Donderdag 22/08/2019

Tv-recensie

In ‘Wormwood’ is zoektocht naar het ongrijpbare belangrijker dan de waarheid zelf

In elke detectiveserie zit wel zo'n scène waarin iemand eindeloos naar een groot bord zit te staren waarop het bewijsmateriaal is uitgestald in een complexe puzzel van foto's, krantenknipsels en dossiermateriaal; liefst verbonden met een wirwar van draden en pijlen. De Amerikaanse documentairemaker Errol Morris is die persoon voor het bord. Misschien meer geïnteresseerd in de zoektocht naar het ongrijpbare dan in de waarheid zelf.

The Thin Blue Line, Morris' meesterwerk uit 1988, kan de invloedrijkste documentaire uit de moderne geschiedenis worden genoemd. Het gebruik van dramatische reconstructies, de hypnotische minimalmuziek van Philip Glass, en niet in de laatste plaats het feit dat Morris een onschuldige man uit death row wist te krijgen, staat aan de wieg van ongeveer iedere cinematografische cold case, die daar op volgde.

Met Wormwood heeft Morris zijn eerste Netflixproductie gemaakt. In zes fascinerende delen vertelt hij over het bizarre leven van Eric Olsen, die zijn hele leven achtervolgd is door de zelfmoord van zijn vader Frank Olsen - een wetenschapper in dienst van het Amerikaanse leger, die in 1953 uit een New Yorks hotelraam naar zijn dood viel.

De omstandigheden bleven ogenschijnlijk mysterieus, totdat de familie Olsen in 1975 excuses van de Amerikaanse overheid ontving, waarbij een geldbedrag en een bezoek aan het Witte Huis van president Ford hoorde - waar op dat moment de transparantie van het post-Watergatetijdperk werd gepredikt. Frank Olsen zou zich uit het raam hebben geworpen onder invloed van een door het leger geïnitieerd lsd-experiment, een van de krankzinnige hoofdstukken uit de Koude Oorlog. Maar de hoogbegaafde Eric Olsen wenst zich er niet bij neer te leggen; er bleven te veel vragen onbeantwoord. Zijn theorie: de overheid wilde met een krankzinnige cover-up de duistere waarheid afdekken.

Wormwood Beeld rv

Morris gaat in Wormwood diep de tunnel in, in een hallucinerende stijl waarin we via prachtig gedramatiseerde beelden, interviews met getuigen en archiefmateriaal langzaam in de duisternis van een doofpot uit de Koude Oorlog afdalen. Wat hij daar ook aantreft, Eric Olsen, realiseert zich dat hij zijn leven er niet mee terugkrijgt. En dat dé waarheid altijd net buiten bereik ligt.

Nu op Netflix.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden