Dinsdag 27/10/2020

DM ZaptEric Stockman

In deze wereld brengen jongeren in één week een volwaardige regering op de been

‘Boys State.’Beeld AP

Tijdens de zomervakantie nemen de collega’s van Humo de zapper over. Vandaag: Eric Stockman over Boys State.

Ieder jaar herhaalt zich in Texas, het hart van conservatief Amerika, hetzelfde merkwaardige ritueel: duizend uitverkoren jongeren, allemaal gehuld in hetzelfde witte shirt en met hetzelfde rode backpackje, verzamelen zich op een campus in Austin en proberen gedurende één week vanuit het niets een volwaardige regering op de been te brengen. Op dag één worden de jongens in twee rivaliserende politieke partijen gesplitst, de nationalisten en de federalisten, waarna ze zeven onvergetelijke dagen lang het hele democratische proces doorlopen: er dienen partijprogramma’s te worden opgesteld, er worden voorzitters, districtsvoorzitters, rechters en afgevaardigden genomineerd, en wie zich geroepen voelt kan een gooi doen naar het hoogst haalbare ambt: dat van gouverneur. Waar de meisjes intussen uithangen, vraagt u? 

Wel, in Texas doen ze blijkbaar aan gendersplitsing: de dames nemen op een ander tijdstip deel aan hun eigen democratische experiment, maar hoe zij het er vanaf brengen krijgt u in deze docu niet te zien. Terwijl je de ambities, de verkiezingskoorts en het testosteron in de lucht voelt knetteren, wordt duidelijk dat het gros van die tieners er uiterst conservatieve opvattingen op nahoudt: de meesten onder hen willen met geweren kunnen zwaaien en spuwen op de voorstanders van het recht op abortus. 

Voor ons overigens géén reden om die gastjes af te zeiken: het is niet omdat iemand er een andere mening op nahoudt dan de uwe, dat u die persoon vanuit een misplaatst superioriteitsgevoel middels één gerichte tweet of één scherp Facebookbericht dan maar meteen moet reduceren tot imbeciel. Anders gezegd: het is niet omdat wij tot de zeldzame diersoort behoren die Batman vs. Superman een goede film vindt, dat u ons moet uitschelden voor nitwit. Maar we wijken af. 

Hoe dichter de ultieme gouverneursverkiezing komt, hoe spannender de documentaire wordt, maar ook hoe ontluisterender. Een zekere Rob zegt in een interview met de makers dat hij eigenlijk pro het recht op abortus is, maar dat hij beseft dat hij met dat vooruitstrevende standpunt geen verkiezingen zal winnen: ‘Soms kun je niet winnen met het standpunt waarin je gelooft. Ik begrijp wel waarom politici liegen om te worden verkozen’. Zo jong nog, en nú al vertoont Rob het cynisme van de ware politicus! 

Tegelijk stemt Boys State ook hoopvol: in een tijd waarin de walging van het politieke bestel toeneemt, is het mooi om te zien dat er nog gepassioneerde, uit het juiste hout gesneden jongeren bestaan, zoals de immigrantenzoon Steven, die er gebrand op zijn om zich in de politiek te smijten ten einde the right thing te doen. Tot slot maakte Boys State ons ook nieuwsgierig naar de ervaringen van de meisjes: zouden zij dezelfde gewiekstheid en gewetenloosheid vertonen als hun mannelijke tegenhangers? Hopelijk beginnen de makers gauw aan Girls State.

Boys State, nu te bekijken op Apple TV. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234