Zondag 20/10/2019
Beeld VTM

DM Zapt

In ‘The Voice Senior’ waait de ontroering zomaar en ongevraagd tot in de zetel

In DM ZAPT zet de cultredactie van De Morgen de blik op oneindig. Vandaag: Kris Kuppens over de ontroering van ‘The Voice Senior’.

Het is vrijdagavond en ik ben alleen thuis. Het is te zeggen: er liggen twee kinderexemplaren boven te ronken en het lief is, zij het slechts voor eventjes, gaan borrelen met de collega’s. Tussen haakjes: ik heb zo’n lief dat met eventjes eerder lang bedoeld. Op de salontafel ligt een dik boek te blinken, maar blinken is al wat het doet. Ik plof me de zetel in en zet de televisie aan. Eventjes dan, beloof ik mezelf, naar analogie met het lief. Wat ik nu nog niet weet, is dat ik pas enkele uren later, met een schaapachtige glimlach en wat prik in de ogen, op de uitknop zal duwen.

Nietsvermoedend zet ik de avond in met De afspraak op vrijdag. Boeiende gasten, dito gesprek. Wanneer Ivan De Vadder de wel erg bewogen politieke week netjes neerlegt, schenk ik me een glas wijn in, trek het tv-dekentje tot onder mijn kin en schiet de hoop van een lang wegblijvende partner door mijn hoofd. Tijdens mijn wilde zapronde blijf ik plakken bij The Voice Senior. Zuchtende, wél lezende en wenkbrauw fronsende individuen naast me hoeven dan niet per se.

Een dame wrijft zich in de tere, gevlekte handen. Haar meisjesdroom om ooit met een orkest te zingen, staat op het punt om uit te komen. Ze is 78. Een man is vastbesloten om de muzikale draad weer op te pikken. Die draad heeft hij laten vallen op zijn negentiende. Vandaag is hij 73. Een borrel hier, een Duvel daar. En altijd weer die witte tanden van Dana Winner. Hoe wit kunnen tanden eigenlijk zijn? Gespannen fierheid op de gezichten van de supporterende familie. Een echtgenote huilt; een kleindochter overstrekt de wijsvinger in de richting van haar heupwiegende opa. Haar opengesperde mondje vormt de letter o. Mijn glimlach installeert zich. 

Ook Lea Couzin, zeg maar Merlina, waagt haar kans. De volgende ronde haalt ze niet maar geen mens die daarom maalt. Het warme eerbetoon met bloemen, bewonderende, in herinneringen gedrenkte woorden en een ingehaakte arm doen haar verlegen stralen. Ze is 84 maar nog steeds prachtig zoals in dé jeugdserie van de jaren 80. De ontroering op het scherm waait zomaar en ongevraagd over naar de zetel. Er vliegen stofjes in mijn ogen terwijl ik denk aan de woorden van mijn bompa zaliger, de man met de eeuwig bengelende sigaar in de mondhoek: oud zíjn is erg, maar het worden is dat niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234