Donderdag 27/06/2019

DM Zapt

Ik wens niemand een schoolschutter toe, maar men moet het nu ook niet gaan uitlokken

Maksim Stojanac, Camille Dhont, Pommelien Thijs, Joey Kwan en Francisco Schuster spelen de hoofdrollen in #LikeMe. Beeld BELGA

In DM ZAPT zet de tv-redactie van De Morgen de blik op oneindig. Vandaag schrijft Frederik De Backer over de Ketnet-reeks #LikeMe.

Nu ik zelf stilaan aan kinderen toe schijn te zijn, doe ik weleens wat research. Ik vraag mijn petekind wat vandaag voor hip doorgaat, hang wat rond aan basisscholen en kijk in stilte toe. Soms vraag ik een plots opgedoken lerares of zij toevallig weet waar de kleintjes dol op zijn, met vaak verwarrende antwoorden tot gevolg.

#LikeMe blijkt zo’n antwoord. Dus ga ik er even voor zitten. Je weet nooit dat Mattel of Zapf of wie dan ook er poppetjes van maakt, en dan zit je de eerstvolgende drie feestdagen alweer gebeiteld.

Al snel krijg ik Hugo van Nicole als een natte dweil in het gezicht gesmeten, maar het moet gezegd: qua acteerwerk doet hij het niet slecht. Beter alvast dan wanneer hij de wel erg wankele toonladder die men hem ooit heeft aangesmeerd, bestijgt. Ook acteren doet hij in Te Algemeen Nederlands, maar goed, dat is eigen aan de plastieken vitrineversie van de wereld die Ketnet zijn klandizie voorspiegelt.

Toen ik zelf in het lager zat, deelden we de koer met de meisjes van het beroeps. Geen van hen was zo zwaar gemaquilleerd of piekfijn gekleed als die hippe kids van #LikeMe. Van die laatsten krijg je vast ook geen brandende peuken naar je kop geflikkerd. Maar als je zo’n tienermodel bij regenweer een loodzware sponzen voetbal vol op de borst mikt, kunnen die designerspullen wel in de vuilbak. Dan mag je in een klamme slip uit de doos met verloren voorwerpen in dat kauwgomvrije, turnzakkengeurloze klaslokaal van je fotogeniek gaan zitten wezen.

Plots is in #LikeMe de school uit en barst iedereen uit in een ge-autotunede song van de chirurgisch ook al enigszins ge-autotunede Bart Kaëll. Ik wens niemand een schoolschutter toe, maar men moet het nu ook niet gaan uitlokken. Niet iedereen danst mee: achteraan staat een handvol leerlingen zich af te vragen of het rundsvlees in de refter van Britse komaf was. Uiteindelijk komt iedereen weer bij zinnen.

Later is hoofdfiguur Caro even om saffen of weet ik veel wat wél mag in zo’n Ketnet-reeks, een jojo of zoiets, en weer slaat de waanzin toe. Er wordt gezocht in tunnels, op kerkhoven, op school, kortom, overal waar een puber na zonsondergang vaak rondhangt. Uiteindelijk vindt Jenny uit Thuis haar langs de kade. Ze haalt een muziekdoos boven waaruit ‘De lichtjes van de Schelde’ komt geklaterd en ze de laatste brief van haar man, blijkbaar Bobbejaan Schoepen, opdiept. Na een terloops duet daagt de rest op, wordt er nog wat heen en weer gejankt en afscheid genomen. Wanneer Gunther Levi en zoon arriveren, wordt slechts van nee geschud, waardoor het lijkt alsof iemand Caro volgende week uit een sluis mag vissen.

Tot slot wordt er nog wat gemuild in een bloemenwinkel en kan ik mijn petekind Mortal Kombat 11 gaan kopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden