Maandag 21/10/2019
Ter illustratie.

Festivals

‘In cocaïne en xtc wordt zoveel troep gedraaid dat veilig gebruik ervan onmogelijk is’: hoe veilig zijn onze festivals?

Ter illustratie. Beeld Francis Vanhee

De zomer is in aantocht, en dus ook de festivals. Dagenlang uit de bol gaan op de muziek, in combinatie met een jointje, een pintje en een pilletje. Hoe rock-’n-roll gaat het er nog aan toe bij onze festivalgangers, en wat zijn de gevaren van overmatig drank- en drugsgebruik? Wij polsten bij hulpverleners en specialisten. ‘In cocaïne en xtc wordt zoveel troep gedraaid dat veilig gebruik ervan simpelweg onmogelijk is.’

Dat festivals de hulpverlening graag afschermen, wordt al snel duidelijk. Vooral bij de moeder der festivals, Rock Werchter, is het enthousiasme om mee te werken maar lauw. De woordvoerster laat weten dat ze ‘géén contactgegevens van hulpverleners of securitymensen kan bezorgen’. Wel krijg ik een mail waarin ze stelt dat er zeer weinig drugsgerelateerde incidenten zijn en haar geen meldingen van vechtpartijen en verkrachtingen bekend zijn.

Kan best, maar dat hadden we toch graag uit de mond van iemand in the field gehoord. Zoals Kevin Beens (43) – een vrijwilliger bij het Vlaamse Kruis die al vijftien jaar ervaring heeft met hulpverlening op festivals. “Ik stond al op Tomorrowland, Pukkelpop, de Ten Miles, maar ook op Chirofuiven. Daar vind je trouwens de meeste bingedrinkers. Ze mogen de eerste keer uitgaan, kennen hun grenzen nog niet, maar willen wel de stoere uithangen tegen hun vrienden. Hun grootste schrik is dat we hun ouders bellen. Ik heb al meegemaakt dat een moeder haar stomdronken kind na een fuif niet wilde komen halen. ‘Hij kan niet meer op zijn benen staan, mevrouw’, zei ik aan de telefoon. ‘Goed, dan kruipt hij maar naar huis,’ zei ze.”

Ik veronderstel dat je een boek over je ervaringen kunt schrijven?

Beens: “Sommige dingen vergeet je nooit. We hadden jarenlang een vaste klant in onze EHBO-tent. Twee keer per dag zoop hij zich lam. ‘Dan kun je niet uitdrogen,’ was zijn devies. Rond de middag brachten zijn vrienden hem een eerste keer binnen. We legden hem aan een infuus, lieten hem zijn roes uitslapen en drie uur later stapte hij naar buiten met een kurkdroge ‘tot straks’. En dat drie dagen na elkaar. Toen ik hem erop attendeerde dat dat niet gezond was, antwoordde hij: ‘Klopt, maar ik ben hier om te genieten.’ Dat hij minstens zes uur per dag van de wereld was, kwam niet bij hem op.”

Een vriend van me dronk op een festival eens zoveel bier dat hij niet meer kon plassen. We vertrouwden het niet en brachten hem naar de EHBO-post. ‘Levensgevaarlijk,’ zeiden ze daar, ‘zijn blaas staat op springen.’ Komt dat je bekend voor?

Beens: “Normaal plas je van bier gemakkelijk, maar de kans is groot dat hij – om bijvoorbeeld geen optredens te missen – niet naar het toilet wilde en bewust zijn urine heeft opgehouden. Als je dat te lang uitstelt, verkrampt je blaas, waardoor je ze op den duur niet meer kunt ledigen – zeer pijnlijk. Omdat het risico bestaat dat ze scheurt, steekt men er een sonde in.

“Nu we toch onder de gordel zitten: ik heb ooit een patiënt gehad met een gescheurde balzak. Hij kwam aan in een onderbroek vol bloed. Hij wist van niks, enkel dat hij over een Heras-hek was geklommen. Hij was zo dronken dat hij niet gevoeld had dat één van die pinnen z’n balzak had doorboord. Ik zei: ‘Je hebt pech dat je nu nuchter bent. Een balzak kun je niet verdoven en dat ding moet genaaid worden.’ Ik verzeker je: het was niet zijn aangenaamste festivalervaring.”

Ik las dat een gedraaide teelbal ook weleens voorkomt op festivals, door jongens die onder invloed van drugs te wild masturberen.

Beens: “Het torsio testis-fenomeen is me bekend. Dat kan gewoon ontstaan door te hoesten, maar meestal ligt een trauma aan de basis, zoals een vechtpartij. Het is een ernstige kwetsuur: als je niet binnen de vier uur geopereerd wordt, sterft je bal af.”

Waar moeten jullie het vaakst voor opdraven?

Beens: “70 procent van de ongevallenbehandelingen zijn hechtingen. Snijwonden door blootvoets op stukjes plastiek te lopen, bijvoorbeeld. Het is ook geen goed idee om met je zatte botten een tent op te zetten: zo’n haring doet pijn als hij je vingers doorboort. Brandwonden komen ook weleens voor. Festivalgangers die voor het slapengaan nog een hongertje hebben, en met gasvuurtjes sukkelen. Ontwrichtingen en verstuikingen zie je ook dikwijls, maar nu crowdsurfen op veel festivals is verboden, zijn die fel verminderd. Vooral moshpits (een ruimte voor het podium waar het publiek wild tegen elkaar aanbeukt op de muziek, red.) waren gevaarlijk: als je niet wordt opgevangen, kun je je lelijk bezeren.

“Maar soms is het in een hulppost ook lachen geblazen. Onlangs kwam iemand met een blauw oog naar ons toe. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik. ‘Een weddenschap met mijn beste vriend... Of we elkaars vriendin een tong durfden te draaien. Ik was als eerste aan de beurt en daar kon hij niet tegen.’ Dat bleek maar het halve verhaal te zijn. ‘Nu ja, ik had zijn lief een tong gedraaid en dan gezegd dat ik toch van gedachten was veranderd.’ (lacht)”

Zijn veel interventies te wijten aan alcoholmisbruik?

Beens: “Dat is beperkt. Op 15.000 EHBO-raadplegingen tijdens twee Tomorrowlandweekends was maar 5 procent van de patiënten geïntoxiceerd. Het onderscheid tussen drugs en alcohol is moeilijk te maken, omdat we dat niet testen. Ook niet iedereen vertelt wat hij juist genuttigd heeft. Cultuurverschillen spelen daarin een rol: Nederlanders en Duitsers zijn veel meer open over hun drugsgebruik dan Vlamingen. Nederlanders zeggen wat en hoeveel ze hebben genomen, bij Vlamingen is het nogal vaak: ‘Ik weet het niet, ze hebben iets in mijn glas gedaan.’ Wellicht hebben ze schrik dat we hen zouden verklikken aan de politie, maar dat doen we niet: we vallen onder het medisch beroepsgeheim.”

King Kong-effect

Hoe gevaarlijk de drugs zijn die op festivals de ronde doen, vraag ik aan twee specialisten: professor toxicologie Jan Tytgat (KU Leuven) en professor Geert Van Parys (UGent), die in het Canvas-programma ‘Misdaaddokters’ opdraafde.

Vorig jaar werden er op de toegangswegen naar Rock Werchter drugscontroles uitgevoerd: 15 procent van de gecontroleerde festivalgangers bleek cannabis bij te hebben. Is dat nog steeds de populairste drug?

Tytgat: “Wereldwijd zijn er twee toppers: xtc en cannabis. Dat zijn eigenlijk tegenpolen. Xtc werkt stimulerend, je beleeft milde hallucinaties op de dansvloer. Cannabis dient vooral om rust te vinden en stress te ontlopen. Bij xtc zoek je contact met anderen, bij cannabis ben je meer op jezelf.”

Beens: “Wat we steeds vaker zien, is dat men gaat mengen. Vroeger gebruikten festivalgangers óf xtc, óf cocaïne, óf cannabis. Nu gebruiken ze overdag vaak pepmiddelen – speed, cocaïne, xtc – om ’s avonds te relaxen met verdovende middelen, zoals cannabis.”

Tytgat: “We merken ook dat cocaïne aan een inhaalbeweging bezig is. Het is een typische mannendrug. Cocaïne heeft een King Kong-effect: mannen snuiven het en voelen zich de heersers van de wereld. Dan moet iedereen naar hun pijpen dansen, worden ze arrogant en komt er soms ook geweld aan te pas. Niet zelden ligt cocaïne aan de basis van verkeersagressie. Maar ook seksueel misbruik en zelfs moorden kunnen hun oorsprong in cocaïnegebruik hebben.”

In hoeverre zijn die drugs schadelijk voor de gezondheid?

Van Parys: “Elk overlijden door een hersenbloeding van iemand onder de 45 jaar is een cocaïnedode tot het tegendeel bewezen is. Het grote gevaar van cocaïne is dat de gevolgen níét dosisgerelateerd zijn; daarom spreek ik ook nooit van een overdosis, maar van een drugsgerelateerd overlijden. Ook een kleine dosis cocaïne kan fataal zijn, want die drug snoert de bloedvaten dicht. Is dat in je pink, dan is dat geen probleem, maar bij een slagader of in je hersenen is het dat wel. Cocaïne snuiven is dus een beetje Russische roulette spelen, want je kunt zowel sterven bij je eerste als bij je duizendste lijn. Al wil ik ook niet overdrijven: het is niet zo dat er veel cocaïnedoden vallen. Maar als het gebeurt, is iedereen wel verbaasd.”

Als er doden vallen op een festival, lijkt vooral xtc de boosdoener. Zoals op het Britse Mutiny-festival, dat vorig jaar geannuleerd werd toen er drie xtc-slachtoffers vielen. Er bleek 600 mg MDMA in de pillen te zitten, vier keer de gangbare dosis.

Tytgat: “Da’s het grote probleem van xtc: je weet niet wat je neemt. Je kunt zomaar een dodelijke dosis voorgeschoteld krijgen.”

Ter illustratie. Beeld Damon De Backer

Je hoort soms dat mensen sterven van xtc omdat hun lichaam oververhit raakt en ze te weinig drinken. Is dehydratatie het enige gevaar bij xtc?

Tytgat: “Neen, xtc doet veel meer dan dat. Je kunt ook stuiptrekkingen krijgen, of hartritmestoornissen die uitdraaien op een hartinfarct. Het idee dat je veilig bent als je voldoende water drinkt, is dus fout. Vorige week onderzocht ik nog een jongeman die gestorven was aan een hartaanval na xtc-gebruik. De drug kan ook psychoses veroorzaken die je zelf niet onder controle hebt.”

Van Parys: “Die acute psychoses komen ook voor bij cannabisgebruik. Sommigen krijgen achtervolgingswaanzin en hebben zichzelf niet meer onder controle. Dat kan fataal aflopen. Ik heb het al een paar keer meegemaakt: er is een fijn feestje aan de gang en plots valt er een dode. Niet door de drugs an sich, maar wel omdat er iemand uit het raam van een appartementsgebouw dook, of omdat iemand zijn halsader had overgesneden door dwars door een glazen deur te lopen. Vorig jaar sprong er in Oostende nog iemand van de zevende verdieping na een stuk spacecake. Ik denk daarom dat we cannabis echt onderschatten: de laatste jaren zien we dat chronisch gebruik veranderingen in de hersenen veroorzaakt.”

Leven vol psychoses

Professor Tytgat, er zijn twee drugs waarvoor u écht wilt waarschuwen. Welke?

Tytgat: “De eerste is heroïne, omdat zowel de psychische als fysieke afhankelijkheid zeer snel intreedt. Velen denken dat ze ertegen kunnen en voldoende karakter hebben, maar uiteindelijk gaan ze er allemaal onderdoor. Bij een alcoholverslaving heb je ook dat craven, dat verlangen, maar je fysieke afhankelijkheid is veel lager. Bij heroïnegebrek gaat ook je lichaam protesteren, daarom is afkicken zo moeilijk. En de belangrijkste reden: het risico op een overdosis is reëel. De heroïne gaat naar de hersenen, wordt daar omgezet in morfine en die legt bij hoge concentraties de hersenen lam, waardoor je organen uitvallen en je uiteindelijk sterft. De dodelijke concentraties in het bloed zijn bij toxicologen bekend, maar ze variëren individueel: verslaafden hebben een hogere tolerantiedrempel dan een debutant. Heroïne vind je gelukkig niet vaak op festivals, lsd – de andere drug waarvoor ik wil waarschuwen – al meer.”

Inderdaad: in Dour werden er in 2015 bij een razzia nog 620 lsd-zegels gevonden. Wat is het probleem precies bij lsd?

Tytgat: “Je kunt er zwaar van hallucineren, de zintuigelijke waarnemingen worden op een hoopje gegooid: je gaat kleuren voelen en warmte zien. Op het moment zelf kan dat plezant zijn, maar op lange termijn is er een reëel risico op flashbacks. Dat zijn blijvende prints in je hersenen, waardoor je een hallucinatie in stresssituaties kunt herbeleven. Dat is een schizofrene toestand waarbij je eigenlijk een toeschouwer van jezelf wordt. Je hebt geen controle meer over je zintuigen, dat wil je echt niet meemaken. En dat kan zelfs bij eenmalig gebruik optreden.”

Die ene trip tijdens het festival herhaalt zich dus later in het dagelijkse leven.

Tytgat: “Ja, maar dan eerder met de negatieve gevolgen, niet met de gewenste roes. Die ervaringen zijn zeer demonisch. Lsd-gebruikers kijken naar een hond en zien een reusachtige dinosaurus. Ze zijn ook overgevoelig: je moet zulke mensen maar een hand geven en ze springen in de lucht. Xtc, paddo’s en cannabis hebben die hallucinogene component ook, maar gelukkig in veel mindere mate. Bij lsd is de kans op psychoses veel groter. En dat kan dus ook jaren later, tijdens die flashbacks, optreden. Het bizarre is dat je dan geen lsd meer in je bloed hebt. Dus eigenlijk ben je een heel leven belast door die drug één keer te nemen.”

Van Parys: “Ik wil ook waarschuwen voor fentanyl, een opiaat dat honderd keer sterker is dan morfine. Die designerdrug richt in Amerika geweldige ravages aan: vorig jaar alleen al vielen er in de VS 20.000 doden. Ook hier is hij aan een opmars bezig. Het zijn pleisters die normaliter dienen als pijnstillers bij operaties. Het probleem is dat het verschil tussen een roesverwekkende en een dodelijke dosis klein is; dat houdt dus een enorm risico in. Er zijn in België al verschillende doden gevallen, vooral onder drugsverslaafden. Een andere designerdrug die nu circuleert is U47-700, een pil die gebruikt wordt als vervanger van zware medicatie. Ze heeft quasi dezelfde werking als heroïne.”

Volgens de Global Drug Survey van de Hogeschool Gent zou ketamine dé partydrug in opmars zijn. Een kwart van de ondervraagden gaf toe het weleens gebruikt te hebben.

Tytgat: “Inderdaad, het middel is zeer populair. Het wordt illegaal op internet verkocht, met het logo van Special K-ontbijtgranen. Ketamine is een narcosemiddel dat in ziekenhuizen wordt gebruikt. Het gaat al sinds de flowerpowerperiode mee, de peace pill werd het genoemd. Het heeft de unieke eigenschap om zowel stimulerend als onderdrukkend én hallucinogeen te zijn. Ondertussen is ketamine verboden, en maar goed ook, want het is zeer gevaarlijk. De grens tussen een dodelijke en een roesverwekkende dosis is ook hier flinterdun.”

Beens: “Je kunt daar erotische hallucinaties van krijgen. Ooit hebben we een vrouw op zo’n trip gehad. Om het kwartier kreeg ze een orgasme, en ze was nogal expressief. Twee uur lang krijste ze de hele EHBO-post bij elkaar. Grappig. Je had de koppen van de mensen moeten zien. ‘Ik ben doodop,’ zei ze, toen ze eindelijk bij haar positieven was. Mij verbaasde het niet.”

Ter illustratie. Beeld Damon De Backer

Rattenvergif

Ik veronderstel dat wie op een festival te veel drugs genomen heeft, niet zomaar de hulpdiensten raadpleegt. Hoe maken jullie bijvoorbeeld het onderscheid tussen iemand die zijn roes uitslaapt en iemand die in coma ligt?

Beens: “Het veiligheidspersoneel houdt dat in de gaten. Als ze iemand zien liggen, maken ze hem wakker om dat te checken. Als die persoon dan adequaat reageert, laten ze hem met rust, anders brengen ze hem binnen. Ook wie abnormaal gedrag vertoont – poedelnaakt over de weide lopen, bijvoorbeeld – wordt naar ons doorverwezen. Veroorzaakt hij overlast, dan wordt hij na de medische controle van het terrein verwijderd. Maar de meeste mogen na een ontnuchteringsperiode in onze EHBO-tent gewoon hun festival verderzetten. Iemand die slecht reageert op xtc is binnen het halfuur meestal wel aanspreekbaar.”

Valt iemand met een zware drugsintoxicatie te behandelen?

Beens: “We hebben enkel voor de opiaten – heroïne, fentanyl – een tegengif. De toediening daarvan is niet zonder risico, want het creëert een schokeffect. Je gooit eigenlijk een emmer ijskoud water over iemand die gelukzalig slaapt. Sommigen schrikken dan op en flippen. Het enige drugsgerelateerde agressiegeval uit mijn carrière had daarmee te maken. Een kerel die we hadden wakker gemaakt, begon te slaan, waardoor er een paar hulpverleners gewond zijn geraakt.

Ter illustratie. ‘Als er 40.000 man op een festivalcamping zit, gaan ze met 40.100 naar huis. Je zou ervan schrikken hoeveel festivalbaby's er worden geboren.’ Beeld Damon De Backer

“Over het algemeen zijn mensen die onder de drugs zitten eigenlijk heel lief en grappig. Ze eten bijvoorbeeld hun oordopjes op, omdat ze denken dat het snoepjes zijn. Of ze worden botergeil en doen oneerbare voorstellen aan onze hulpverleners. Je moet daarmee om kunnen, het is vaak heel onschuldig. Ik herinner me een jongen die na te veel xtc werd afgevoerd. Zijn vriend, die vloeibare xtc had genomen, sprong mee op die brancard en begon hem hartstochtelijk te kussen. Een uur lang hebben ze ineengestrengeld in de EHBO-tent gelegen. Ze waren beiden hetero, hun liefjes wisten niet wat ze zagen. Toen ze zichzelf achteraf in een filmpje zagen, werden ze gek. Op hun trouwfeesten gaan die beelden zeker nog opduiken. (lacht)”

 Welke drugs zouden jullie graag gelegaliseerd zien?

Beens: “Ik ben tegen regularisering. Drugs tasten je fysieke en psychische integriteit zodanig aan dat je op den duur niet meer behoorlijk kunt functioneren.”

Tytgat: “Alcohol is een harddrug, maar gelukkig kunnen mensen daar op een verantwoorde manier mee omgaan. Tenzij je echt overdrijft en liters alcohol drinkt, sterf je niet aan een overdosis. Cannabis heeft hetzelfde profiel, daarom mag het van mij uit het strafwetboek. Bij al de rest ben ik tegen legalisatie, omdat het risico op een foute afloop te hoog is.”

Wordt het geen tijd dat festivalgangers hun drugs kunnen testen?

Tytgat: “Ik heb daar gemengde gevoelens bij. Als de drugsgebruiker geld heeft om drugs te kopen, dan moet hij ook maar betalen om ze te laten testen. Ik vind niet dat belastinggeld moet dienen om de kwaliteit van illegale producten te verifiëren. Tegenstanders van die redenering zeggen: ‘Als je de drugs niet test en gebruikers komen door een overdosis bij de spoeddiensten terecht, kost het de maatschappij nog meer geld.”

Beens: “Drugs openbaar laten testen impliceert ook dat je tolereert dat er strafrechtelijke feiten worden gepleegd. Al zou ik eigenlijk wel graag hebben dat men het doet, zeker op festivals, waar je vooral occasionele gebruikers vindt. Iemand die één keer per jaar helemaal uit de bol wil gaan en een xtc-pilletje pakt. Die mensen hebben geen ervaring en weten dus niet wat daarin zit. Met iemand die 500 pillen op zak heeft, heb ik geen medelijden, maar de bescherming van de kleine gebruiker vind ik belangrijk. Er wordt ook zoveel rommel in die drugs versneden, die vaak schadelijker is dan het actieve bestanddeel. Daarom is rilatine vandaag zo gegeerd onder fuivers: het is een amfetamine waarvan je niet moe wordt en dat gegarandeerd 100 procent zuiver is. Maar in coke en xtc draaien ze aspirine, efedrine, cementpoeder…”

Blijkbaar soms ook het levensgevaarlijke strychnine?

Tytgat: “Gelukkig niet vaak, maar het gebeurt. Dat is een stofje dat aanvankelijk in rattenvergif voorkwam. Het werkt in op je zenuwstelsel en verlamt je. Je wordt zo stijf als een plank, waardoor je niet meer kunt ademen en sterft. Waarom het in cocaïne of xtc gedraaid wordt, weet ik niet. Mijn hypothese is dat concurrerende drugsbendes elkaars product bewust vervuilen om elkaar een slechte naam te bezorgen bij klanten. Je kunt niet veilig harddrugs gebruiken. Ik herhaal: níét. Aan de buitenkant van een xtc-pil kun je de dosering niet zien. Als je denkt dat het een normaal tablet is, maar het is vijf keer sterker, dan ben je dood. Die malafide mensen zijn echt niet bezorgd om je gezondheid, ze handelen enkel uit winstbejag.”

Beens: “Ik hoor trouwens dat de bollen in België straffer zijn dan in andere landen: tot 300 mg MDMA, terwijl het buitenland rond de 180 mg draait. Blijkbaar zijn onze pillen de reputatie van ons bier gevolgd.”

Nochtans maakte het Nederlandse Rijksinstituut voor Volksgezondheid een ranking op van de schadelijkste drugs, en daar schat men xtc in als veel minder schadelijk dan alcohol. Die laatste staat op plaats vier, na crack, heroïne en tabak. Xtc belandde slechts op de twaalfde plek.

Tytgat: “Dat zijn gevaarlijke vergelijkingen. Twee flessen whisky zijn inderdaad gevaarlijker dan een tabletje xtc. Drink je één pint per dag en neem je drie tabletten xtc, dan is het omgekeerde waar. Van alcohol kun je geen onverwachte overdosis binnenkrijgen, bij xtc wel.”

Hebben jullie tips voor festivalgangers die drugs gebruiken?

Van Parys: “Ja, blijf van de harddrugs af. En als je ze toch wilt nemen, doe het dan niet alleen. Al is dat geen garantie op een goede afloop. Veel vrienden zijn zelf onder invloed en zijn niet altijd geneigd om de hulpdiensten te bellen. Ze zetten de betrokkene onder een koude douche of geven hem melk, maar dat zijn meestal niet de juiste maatregelen.”

Beens: “Helemaal mee eens, het is te gevaarlijk. Maar als je toch drugs neemt, en ze hebben niet meteen het gewenste effect, pak dan alsjeblieft geen tweede dosis. Want daar loopt het meestal mis. De uitwerking kan vertraagd zijn, en is ook heel persoonsgebonden. Wat alcohol betreft: wissel af met water. Je hoeft echt niet vanaf 10 uur ’s morgens enkel mojito’s te drinken.”

Hoe creatief zijn de drugsdealers? Ik las onlangs het verhaal van iemand die met een opblaasbare flamingo rondliep. Iedereen kon aan het ventiel lurken voor een dosis lachgas.

Beens: “Héél creatief. Dat is één van de redenen waarom flesjes drank op festivals verboden zijn. Je kunt er vloeibare drugs zoals GHB in verstoppen. Ik herinner me een dealer die in een kangoeroepak rondliep met 500 xtc-pillen in zijn buidel. Ik was een grote fan van Skippy, het deed me pijn om hem met handboeien om afgevoerd te zien worden (lacht).”

Gratis condooms

In volle #MeToo-heisa voerde Plan International België vorig jaar een onderzoek naar seksueel grensoverschrijdend gedrag op festivals. Het resultaat was onthutsend: één op de zes meisjes kreeg ermee te maken. Vooral op de grotere festivals zouden de meeste incidenten plaatsvinden. Wanneer ik Mario Huyskens, de Rode Kruis-coördinator van Vlaams-Brabant, vraag of er daadwerkelijk grensoverschrijdende zaken in de hulppost van Werchter gemeld worden, klinkt het: ‘Die vraag ga ik niet beantwoorden. Dat is privé.’

Heeft de bevolking dan geen recht op informatie over mogelijk seksueel misbruik op festivals?

 Huyskens: “Oké, we krijgen weleens een melding binnen. Maar dat is héél sporadisch.”

Beens: “Ik heb het toch al een paar keer meegemaakt. Meestal durven die meisjes dan niet naar ons toestappen. Dikwijls zijn het vrienden die ons komen halen. Dan proberen we een vrouwelijke hulpverlener mee te sturen naar het slachtoffer.”

Spelen drugs een rol in ongewenste intimiteiten?

Beens: “Ja, jongens verdoven meisjes en maken daar misbruik van. GHB – vloeibare xtc – is in trek, omdat het je kortetermijngeheugen wist. ’s Anderendaags weet je niet meer wie je verkracht heeft.”

Tytgat: “Klopt. We noemen dat date rape drugs, ook rohypnol zit in die categorie. Die zaken worden in je drank gemengd en je hebt het zitten.”

Zijn er ook cijfers bekend van hoe veilig jongeren op festivals vrijen?

Beens: “We maken er geen reclame voor, maar wie wil, kan condooms krijgen bij ons. We geven twee stuks mee, altijd met hetzelfde advies: ‘Ze móéten niet op.’ Elk jaar hebben we meisjes die de morning-afterpil komen halen. Het vaakst gehoorde excuus is dan: te dronken om een condoom aan te krijgen. Ze zijn niet te zat om te vogelen, maar een condoom aanbrengen vergt blijkbaar fijne motoriek. Ik weet het zeker: als er 40.000 man op een festivalcamping zitten, gaan ze met 40.100 naar huis. Je zou ervan schrikken hoeveel festivalbaby’s er worden geboren.”

Wat heeft jullie in je carrière het meest aangegrepen?

Beens: “Reanimaties zijn het ergste. Zeker als ze niet goed aflopen… Dat vergeet je nooit, omdat je ook de familie én de hulpverleners moet opvangen – op een festival lopen er veel vrijwilligers zonder ervaring met overlijdens. Maar het zwaarst was ik aangedaan door een ruzie tussen een Duits koppeltje. Een meisje werd om 4 uur ’s nachts hysterisch huilend van de camping gehaald. De security kreeg er geen zinnig woord uit en bracht haar naar ons. Uiteindelijk bleek dat haar lief een nieuwe vriendin had gevonden op het festival. Hij lag met zijn nieuwe aanwinst in de tent en de bagage van het meisje stond buiten. Ze kon beschikken. Dat doe je toch niet, iemand zo koudweg in de steek laten? Niemand wil zijn 18-jarige dochter in zulke omstandigheden zien op een festival. Op dat vlak is Tomorrowland wel heel zorgzaam. Ze hebben haar een tent en een slaapzak gegeven en haar vervoer naar huis geregeld.”

Ter illustratie. Beeld Francis Vanhee

Blijven er ook mooie momenten bij?

Beens: “Als je iemands leven redt, blijft dat natuurlijk hangen. Ik heb ooit iemand voor de mainstage van Tomorrowland gereanimeerd. Die persoon komt nog elk jaar naar het festival. Het was een louter medisch probleem, en had niks met drugs te maken. Van alle reanimaties die ik op festivals meemaakte – een twaalftal – was er maar één drugsgerelateerd.”

Huyskens: “Ik maakte vorig jaar nog een wondermooi moment mee. Een vrouw kwam ons suikerbonen brengen omdat ze de voorbije jaren de medicatie voor haar in-vitrobehandeling in de hulppost kwam koelen. Blijkbaar was het haar dat jaar toch gelukt om een baby te krijgen.”

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234