Zondag 21/04/2019

Interview

In de schrijfkamer van Flying Horseman: “Democratie? De anderen vinden mij een dictator”

Bert Dockx van Flying Horseman. Beeld Bas Bogaerts

Achter de zwarte deur van Rooms / Ruins, de nieuwe van Flying Horseman, schuilt een paradijs dat zowel groots en intiem, warm en koud, lichtrijk en obscuur is. We gingen op visite bij Bert Dockx, de architect van de Antwerpse band.

“Ken je Brigitte Fontaine?” Bert Dockx stapt halverwege ons gesprek naar zijn geluidsinstallatie. Vijf seconden later weergalmt er Franse chanson op een bedje van funky freejazz door het appartement. “Geweldig, toch? Ik heb haar leren kennen dankzij onze toetseniste Loesje.” Het zou niet de eerste en laatste keer zijn dat de muzikant van Dans Dans en Strand met een bevredigende grijns naar de overige bandleden van Flying Horseman zou verwijzen. “We zijn meer dan ooit een groep nu. Dat stemt mij tevreden.”

Flying Horseman zag na de opnames van zijn vijfde worp een belangrijke pion vertrekken. Milan Warmoeskerken verliet de stal, “en dat maakte mij bang”, geeft Dockx toe. “Ik wilde hem vervangen, maar de band heeft mij op andere gedachten gebracht. We hebben zijn taken intern verdeeld, waardoor er ruimte vrijkomt. Dat geeft ons de vrijheid om nog meer te experimenteren.”

Rooms / Ruins klinkt na een eerste verkenningsronde als een typische plaat van Flying Horseman, als een onheilspellende, maar innemende smeltkroes van post-folk, zwoele blues en experimentele rock. Het nieuwe werk van het Antwerpse vijftal is het resultaat van een intense periode in kunstcentrum deSingel. Ze boetseerden er wekenlang aan de songs in groepsverband. Het was de eerste keer dat de band ononderbroken aan de muziek werkte.

Inspraak

“Er is zijn twee grote verschillen met onze vorige platen”, legt Bert Dockx uit. “Vroeger lag ik aan de basis van alle songs. Op Rooms / Ruins zijn er twee nummers – ‘Soldier’ en ‘Private Isle’ – waarvan de fundamenten van de band komen. Ze zijn al improviserend tot de basisstructuur van die songs gekomen,  terwijl ik in een andere ruimte aan de teksten werkte. De inbreng van de groep wordt steeds belangrijker. Ik juich die evolutie toe.”

“Het onderlinge vertrouwen groeit met de dag”, zegt hij niet veel later, en dat hoor je. ‘Deep Earth’ vat in zeven minuten de groepssfeer van een ontketende band samen. Funky grooves, heupwiegende ritmes en tintelende elektronica dansen kriskras door mekaar. Als u een voorliefde hebt voor überspannende spookhuizen is de vijfde plaat van Flying Horseman nu al uw favoriete attractie van het jaar.

Een tweede verschil met voorgangers als Night Is Long en City Same City is de pen van Bert Dockx. “Normaal werk ik hier, in mijn appartement, aan de teksten. Nachtenlang. Deze keer schreef ik tussen het componeren door. Dat zorgt ervoor dat de teksten ruwer zijn. Ze zijn waarschijnlijk wat slordiger dan voorheen, maar ze zijn vanuit emotioneel standpunt rauwer en directer dan ooit.”

Hij vertelt dat hij dat laatste te danken heeft aan het omarmen van zijn beperkingen. Vroeger vormden zingen en schrijven een groot struikelblok, vandaag ligt dat anders. “Ik heb aanvaard dat ik een taal gebruik die ik niet volledig machtig ben. Ik wil mij ook niet voordoen als iemand die ik niet ben. Maar ik geloof dat zulke beperkingen bijdragen aan mijn eigenheid als schrijver en muzikant. Als je die niet hebt, kun je geen grenzen aftasten. Ik heb beperkingen nodig om mezelf tot uitersten te drijven.”

Dictator

“Ik was vooral onzeker over zingen”, gaat de songschrijver verder. “Ik ben een gitarist van opleiding. Als je mij bij Dans Dans ziet spelen, zie je een wendbare gitarist met een rijk klankenpalet. Mijn stem daarentegen heeft niet meteen het meest uitgesproken karakter. Ik weet dat mensen mij een saaie zanger vinden. In het begin maakte mij dat onzeker, nu heb ik dat aanvaard.”

Die aanvaarding werpt meteen zijn vruchten af. Op ‘Reverie’ klimt de zanger van Flying Horseman zowaar hoog op de toonladder. “Ik durf inderdaad meer dan vroeger. ‘Reverie’ is een mooi voorbeeld van hoe een ongewone zangpartij heel spontaan tot stand kwam. Al was ook daar de invloed van de groepsleden essentieel. Ze moedigden mij aan om te volharden wanneer we iets nieuws probeerden.”

Wanneer hij de muzieksmaak van zijn bandleden uit de doeken doet, valt vooral de diversiteit op. Is die kruisbestuiving van uiteenlopende genres het geheime wapen van Flying Horseman? Bert Dockx knikt. “Als ik een idee voorleg, antwoorden Alfredo (Bravo, drummer, ELV) en Mattias (Cré bassist, ELV) met een ritme uit een ander referentiekader. Ik had vroeger een duidelijker stilistisch kader in mijn hoofd waarbinnen onze muziek moest blijven. Nu probeer ik iedereen zijn eigen ding te laten doen. In 'Soldier' zit een groove die ik nooit zelf zou voorstellen. Dat had ik vroeger niet geaccepteerd, nu sta ik meer open voor andere invloeden."

Is het dan juist om te stellen dat Flying Horseman stilaan naar een democratie evolueert? “Nee, de band vindt mij nog steeds een dictator”, lacht de frontman luidop. “Ik ben nog steeds de eindredacteur. Mijn filter is de beslissende filter, en daar hebben de andere leden het soms moeilijk mee.” Hij heeft wel geleerd om zijn plek in de controlekamer te delen met de anderen, “omdat het dom zou zijn om het talent van de bandleden niet te gebruiken.”

Het zijn gezonde spanningen ten huize Flying Horseman, benadrukt Bert Dockx. In maart volgt een tournee door Vlaanderen, later deze week stellen ze Rooms / Ruins voor aan de lezers van De Morgen. “Wanneer we live spelen, valt alles in zijn plooi. Op het podium is iedereen blij, daar zijn er geen conflicten. Een concert betekent meer dan (neemt een vinylplaat van 'Rooms / Ruins' in zijn handen) dit. We hebben deze plaat in juli opgenomen. Ik ben het wachten beu. Het is tijd om te spelen.”

Rooms / Ruins van Flying Horseman verschijnt op 26/1 bij Unday Records. Win hier tickets voor een exclusieve showcase in het repetitiekot van de band.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.