Zaterdag 31/10/2020

Muziek

‘In Velvet’ van Nordmann: een geestig kind met gespleten persoonlijkheid

NordmannBeeld Tobias Jansen

Elke plaat waar Mattias De Craene zijn sax aan vasthaakt, vormt een universum op zich. Dat is niet anders op In Velvet (****) met Nordmann. Tien soundscapes lang doorkruis je een zwerm van verschillende galactische stelsels, tot je sterretjes ziet.

Steeds meer lijkt Nordmann zich ook op te werpen als De Craenes geesteskind met een gespleten persoonlijkheid. In geen enkele niche laat de groep zich vrijwillig kerkeren, door geen enkel genre wil ze zich laten beteugelen. Een geestig kind is het gelukkig ook. De experimentele jazz doet misschien een verwaande wijsneus vermoeden, maar Nordmann staat even graag met twee kleverige sneakers op de morsige vloer van een smoorhete rocktempel, met het oog op allerhande strapatsen in een broeierige nachtclub, waardoor de avond een garantie tot de ochtend biedt. Dat bewezen hun debuut Alarm (2015) en The Boiling Ground (2017). Op deze plaat wordt de rockesprit evenwel wat meer naar het achterplan gedrongen, ten gunste van zweverige synths, sequencers, elektronische structuren en op de onderbuik mikkende beats. Alweer een ander universum dus. Een waarin weemoed geen laaghangend wolkendek doet opdoemen, maar wel een sterrenstelsel als een verbluffend labyrint.

Wie in deze quarantaineske tijden geen brood meer zou lusten van verwijzingen naar het uitgaansleven, laat staan de kosmos, kan zich overigens net zo goed aangesproken voelen door In Velvet. De plaat klinkt immers verrassend filmisch. Filmscènes van David Lynch, Andrej Tarkovsky of Alfred Hitchcock kwamen ons alleszins als losse puzzelstukken voor de geest tijdens het beluisteren van deze onbedoelde soundtrack.

Lynch

Doorheen het koortsige ‘Cryptonym’ bromt een bas en schalt een saxofoon alsof Nordmann Lost Highway afschuimt. Niet eens zo verbazend, aangezien de titel van deze plaat naar nog een andere film van David Lynch schijnt te verwijzen. Net zoals de plot van diens Blue Velvet dreef op toevalligheden, lijken ook deze composities voortgestuwd te worden door improvisaties en schijnbare onvoorziene één-tweetjes tussen de groepsleden. Die intuïtieve verkenningstochten leveren pareltjes op als ‘Partie Deux’ en ‘April: songs die ongrijpbaar klinken, met een vloeibare vibe à la Connan Mockasin. Nu eens psychedelisch en soms beangstigend, dan weer warm, melancholisch en dromerig.

Zo’n minuut ver in ‘Submarine’ lijkt Nordmann ook een alternatieve suite van Radioheads ‘Paranoid Android’ bedacht te hebben: de etherische tristesse van ‘Come on rain down on me / From a great height’ walste toch par hasard onze geest binnen. ‘Star-Fluff’ had op zijn beurt dan weer een outtake van Amnesiac kunnen zijn. “Noem ons alsjeblieft geen afkooksel van Radiohead”, vroeg Mattias De Craene deze week. Zou een geblancheerde Radiohead op minder weerzin stuiten? Het klopt nochtans: Nordmann laat het vet weg uit zijn keuken en houdt de kooktijd zo kort dat elke song beetgaar blijft.

Benedennavels georiënteerde beats

Mee verantwoordelijk voor die kraakverse sound is producer Jasper Maekelberg, bekend van zijn eigen Faces On TV en knoppenwerk voor Balthazar, Bazart en Hypochristmutreefuzz. Maekelberg werd ook al aan boord gehesen bij Nordmann ten tijde van hun debuut. Zijn welbekende liefde voor dansbare ritmes, knekelpercussie en benedennavels georiënteerde beats speelde zonder twijfel een prominente rol in het vernieuwde geluid van de groep. Maar net zo goed ligt een groot deel van de aantrekkingskracht van Nordmann in de tandem Dries Geusens (bas) en Edmund Lauret (gitaar). Die houden hun sound zo puur en subtiel dat De Craene vrijuit kan experimenteren met effecten op zijn saxofoon.

Het sap van de nordmannspar is giftig voor honden en katten, weten we sinds een onfortuinlijke vriendin ons dat vorige kerst vertelde. Met de groep heeft deze kerstboom dus weinig gemeen: ons tref je dezer dagen genoegzaam spinnend aan onder de hoofdtelefoon.

In Velvet komt op 18/9 uit bij Unday Records.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234