Maandag 01/06/2020

Interview

"Ik zoek de grens op tussen eng en meelijwekkend"

Skarsgård speelt in 'The Diary of a Teenage Girl' een man die verliefd wordt op de 15-jarige dochter van zijn vriendin.Beeld Bas Bogaerts

Hij ziet eruit als de vleesgeworden Ken van Barbie. Toch kruipt Alexander Skarsgård, 1,96 meter sexappeal, even vlot in de huid van Tarzan als in die van de volwassen minnaar van een meisje van vijftien ('The Diary of a Teenage Girl'). "Ik wil dat de kijker zich ongemakkelijk voelt."

Even zit Eric Northman in de kamer, als Alexander Skarsgård (39) "good morrrning" zegt. De zuiderse 'twang' heeft hij naar eigen zeggen overgehouden aan de serie 'Generation Kill' (2008), zijn doorbraak in de VS. Toch is het vooral de rol van de onweerstaanbaar sadistische vampier Eric in 'True Blood', gesitueerd in de 'deep south', die aan de boomlange Zweed blijft kleven. Op de rode loper van het filmfestival van Gent was het weer van dat: tienermeisjes zwaaiden met een pancarte met daarop de woorden 'Bite me' (dat doet hij overigens nooit, zo slim is hij wel.)

In levenden lijve blijkt Skarsgård minder imposant dan op het kleine scherm. Hij oogt slank en vermoeid. De make-up kan zijn jetlag niet camoufleren, de antwoorden komen aanvankelijk traag op gang. Zijn indrukwekkende fysiek wordt tastbaar als hij, heel Amerikaans, wil knuffelen en je even in de enorme driehoek van schouders en lendenen verdwijnt.

Skarsgård is in Gent om reclame te maken voor 'The Diary of a Teenage Girl', naar Hollywood-normen een piepkleine film over een gevaarlijk onderwerp: seks met minderjarigen. Hij speelt de rol van Monroe, het 35-jarige lief van de losbandige Kristen Wiig. Monroe knoopt een relatie aan met haar 15-jarige dochter Minnie, een rol van Bel Powley. Het budget was piepklein, regisseur Marielle Heller onervaren, Powley een jonge Britse tv-actrice en het productiehuis het Belgische Caviar.

Het project werd hem achter de rug van zijn management toegespeeld door een vriend van de regisseur. Skarsgård zegt dat hij meteen viel voor het script. "De film heeft donkere, trieste, grappige en ongemakkelijke momenten. Het is een erg interessant coming of age-verhaal, oprecht en eerlijk verteld. Door de ogen van een meisje, en ook nog eens zonder te moraliseren."

'Extreem pijnlijk'

Zo werkt hij het liefst: lezend, herlezend, tot hij het personage voor zich ziet. "Ik heb geen methode, ik vertrek van de tekst. Ik denk aan dingen die ik heb meegemaakt, al die gekke mensen die ik in mijn leven ben tegengekomen. Tot ik de sleutel vind."

Regisseur Alan Ball ('True Blood') noemde hem ooit "de minst acteurachtige acteur die ik ken". Skarsgård staat erom bekend in zijn eigen tekst te schrappen als hij de regels overbodig vindt voor de rol, ongehoord voor een Hollywood-ster. Hij heeft ook onwaarschijnlijk veel lol in zijn vak. Over Lars Von Trier, een regisseur die zijn crew zo bang kan maken dat ze stoppen met acteren (Björk) of niet over de traumatische ervaring willen praten (Nicole Kidman) heeft Skarsgård zich laaiend enthousiast uitgelaten. "Een heerlijke tijd."

Net zoals hij 'The Diary' geweldig "creatief en inspirerend" vond, zich rot heeft geamuseerd als 'Tarzan' (binnenkort in de zalen). Maar ook als homoseksuele Noordpool-verkenner in de hilarische nepdocumentaire 'Beyond the Pole' of zelfs als suïcidale dragqueen in het piepkleine 'Kill Your Darlings'. Ook voor de Amerikaanse première van 'The Diary' daagde hij op in travestie. Hij zegt dat hij evenveel lol wilde beleven als de dragqueens die waren uitgenodigd om het feestje op te luisteren. "Het zag er veel te leuk uit." De pruik en hoge hakken gingen op de afterparty niet uit, het wegwerken van zijn mannelijkheid noemde hij achteraf wel "extreem pijnlijk. Ik bespaar je de details."

Ongemakkelijk voor de kijker

Het is opmerkelijk hoe een man van 1,96 meter erin slaagt om zich klein te maken voor een film. Hij deed het eerder als de meegaande, bijna sullige echtgenoot van de depressieve Kirsten Dunst in 'Melancholia'. In deze film lukt het hem ook. Al komt daar ook kundig regisseerwerk bij kijken, want zijn tegenspeelster Bel Powley heeft het formaat van een dropje.

Zijn personage, Monroe, mocht vooral niet overkomen als een roofdier, zegt Skarsgård. "Ik heb geprobeerd om de balans te vinden tussen eng en meelijwekkend. Ik wil altijd die grens opzoeken, daar waar het ongemakkelijk wordt voor de kijker. Dat zijn de films die ook mijn aandacht trekken. Met personages die je een label probeert op te kleven en die opeens iets helemaal anders doen."

Hij gaat zeer relaxed om met zijn eigen rol. Geen valse bescheidenheid, geen "ik kijk nooit naar mezelf, ik zie alleen maar de fouten". Hij geniet er net van om in een volle zaal naar een afgewerkte productie te kijken, om te voelen op welke momenten het doodstil wordt en wanneer het publiek juist lacht. 'The Diary of a Teenage Girl' heeft hij "een keer of zes" gezien.

Die ontspannen houding komt mogelijk door zijn leeftijd - hij was al dertig toen hij doorbrak - of zijn Zweedse opvoeding. "Ik ben opgegroeid in Södermalm, een wijk in Stockholm waar veel kunstenaars, schrijvers en muzikanten wonen. Thuis liepen er altijd veel excentrieke, gekke types rond in ons toch al grote gezin (hij heeft drie broers, en zus en twee halfbroers uit zijn vaders tweede huwelijk, red.) Een Duitse backpacker die iemand op straat was tegengekomen kon rustig aanschuiven voor het diner, waar soms wel 25 mensen op afkwamen. Zonder uitnodiging. In het Zweden van de jaren 80 was dat behoorlijk ongebruikelijk. We had a strong hippie vibe. Het was wild en vrij, maar ook gestructureerd en veilig. 's Morgens gingen wij gewoon netjes naar school."

Ten huize Skarsgård ging de deur nooit in het slot en liep zijn vader graag bloot rond met een glas wijn in de hand. Vader Stellan Skarsgård is zowat de Zweedse George Clooney, zij het iets meer getormenteerd (zie: 'Breaking The Waves'). Ook Alexander gaat vlot uit de kleren, soms laat hij zelfs het gebruikelijke kuisheidslapje vallen. Vragen over veelvuldig naakt beantwoordt hij steevast met: "Ik ben een Zweed. Ik snap niet waarom jullie over een bloot lijf vallen, maar het geen probleem vinden om in een film te zien hoe iemand met een baseballknuppel wordt bewerkt."

De sterke familieband - "we zijn nog steeds erg close" - heeft geholpen bij het doorbijten als beginnend acteur, zegt hij. "Ik heb nooit stress gevoeld voor audities of gemiste rollen. Het was een avontuur, en dat is het nog steeds. Van deze indiefilm naar 'Tarzan': geweldig toch? Maar als ik morgen wakker word en ik vind het niet meer leuk, dan ga ik gewoon iets anders doen." Je gelooft het nog ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234