Zondag 08/12/2019

DM Zapt

In die seconde dat onze blikken elkaar schichtig kruisen, denk ik schaamte te zien maar zeker ben ik daar niet van

Kinderpsychiater Peter Adriaenssens. Beeld Damon De Backer

Kris Kuppens zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: de wijze lessen van Peter Adriaenssens.

In een winkel hier niet ver vandaan, staat een vrouw. Ze is niet oud maar ook niet jong meer. Ik kan niet zeggen of ze groot of klein is, dik, dun, blond of bruin is. Een grijze muis is grijs en zij nog grijzer.

Wat onbeholpen lijkt ze uit haar ogen te kijken. In die seconde dat onze blikken elkaar schichtig kruisen, denk ik schaamte te zien maar zeker ben ik daar niet van. Om haar niet in verlegenheid te brengen, doe ik alsof ik verwoed naar iets zoek in mijn tas. Ik vind houvast bij mijn portemonnee. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat zij haar smartphone neemt. Type: erg groot formaat. Tergend traag tikt zij cijfers en komma’s in. Voor de derde keer in twee minuten tijd probeert de kassierster duidelijk te maken dat mevrouw dan wel kleertjes heeft geruild – “die hoeft u dus inderdaad niet meer te betalen” – maar dat ze ook nog iets extra’s heeft gekocht, met name drie rozige kleerhangers met zulke witte, fake schapenwollen rand – voor maar 99 eurocent het stuk! – en “dat dient natuurlijk wel nog afgerekend te worden. Begrijpt u mevrouw?”. Maar mevrouw begrijpt het niet.

Ondertussen groeit de rij der ongeduldigen aan en ontpopt zich in een mum van tijd tot een hecht en luid zuchtend team met als inzet wij allen tegen haar – nog even en de vrouw zal woordeloos maar vooral genadeloos beschuldigd worden van het aanzetten van hun anders o zo schattige kinderen tot oorverdovend zeuren en ongecontroleerd graaien naar die onappetijtelijke brol uitgestald zo net voor de kassa. Vlak achter mij hoor ik een vrouw een veel te lang gerekte “Tsss” uitbrengen. Wanneer ik me omdraai, rolt ze haar ogen bijna uit de kassen. Ik zie de onopvallende vrouw tot onder de toonbank krimpen. Schaamte, nu ben ik zeker.

Om me van de afkeurende rij te distantiëren, probeer ik geen enkel geluid te maken. Oké, echt heldhaftig is dat niet maar ik blus mijn lafheid met een tv- inzicht, met dank aan Peter Adriaenssens, weldra psychiater op rust. Wanneer hij in De afspraak zijn succesvolle carrière overschouwt – iets wat trouwens alleen de allergrootsten gegeven is, namelijk afscheid nemen zonder te moeten sterven – eindigt hij zijn betoog met wat hij zelf een choquerende bevinding noemt: “Wij zijn niet gelijk. En daar worstelen wij en het beleid mee. Het is niet omdat ík met al mijn talenten uit armoede kan geraken, dat een ander dat ook kan. Alles hangt af van de plek waar je geboren wordt, van het lijf dat je krijgt.”

Alsof de kassierster mijn gedachten leest, legt ze haar hand op die van de vrouw. Ik zie dat ze erin knijpt. Zichtbaar dankbaar volgt de vrouw haar, weg van het kassa-toneel. Eindelijk kunnen de oogrollende klanten nu afrekenen. Binnen de vijf minuten staan ze allemaal opgelucht buiten. Helaas zonder begrip, want dat is niet te koop.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234