Zaterdag 26/09/2020

Muziekrecensie

‘Imploding the Mirage’ van The Killers: een bloedpact zonder schandvlek ★★★★☆

The Killers.Beeld AZTEK Incorporated

Zeggen The Killers adieu aan de glitter en grandeur die ze altijd deelden met hun bakermat Las Vegas? De titel van hun nieuwste plaat lijkt alleszins te verwijzen naar de implosie van het gelijknamige casinohotel. Maar niets is minder waar.  

The Killers zijn vandaag nochtans afgeslankt tot een trio: zanger Brandon Flowers, bassist Mark Stoermer en drummer Ronnie Vannucci sluiten voortaan de rangen. Op de permanente absentielijst staat gitarist Dave Keuning, en diens afwezigheid laat zich effectief voelen op Imploding the Mirage. Jengelende gitaarriffs leggen het wel vaker af tegen keyboards en drums. Daarmee klinken The Killers soms nog meer als een synthpopgroep dan vroeger. Toch blijft het album niet algeheel verstoken van snarengedrijf. Zowat elke andere groep zou bij het vertrek van een kernlid op zoek gaan naar een stille huurling. Niet The Killers: die dwaalden met hun vingers even achteloos door een gouden rolodex en trokken dan het naamkaartje van gitarist Lindsey Buckingham, de voormalige spil van Fleetwood Mac. Die pleurt een krankjorum solo uit zijn pols in ‘Caution’. En omdat het kan, vroegen ze meteen ook k.d. lang (‘Lightning Fields’) en Weyes Blood (‘My God’) om vocale hand-en-spandiensten. 

Alsof Adam Granduciel van The War on Drugs de goddelijke inspiratie levert. Amper een minuut ver in ‘My Own Soul’s Warning’ lijken The Killers al een bloedpact met die laatste te hebben gesloten. Hun gedeelde liefde voor Bruce Springsteen was natuurlijk langer genoegzaam bekend. Maar kennelijk zijn Flowers en co. evenmin vies van een streepje Dire Straits. Vergezichten van de Nevada-woestijn tekenen zich af tegen een roodgloeiende avondzon, terwijl je dezelfde echo’s van Granduciels muzikale tics hoort, die zijn doorbraakplaat Lost in the Dream zo legendarisch maakten. Ook ‘Dying Breed’ bouwt verder op dat elan. En toch lijkt dit niet op een identiteitscrisis.

Hart op de tong

Flowers voelde zich nooit te beroerd om zijn invloeden en idolatrie net als zijn hart op de tong te dragen. Maar met elke nieuwe plaat lijken The Killers alle referenties eleganter en eigenzinniger uit te spelen. De breekbare stem van Brandon Flowers is vandaag uit duizenden herkenbaar, terwijl de mix van sonische, festieve bombast, nomadische spiritualiteit en bizarre humor ook onmiskenbaar het stempel van de groep draagt. Zelfs wanneer ze in ‘Fire in Bone’ nogal opzichtig kopjes geeft aan Talking Heads en Simple Minds, terwijl Tom Petty’s geest overduidelijk waart doorheen ‘Blowback’. 

De release van dit album werd overschaduwd door de covidcrisis en door niet minne beschuldigingen aan het adres van de crew van The Killers. Achter de schermen zou er tijdens een tour in 2009 sprake geweest zijn van seksueel wangedrag. Los van het feit of die beschuldigingen hardgemaakt kunnen worden, liet het a priori een schandvlek na op deze plaat. Toch zeker op de band zelf, die al zo’n tiental jaar een brandschoon imago hoog weet te houden. En elke vrouw op een piëdestal zet. 

Klinische depressie

Dat is vandaag niet anders. Met de vorige elpee Wonderful, Wonderful (2017) sprak Flowers zijn vrouw nog moed in, tijdens haar strijd tegen een klinische depressie. Ook nu gaan de meeste songs over onverminderde loyauteit en onvoorwaardelijke steun. ‘I’ll be there when water’s rising/ I’ll be your lifeguard’, zingt Flowers met een knik in zijn stem tijdens ‘Dying Breed’. Elders zweert hij plechtig: ‘I’ll be on your side/ When the dreams run dry.’ En in ‘Lightning Fields’ houdt hij vol: ‘Just wanted to run my fastest/ And stand beside you.’ De albumhoes beeldt trouwens ook een god af, die zijn godin met een tedere omhelzing ondersteunt.

Als de teksten op deze plaat even waarachtig zijn als ze klinken, dan moet het nieuws van de aantijgingen Flowers zonder twijfel met afschuw vervuld hebben. Zijn reputatie als mystieke rockprins slash mormoonse huisvader wordt ineens geassocieerd met de meest toxische aspecten van rock-’n-roll in plaats van met de euforische grandeur van weleer. Gelukkig krijgt deze oprechte plaat dat scheefgetrokken beeld vast weer waterpas. 

‘Imploding The Mirage’ van The Killers. Beeld AP
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234