Vrijdag 21/02/2020

RecensieLa llorona

In het meesterwerkje ‘La llorona’ gaan huiveren en huilen hand in hand ★★★★☆

María Mercedes Coroy in 'La llorona'.Beeld Cineart

De genocide op de Guatemalteekse Maya-bevolking is niet het meest populaire thema voor een film, en al zeker niet in Guatemala zelf. Door de politieke geschiedenis van zijn land aan te lengen met een snuifje spookhuishorror levert Jayro Bustamante een meesterwerkje af.

Ze heeft grote ogen waarachter een wereld van tristesse schuilgaat. Ze heeft ongewoon lange haren die haar een buitenaards aura verlenen. En ze zegt geen woord, waardoor haar mysterie enkel wordt versterkt. Dat is de beste manier om ‘de wenende vrouw’ uit de titel van de nieuwste film van Jayro Bustamante (Ixcanul, Temblores) te omschrijven.

Lees ook

Regisseur Jayro Bustamante: ‘Guatemala is een dictatuur zonder dictator’

Ze heet Alma, ze is Maya en ze is de nieuwe dienstmeid in het huishouden van Enrique Monteverde (Julio Díaz), een bejaarde, zieke generaal die in de jaren tachtig met ijzeren hand de plak zwaaide in Guatemala en verantwoordelijk is voor de moord op tienduizenden Maya’s. In de rechtbank, waar hij zich moet verantwoorden voor zijn misdaden tegen de mensheid, doet hij er het zwijgen toe. Door politieke druk en procedurefouten wordt hij uiteindelijk vrijgesproken.

Terwijl het protest van de bevolking op straat steeds luider klinkt, trekt hij zich met zijn familie, zijn bodyguards en zijn twee bedienden terug in zijn versterkte woning. Maar zowel hijzelf, zijn vrouw als zijn dochter worden ’s nachts wakker gehouden door onophoudelijk gehuil en andere vreemde gebeurtenissen: nachtmerries teisteren de bewoners, het halve huis staat onder water en het zwembad wordt geplaagd door kikkers.

Julio Díaz en 'La llorona'.Beeld Cineart

Kracht van suggestie

Na de scène in de rechtbank speelt La llorona zich integraal af in het besloten huis van Monteverde; een politiek-historisch drama wordt zo een halve horrorfilm. Met lange shots en trage zooms bewijst Bustamante dat hij het genre volledig in de vingers heeft. De spanning wordt feilloos opgebouwd, de ijle soundtrack van Pascual Reyes versterkt de mysterieuze, beangstigende sfeer. Daarbij weet de regisseur wat hij wel en niet moet tonen: in plaats van in te zetten op goedkope schrikeffecten kiest hij voor de kracht van suggestie. Als kijker overvalt je hetzelfde beklemmende gevoel als de hoofdpersonages.

Tegelijk verliest Bustamante de essentie van zijn film – een verhaal over schuld en boete en over hoe een gruwelijke geschiedenis het heden ondraaglijk maakt – niet uit het oog. Het drama van Guatemala blijft altijd voelbaar in dit spookhuis. 

La llorona is een film om bij te huilen én een film om van te huiveren. Dat is een moeilijk evenwicht, maar Bustamante toont zich, na het uitstekende Ixcanul, andermaal een uiterst getalenteerde en stoutmoedige filmmaker die zo’n oefening moeiteloos tot een goed einde brengt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234