Woensdag 29/06/2022

FilmecensieInexorable

In ‘Inexorable’ weet je niet van wie je het bangst moet zijn ★★★☆☆

Alba Gaïa Bellugi en Benoît Poelvoorde in 'Inexorable'. Beeld Kris Dewitte
Alba Gaïa Bellugi en Benoît Poelvoorde in 'Inexorable'.Beeld Kris Dewitte

Met Inexorable vindt Waals horrormeester Fabrice du Welz het warm water dan wel niet uit, maar als genre-oefening kan zijn nieuwste film wel tellen. Na Calvaire, Alleluiah en Adoration vormen de Ardennen andermaal een angstaanjagend decor, waarin Benoît Poelvoorde het leven zuur wordt gemaakt door een jonge babysitter.

Ewoud Ceulemans

Je voelt het al wanneer de auto van schrijver Marcel Bellmer (Benoît Poelvoorde) tussen de Ardense bossen glijdt, en regisseur Fabrice du Welz die scène in beeld brengt vanuit de lucht: Inexorable is een volbloed genrefilm. Horrorklassieker The Evil Dead (1981) begint met een gelijkaardig shot en Inexorable volgt een gelijkaardig narratief als die cultfilm: ook Du Welz’ nieuwste film speelt zich af op een afgelegen, unheimliche locatie, waar angst aan de bomen lijkt te groeien.

In dit geval is dat het afgezonderde landhuis van Bellmers overleden schoonvader. Bellmer hoopt er eindelijk de inspiratie te vinden om een opvolger voor zijn succesroman Inexorable neer te pennen, maar het schrijven wordt hem belet wanneer zijn vrouw Jeanne (Mélanie Doutey) een inwonende oppas in huis neemt.

Je hoeft geen ziener te zijn om te voorspellen dat deze Gloria (Alba Gaïa Bellugi) een portie horror in haar beperkte bagage meezeult. Inexorable volgt een klassieke formule: let op de duizelingwekkende shots van de traphal, de snijdende soundtrack en de grofkorrelige 16mm-beeldkwaliteit, die geweldige, goedkope gruwel uit de jaren 70 en 80 in herinnering brengt. Maar al sinds zijn debuutfilm Calvaire (2004) bewijst Du Welz dat hij de finesses van het horrorgenre meesterlijk in de vingers heeft: de trage spanningsopbouw houdt de kijker geboeid, de daaropvolgende uitspattingen stillen de bloeddorst en niemand maakt van de Ardennen zo’n angstaanjagende plek als Fabrice du Welz.

Toch geeft de Waalse meester ook een eigen twist aan het genre: in het derde bedrijf van de film blijkt het almaar minder duidelijk te zijn met wie je als kijker dient te sympathiseren. In een opvallend ingetogen vertolking legt Poelvoorde de ambiguïteit van zijn personage bloot, terwijl Bellugi’s glazige blik je benauwd maakt. Uiteindelijk weet je niet voor wie van de twee je het bangst dient te zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234