Woensdag 22/01/2020

Theaterrecensie

In ‘Locke’ zijn Tom Vermeir en Koen De Graeve de grootste klasbakken ★★★☆☆

Tom Vermeir in ‘Locke’. Beeld © kurt van der elst | kvde.be

Een handsfree telefoonset, een rockband en veel weetjes over beton: met die ingrediënten maakt Compagnie Cecilia anderhalf uur puik theater, zonder een moment in te zakken. Vooral de acteurs mogen schitteren in Locke, een bewerking van de al even puike film uit 2013.

“Beton is als diarree. Als het begint te lopen, moet je op de juiste plek staan.” Dat zijn de woorden die werfleider Ivan Locke van zijn baas te horen krijgt. Maar Locke staat niet op de juiste plek: in plaats van op de werf in Antwerpen “de grootste betonstort uit de Europese geschiedenis” in goede banen te leiden, raast hij aan honderdvijftig per uur naar Rotterdam, met de hulp van een sterk moreel kompas: hij wil niet dezelfde fout maken als zijn vader, en bij de geboorte van zijn kind zijn. Alleen heeft hij dat kind verwekt met een one-nightstand.

In Locke, de film uit 2013, was Tom Hardy als enige acteur te zien: de andere acteurs kon je enkel horen over de telefoon. In deze bewerking voegt Tahya Terrin aan dat minimalistische concept enkele zaken, waaronder een vierkoppige rockband, toe. Maar de essentie blijft dezelfde: we leren Ivan Locke kennen terwijl hij telefoneert. Met zijn kwade baas Klootzak, zijn assistent Roel, zijn vrouw Katrien, zijn twee zoons en de losse flodder die op het punt staat zijn kind te baren.

Aan het begin van de voorstelling laten acteurs Tom Vermeir en Koen De Graeve het lot beslissen: de ene speelt de titelrol, de andere vertolkt al zijn gesprekspartners. De avond waarop wij plaatsnamen in De Expeditie, schoot Vermeir de hoofdvogel af. Met zijn rug naar het publiek en zijn blik gericht op een camera, die zijn bijna emotieloze gezicht voor het gros van de voorstelling projecteert op een groot scherm. Vermeir is nooit minder dan indrukwekkend: ook al is Locke een berekend en koel personage, toch weet de acteur deze getroebleerde figuur feilloos uit te diepen.

Koen De Graeve in ‘Locke’. Beeld © kurt van der elst | kvde.be

Stress

De Graeve maakt al evenveel indruk, door moeiteloos van brallende ploegbaas naar onthutste echtgenote te evolueren. Vaak zorgt hij voor de comic relief, en zo’n rol is hem op het lijf geschreven. Al kun je je niet van de indruk ontdoen dat Terrin soms iets te veel naar die lichte zoekt: als De Graeves personage fluit speelt in een Indisch restaurant, neigt Locke plots naar kolder. Dat doet de voorstelling geen goed.

De oosterse muziek bij die scène wordt verzorgd door de vierkoppige band (met onder anderen Johannes Verschaeve van The Van Jets en Frederik Heuvinck, van Vermeirs verleden bij A Brand) die het gros van de bühne inneemt. Soms barsten ze uit in luide rocksongs of pompende techno, maar even vaak ondersteunt de zenuwachtige muziek de haastige telefoongesprekken. Het werkt: door bijna geen plaats te laten voor stilte, wordt de stress van het hoofdpersonage ook voor het publiek voelbaar.

Locke is een puike bewerking van de zes jaar oude film, maar voegt uiteindelijk ook weinig toe. Al is het ongetwijfeld interessant om te ontdekken hoe de voorstelling uitdraait als Vermeir en De Graeve de rollen omdraaien. Zij zijn, meer nog dan in de Audi waarin Ivan Locke naar Rotterdam suist, de klasbakken in deze voorstelling. 

Tot 4 januari in De Expeditie, Gent. Daarna op tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234