouw aan de haard en de man aan het werk, leeft volgens mij niet meer bij de nieuwe generatie.

“Gelukkig maar. Dat mérk je effectief: de stereotypes verdwijnen. Ik begon 23 jaar geleden in de muziekindustrie, en toen werd van vrouwen verwacht dat ze hooguit assistente of promomeisje konden zijn. Je wilt niet weten wat mannen zeiden over vrouwen. Er heerste een dubbele moraal: zij mochten alles, terwijl vrouwen direct werden weggezet als a pretty face. Ik stond erbij en keek ernaar zonder me te mengen. I was one of the boys. Daar heb ik spijt van, want dat was ik niet.”

Ineke Daans. Beeld rv/Bruno DeCock

Is dat pretty face-syndroom niet het grootste probleem?

“Als Charlotte de Witte of Amélie Lens er zouden uitzien als de melkboer, waren ze wellicht geen headliner van Tomorrowland of een ander groot festival geworden. Dat is helaas waar. Maar dat voordeel werkte in de beginjaren vooral tégen hen. Charlotte gaf zichzelf een mannennaam, Raving George, om boekingen te krijgen. En Amélie werd niet serieus genomen omdat ze toevallig ook model was. Zij moesten zich dubbel zo hard bewijzen in die wereld. En zelfs vandaag wordt hen nog onterecht aangewreven dat ze niet hun eigen producties maken. Onkunde wordt nog zo vaak verbonden met vrouwen.”

Wie zijn daar schuldig aan?

“De media spelen daar ook een grote rol in. Jullie woorden, en onbewuste vastgeroeste ideeën, hebben heel veel invloed. Een vrouwelijke songschrijfster wordt vaak frêle of fragiel genoemd, haar kleding en uiterlijk worden beoordeeld – terwijl dat bij een man zelden of nooit wordt gedaan. Toen Tracey Thorn van Everything but the Girl werd ingeleid in een artikel van een toonaangevend Brits blad, werd ze omschreven als ‘a mother of two’. Een mannelijke artiest zou je nooit op diezelfde manier omschrijven. Zo blijven die ideeën in stand. Maar ook vrouwen treft blaam, sisterhood is soms ver zoek. Ook zij denken dat er maar één stoel aan tafel is voor een vrouw.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234