Zaterdag 17/04/2021
Imanuelle Grives: ‘Mocht ik de derde dag wel op het festival binnen zijn geraakt, had ik wellicht een overdosis geslikt.’

InterviewImanuelle Grives

Imanuelle Grives: ‘Mocht ik Tomorrowland zijn binnengeraakt, had ik wellicht een overdosis geslikt’

Imanuelle Grives: ‘Mocht ik de derde dag wel op het festival binnen zijn geraakt, had ik wellicht een overdosis geslikt.’Beeld © Stefaan Temmerman

In de zomer van 2019 werd de Nederlandse actrice Imanuelle Grives (35) op Tomorrowland gearresteerd met een stevige voorraad drugs op zak. In een heftig boek slaat ze nu mea culpa. ‘In de gevangenis zitten was één grote dikke resetknop.’

‘Dit boek is niet zomaar een  juicy  story  waarin ik voor de duizendste keer een leeg verhaal vertel. Nee, dit is echt, en het is belangrijk dat het wordt verteld’, zo schrijft Imanuelle Grives in de inleiding van haar felle getuigenis Mijn vechtershart. Juicy is haar verhaal alleszins wél, om het zachtjes uit te drukken.

De Nederlandse actrice met Surinaamse roots bevond zich in de zomer van 2019 op een roetsjbaan naar succes. Althans, in haar orderboekje en op haar uitbundige Instagrampagina. De werkelijkheid was grimmiger. Steeds meer raakte Grives in de greep van drugs en verdovende middelen. Met de minuut werd ze labieler en onzekerder.

BIO • geboren op 1 april 1995 in Rotterdam • Nederlandse actrice van Suri­naamse afkomst • speelde o.a. in de film Alleen maar nette mensen en in de series Celblok H en Vechtershart • werd in juli 2019 op Tomorrowland aangehouden met drugs in haar bezit, en veroordeeld tot twee jaar cel. Zat twee maanden uit • schreef het boek Imanuelle. Mijn vechtershart (2020)

“Ik wilde dat iedereen me leuk vond. Maar wat een arrogante gedachte was dat eigenlijk?”, vertelt ze vanuit haar Rotterdamse huiskamer. Tot ze op onze nationale feestdag, nu anderhalf jaar geleden, op Tomorrowland in de boeien werd geslagen, nadat er onder haar pruik aanzienlijke doses cannabis, 2C-B-pillen, xtc, ketamine en cocaïne bleken te vertoeven.

Grives belandde op beschuldiging van handel in drugs in de befaamde Antwerpse gevangenis van de Begijnenstraat. Het had er immers alle schijn van dat de aangetroffen middelen niet alleen voor eigen gebruik moesten dienen. Haar snel opgediste smoes dat ze een rol als drugsdealer voorbereidde, stuitte op ongeloof, hoon en gelach. De krantenkoppen logen er niet om.

Twee jaar cel, luidde het verdict. Uiteindelijk bracht ze twee maanden in de gevangenis door. Nu heeft Grives, samen met journalist Anton Slotboom, haar relaas op papier gezet, zonder de onfrisse details te schuwen. En het gaat haar, al bij al, weer voor de wind. “Anton was geniaal in het aanbrengen van een bepaalde structuur en de ritmering van de hoofdstukken. Het was heftig, maar dit boek moest ook laagdrempelig blijven zodat mensen van alle slag er iets aan hebben.

“Ik begon in de gevangenis meteen aantekeningen te maken”, vertelt Grives. “Omdat ik wilde uitzoeken hoe het zover met mij was kunnen komen. En omdat ik precies daar enigszins rust in mijn hoofd vond. Ik had de keuze gemaakt om met een tas vol drugs naar Tomorrowland te gaan. Dat is illegaal en daar kreeg ik terecht straf voor.”

Geen gelijk halen

“Imanuelle, jij en jij alleen hebt dit veroorzaakt en alleen jij bent verantwoordelijk voor alle domino-effecten, bezwoer ik mezelf. Toch ontving ik later – zeker na een tv-optreden bij de talkshow Jinek – veel reacties van mensen die zich in mijn destructieve gedrag herkenden, en me zeiden: meid, we vergeven je, je verdient een tweede kans. Dat was vreemd. Want ik hield er rekening mee dat het voorgoed voorbij was, dat ik geen rollen meer zou krijgen.”

Grives, die doorbrak met de verfilming van de roman Alleen maar nette mensen (2012) en de serie Vechtershart (2015-2017), is intussen weer een gewilde actrice en tv-gast. Haar relaas moet de wederopstanding verder inluiden. Zeker is dat Nederland er oren naar heeft, want Grives kan de interviewaanvragen bijna niet bolwerken en het boek loopt als een tierelier. Al is er ook gemor dat ze haar belevenissen exploiteert.

“Dit boek is allerminst bedoeld om mijn gelijk te halen”, drukt ze ons meermaals op het hart. “En al helemaal niet om het slachtoffer uit te hangen. Wel hielp het me om opnieuw de regie over mijn leven te grijpen. En daarvoor moest ik rock bottom gaan.

‘Mijn vader zei achteraf alleen maar: het komt allemaal omdat ze zoveel met homo's omgaat.’ Beeld © Stefaan Temmerman
‘Mijn vader zei achteraf alleen maar: het komt allemaal omdat ze zoveel met homo's omgaat.’Beeld © Stefaan Temmerman

“Zelfs al herkent zich maar één iemand in dit verhaal, dan lijkt het mij de moeite waard. Ik had alle troeven in handen om gelukkig te zijn. Maar waarom liep het fout? Ik worstelde met eenzaamheid en een eeuwig gehunker naar erkenning. Bekendheid heeft veel lusten, maar de lasten overvleugelden stilaan mijn gemoed. Ik wilde er vanaf. Ik voelde de symboolwaarde van de wereld die wel naar je kijkt maar je als mens helemaal niet ziet.”

Of zoals ze het in haar boek stelt: ‘Als ik zogezegd leuk en sexy ben, waarom kan ik dan geen relatie hebben? Als ik zo getalenteerd ben, waarom word ik dan niet meer gevraagd voor leuke rollen? Waarom gaat alles kapot wat ik aanraak? Ik ben gewoon lelijk, en dom, en niets waard!’

Daarom was haar arrestatie de ultieme wake-upcall, zegt Grives, al zit er ook wel ironie in haar belevenissen, vindt ze. Ze kan er enigszins mee lachen. “Voordien was ik aan het klagen en zeuren over aandacht. En nu kreeg ik die, veel meer dan ik ooit had kunnen verwachten, ook in België. Het nieuws haalde zelfs de wereldpers. Is het dat wat je wilde, dacht ik? In de nor krijg je een spoedcursus relativeren, hoor. (grinnikt) Opeens is het echt niet meer van belang dat je te weinig Instagramvolgers hebt. Je telefoon ben je toch kwijt.”

Ramkoers naar ellende

‘Ik was op ramkoers naar ellende en ik had genoeg drugs bij me om die rampspoed op te zoeken. Ik vrees dat ik mezelf daarin niet had kunnen bedwingen’, schrijft ze. Bovendien ontpopte Grives zich als ‘een uitblinker in struisvogelpolitiek’: “In de periode voordien zat ik op een rollercoaster van werk, terwijl ik ook steeds meer drugs ging gebruiken én feesten afschuimde. Toch had ik steeds vaker paniek- en angstaanvallen en liep er van alles fout, tot ik bijna verkeersongevallen veroorzaakte.”

“Dat waren tekens van mijn ziel: ga eens werken aan bepaalde dingen die je wegstopt! Zoals die streng-christelijke opvoeding die me parten blijft spelen. Of die verhouding met mijn van het geloof bezeten vader, die 22 jaar ouder was dan mijn moeder en later een eigen kerk begon. Dacht ik echt dat ik hiermee in het reine zou komen door ze te negeren?

“Ik duwde die bol van emoties van me weg. Maar nee, ik moest overcompenseren. Op Instagram zag je me altijd maar feesten, lachen én blij. Tot zelfs mijn vrienden zeiden: Imanuelle, overdrijf je nou niet? Sommigen wisten wel wat er aan de hand was.”

Grives geeft toe dat ze door een diepgewortelde hang naar rebellie werd voortgestuwd. “Het was een pittige maar noodzakelijke reis. Er zit natuurlijk iets in mij dat graag grenzen opzoekt. Ik zat soms in mijn hoofd als een klein kind voor alles de schuld aan mijn vader te geven. Naar Tomorrowland gaan en daar nare dingen doen? Dat is omdat jij gemeen tegen me bent, zo dacht ik.

“Maar het is zo makkelijk om alles aan je dominante, narcistische vader te wijten, zelfs je eigen slechte relaties met mannen. Dat is natuurlijk waanzin. Elk extra pilletje en poedertje was een fuck  you  naar mijn vader. Hoe meer ik kocht, hoe krachtiger en machtiger ik me voelde. Kijk eens wat ik lekker aan het doen ben! Hij moest en zou het zien, vooral omdat ik vroeger zo erg in de pas had gelopen.

“Maar hij zei achteraf alleen maar: ‘Het komt allemaal omdat ze zoveel met homo’s omgaat.’” Echt boos leek hij niet te zijn, maar dat hij geen vraagtekens zette bij zijn houding tegenover haar, raakte Grives midscheeps. Van het gevoel een slechte dochter te zijn raakte ze niet meteen verlost. Intussen is de verhouding met haar vader, die op zijn 92ste in een verzorgingstehuis verblijft, enigszins gekalmeerd, al blijft er afstand.

Raket

Over Tomorrowland koestert Grives ambigue gevoelens en die schrijft ze in het boek zonder reserve op. ‘Eigenlijk is het drie dagen lang een kleine stad, waar aan de poort zero tolerance heerst, maar op het festivalterrein iedereen op een raket zit’, noteert ze. Toch overviel haar regelmatig tijdens die van de wereld losgezongen trip een immense leegte. ‘Tomorrowland  my  god, wil ik hier onderdeel van zijn? Ik zag alleen maar mensen met een rare pruik op, die helemaal de weg kwijt waren’, lezen we ook.

“Nou ja, het is dubbel”, vervolgt Grives. “Laat ik het zo zeggen: Tomorrowland is niet voor niets een van de beste festivals ter wereld. Ik wil niet gaan natrappen en zeggen dat het een rotfestival is. Ik heb er heel veel genoten. Veel bijzondere, mooie gesprekken en momenten gehad ook. Juist als je in die bubbel zit, voel je die verbinding. Maar die is kortstondig. Als je die persoon in het echte leven ontmoet, is die connectie alweer ver te zoeken.”

“Dus als ik om me heen keek, dacht ik wel: wat zijn we nu in feite met ons allen aan het doen? Hier zitten we dan gewoon allemaal ongelooflijk high te zijn. Wat is het nut? En weet je, de rechter had het tegen mij over ‘vervaagd normbesef’. Heel heftig, maar die woorden bleven wel in mijn hoofd rondzingen. Want oké, wat was mijn norm?”

Toen Grives werd opgepakt – ze was op dat moment nog high – beweerde ze dat ze zich voorbereidde op een rol als drugsdealer in de film Suriname.

Dat bleek niet de meest geloofwaardige uitleg. De rechter repliceerde droogjes maar gevat: “Zou je zoiets ook zeggen als je de rol van een moordenaar moest spelen?”

Grives beseft nu dat de buitenwereld zich er vrolijk over maakte: “Het was niet nodig om dat te doen. Het lijkt erop dat ik iets heb aangegrepen om me te kunnen misdragen en de verantwoordelijkheid buiten mezelf te leggen. Al heel snel zei ik: ‘Stop daarmee!’ Bovendien was ik met twee Amerikaanse vriendinnen op stap die niet eens wisten waar ik mee bezig was. Ook voor hen was het zuur.”

Grives werd vlak voor haar arrestatie verlinkt door de  verhuurster van de Airbnb, een paar kilometer van het festivaldorp. Die kreeg in de smiezen dat er iets niet klopte met haar flamboyante, op genot jagende gasten. Grives’ spullen werden ’s nachts doorzocht. Op het logeeradres trof men later nog meer drugs zoals amfetaminen, GHB, cannabis en tientallen xtc-pillen aan.

Pas nadat Grives in de gevangenis advocaat John Maes onder de arm had genomen, kreeg ze haar verdediging beter op een rij. “Ik neem die mevrouw van de Airbnb niets kwalijk”, zegt Grives verzoenend. “Zij heeft haar burgerplicht gedaan. En als je kijkt was er moest gebeuren in mijn leven, dan had zij – volgens het geloof – de rol van Judas. En zonder Judas was er geen verlossing geweest.” (lacht)

De actrice denkt dat het sowieso op die laatste, fatale festivaldag niet goed met haar was afgelopen. Eerder al was haar auto weggesleept. Maar gek genoeg deed ze de avond daarvoor vanuit de Airbnb nog wel doodleuk de kwartaaladministratie van haar belastingen, stapeltjes facturen sorterend op het bed: “Ja, toen dacht ik: ‘Ima, dat moet je even fiksen, of het gaat helemaal fout’, in plaats van weg te vluchten. Ik wilde iets goed doen, een gevoel van grip hebben.”

‘Ik liep op mijn tenen, wilde de perfecte vrouw zijn, ook als boegbeeld van de
zwarte gemeenschap.’ Beeld © Stefaan Temmerman
‘Ik liep op mijn tenen, wilde de perfecte vrouw zijn, ook als boegbeeld van dezwarte gemeenschap.’Beeld © Stefaan Temmerman

“Mocht ik die derde dag wel op het festival binnen zijn geraakt, dan had ik wellicht een overdosis geslikt. En zeg nu zelf, als je moet kiezen tussen enerzijds fysieke schade of de dood, en anderzijds twee maanden gevangenis en door het slijk gehaald worden door de media, dan kies je toch voor de vernedering? Misschien is dat nog steeds mijn christelijk besef. Ik heb gezondigd, en daar staat straf op. En hierna is er ook wel weer vergeving en een nieuw begin mogelijk. De rechter was ook heel duidelijk. We kunnen deze mevrouw niet zomaar met een lichte taakstraf laten gaan, vond hij. We kunnen geen signaal geven dat we dit tolereren. En dat begreep ik uiteindelijk wel.”

Celblok H

Kort voor Grives in de cel verzeilde, had ze een hoofdrol in de Nederlandse gevangenisserie Celblok H. En ja hoor, de werkelijkheid haalde ook hier de fictie in. In het boek biedt ze overigens een verrassend openhartige inkijk achter de hoge Antwerpse bajesmuren.

“Ik zag daar heel veel vrouwen die zich het slachtoffer voelden van de omstandigheden of van de politie. En dat is niet zo slim, dan word je gek, dat moet je niet doen. Als je wél de gevolgen van je daden ziet, dan kun je vooruit en verder met je leven.”

“Het viel me bovendien ook op hoeveel vrouwen daar als nevenschade van hun partner zaten. Dat waren drugsdealers, dieven of pooiers. Er waren veel vrouwen bij van wie hun vriendje aan de andere kant zat te brommen.”

Smakelijk dist ze op hoe gretig seks een onderwerp is onder de vrouwelijke gevangenen: “Als je vrouwen en mannen van elkaar scheidt, dan heb je enkel maar vrouwelijke bewakers.”

“Als je daar een paar weken zit, dan wordt het zien van een man plots een gebeurtenis. Het was ronduit komisch, ja.

“Als je een keertje aan de mannenafdeling passeerde – en wees maar zeker dat we er onopgemaakt en slonzig bijliepen – dan keken de mannen naar je alsof je de koningin was. Wanneer een vrouw een flirtmoment had gehad, dan ging iedereen er als een rondje omheen zitten: wat zei hij? De simpelste dingen doen er blijkbaar weer toe in de gevangenis.”

We lezen ook hoe snel je aankomt in de gevangenis: ‘Tien, twaalf kilo zwaarder worden was hier normaal, omdat je twintig uur per dag op je kamer zit.’ Grives regelde een halaldieet, geen varkensvlees meer: ‘Niet omdat ik het niet lust, wel vanwege het vet.’ Ook liet ze de bewakers weten dat ze veel wilde fitnessen.

Haar verblijf in de Begijnenstraat noemt Grives “één grote, dikke resetknop”: “Het was een bijna noodzakelijk proces.” Misschien wel een ingreep van God, de Grote Architect, denkt ze. Dáár grabbelde ze haar vechtershart bijeen, ze was niet voor niets kickbokser in de gelijknamige Nederlandse tv-serie. “Mijn eeuwige bewijsdrang heeft van mij ook een vechter gemaakt. Kijk, iedereen is trots op diamanten en juwelen, maar mensen vergeten dat een diamant wordt geschuurd, geslepen, gebeiteld. Dat proces om die diamant zo mooi te krijgen, dat gebeurt niet met lieve complimentjes en aaien, maar met hamers, beitels én harde materialen.”

“Misschien ben ik juist door die ingewikkelde band met mijn vader en met mijn familie hier wel sterker uitgekomen. Mijn broer, mijn moeder en mijn zussen hebben me trouwens geweldig gesteund. En ik moest vaak denken aan de woorden van mijn moeder: ‘Als je wijzer bent, moet je ook wijzer doen’. Dat was haar filosofie.”

“Weet je”, besluit Grives, “ik was eigenlijk de hele tijd op mijn tenen aan het lopen. Ik wilde die perfecte vrouw zijn, geen fouten maken en aan ieders verwachtingen voldoen, ook als boegbeeld van de zwarte of Surinaamse gemeenschap. Maar ik had me niet echt gerealiseerd wat dat in de praktijk zou betekenen. Ik wilde namelijk ook gewoon fun blijven hebben en me vrij voelen in het uiten van mijn creativiteit.”

'Nu besef ik dat ik ondanks mijn imperfectie geliefd kan zijn. Dat heeft therapie me ook bijgebracht. Negativisme glijdt beter van me af.' Beeld © Stefaan Temmerman
'Nu besef ik dat ik ondanks mijn imperfectie geliefd kan zijn. Dat heeft therapie me ook bijgebracht. Negativisme glijdt beter van me af.'Beeld © Stefaan Temmerman

Of, zoals ze het scherp stelt: “Ik zorg toch al voor diversiteit, alleen al door hoe ik eruitzie? Moet ik dat dan ook de hele tijd gaan benoemen? Mensen zien het toch al? Witte mensen worden niet op straat aangesproken door andere witte mensen die zeggen: ‘Je doet het voor ons allemaal, dus doe je best.’ Toch voelde ik me steeds tekortgedaan. Nu besef ik dat ik ondanks mijn imperfectie geliefd kan zijn. Dat heeft therapie me ook bijgebracht. Negativisme glijdt beter van me af.”

Neppe wereld

“Ik hoop dat je in mijn boek de vrouw achter de actrice leert kennen, ja, toch?”, vraagt ze plots, met twijfel in de ogen. “Maar het is wel zo dat die bewijs- en erkenningsdrang er nog steeds is. Logisch. Ik ben een kunstenaar, ik ben een actrice. En wat wij doen is onze pijn vertalen in kunst en dat kopen mensen. Dat is het hele werk.”

Of ze zichzelf voorgoed drugsvrij durft te verklaren, pols ik nog voorzichtig? Grives denkt lang na en antwoordt al even behoedzaam. “Ik weet waar ik naar op zoek was. Ik zocht via drugs naar connectie. Maar verbinding, dat vind ik nu bij mijn familie en mijn vrienden. Precies omdat ik me nu kwetsbaarder opstel, heb ik ook meer affiniteit met mijn familie.

“Laatst ging ik met mijn nichtje op hotel, lekker zwemmen en naar de sauna, lekker chillen. Kijk, zo’n moment is me nu veel meer waard. Samen hebben we iets gedaan wat ons lang zal bijblijven. Ik werk ook geen zestig uur per week meer. Ik maak nu betere keuzes.

“Plus: door corona zitten we nu allemaal in hetzelfde schuitje. Die hele neppe wereld van oppervlakkigheden is in elkaar gestort. Je kunt je identiteit niet meer bouwen op lekkere feestjes en materiële uiterlijkheden. Je hoeft niet meer op te vallen, laat het los.”

Imanuelle Grives, Imanuelle. Mijn vechtershart, Prometheus, 240 p., 20 euro.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234