Zondag 21/07/2019

Theaterrecensie

In deze voorstelling schoppen kinderen hun ouders een geweten

De waarheid komt uit een kindermond. Beeld Manuel G. Vicente

Het prijkt al eeuwen op een tegeltje boven oma's haard: “de waarheid komt uit een kindermond.” De Britse kunstenaar Ant Hampton liet zich door deze onbetwistbare wijsheid inspireren om een curieuze, bij wijlen onthutsende voorstelling te maken waarbij u als volwassene al snel de grond onder uw voeten voelt wegzakken.

De opzet is eenvoudig maar eindeloos fascinerend: op het podium zitten drie kinderen die met elkaar een gesprek voeren over uiteenlopende, bizarre, vaak schokkende onderwerpen. Ze krijgen hun tekst via een koptelefoon ingefluisterd en proberen die zo goed mogelijk te herhalen. Daarbij gaat het van dove, ten dode opgeschreven walvissen, over het marktaandeel van AB Inbev, tot het Belgische koloniale verleden en radioactieve bananen. Achterover leunend in hoge bureaustoelen zien ze eruit als een panel van experts, hoewel hun voeten ver boven de grond zweven. Ze nemen geen blad voor de mond en zeggen de dingen zoals ze zijn. Het is onthutsend om sommige feiten te horen uit een kindermond. Zoals de kleuter die zachtjes stamelt: “elke 3,6 seconden sterft een mens van de honger, meestal is dat een kind van onder de vijf jaar.”

Achterover leunend in hoge bureaustoelen zien ze eruit als een panel van experts, hoewel hun voeten ver boven de grond zweven. Beeld Manuel G. Vicente

Absurditeiten en onschuldige weetjes

De kinderen beschrijven een wereld vol absurditeiten en laveren van onschuldige weetjes als “mensen delen vijftig procent van hun DNA met bananen” naar schokkende vaststellingen als “de acht rijkste mensen bezitten evenveel als de armste helft van de wereldbevolking”. Op die manier creëert Hampton een situatie waarin je je laat meevoeren door een onschuldige, kinderlijke verwondering, maar gaandeweg een steeds grotere vervreemding voelt ten opzichte van de wereld zoals die is. Je wordt subtiel op de vingers getikt door de generatie die binnenkort de wereld en al haar problemen zal erven. Het is een vergiftigd geschenk dat we aan onze kinderen geven. Een bedorven wereld vol onrechtvaardigheden, waar wij ons vreemd genoeg zomaar bij hebben neergelegd.

Het concept is even eenvoudig als overweldigend. Gedurende de drie uren waarin de kinderen aan het woord zijn, ontwaakt er een intens besef van gedeelde verantwoordelijkheid: iedereen geeft mee vorm aan de wereld die we aan onze kinderen doorgeven. Hampton wil zijn publiek aansporen om kritisch en geëngageerd te blijven, en slaagt daar op doeltreffende wijze in. Zonder met een belerende vinger te zwaaien, maakt hij je bewust van je plaats en verantwoordelijkheid in een wereld waarin zoveel fout gaat. Met als belangrijkste boodschap dat hoe donker het er ook mag uitzien, we nooit het geloof in een betere toekomst mogen verliezen. Of zoals een verlegen zesjarige Martin Luther King citeerde: “we moeten een eindige teleurstelling accepteren, maar nooit onze oneindige hoop verliezen”.

Gezien in het Kaaitheater, Brussel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden