Woensdag 05/08/2020

InterviewMuziek

‘Ik vind het leuk om bang te zijn’: regisseur Gilles Coulier en muzikant David Martijn over ‘War of the Worlds’

Regisseur Gilles Coulier (links) en componist David Martijn, in Sonhouse. Beeld Wouter Van Vooren

Dankzij Cargo-regisseur Gilles Coulier ontpopte Goose-muzikant David Martijn zich tot componist van soundtracks. Martijns score van War of the Worlds, de internationale reeks die Coulier regisseerde, verschijnt nu bij het prestigieuze Lakeshore Records, en ondertussen lonkt Amerika. ‘Ik denk niet dat ik volgend jaar een Hollywood-film doe’, zegt Martijn. Waarop Coulier: ‘Maar het zou wel kunnen.’

“Als je kansen krijgt, moet je die grijpen.” David Martijn zegt het in het volle bewustzijn dat het een cliché is, maar er schuilt veel waarheid in, blijkt als zijn kompaan Gilles Coulier vertelt over hun trip naar Los Angeles, in februari. “We zijn daar met een groep maten naartoe geweest omdat ik ging tekenen bij ICM, een Amerikaans agentschap”, vertelt de regisseur van Bevergem, Cargo en De dag.

“Voor mij was de deal met ICM al geregeld. En op het moment dat ik daar op de twintigste verdieping van één of andere wolkenkrabber zit, vragen ze mij: met wie ben je hier? Ik leg uit dat Dave erbij is . ‘Je moet echt eens naar zijn muziek luisteren’, zeg ik. En zij antwoorden: ‘Wij werken zo niet. We hebben interne scouts. Als we talent zoeken, zullen we dat zelf vinden.’ Ik leg uit dat hij de muziek voor De dag en War of the Worlds heeft gemaakt. Ik zeg: ‘We zullen het zo doen: ik stuur je een mail, heel vrijblijvend, met wat van zijn muziek.’ Een paar uur later kregen we antwoord. ‘Oké, kunnen we die gast ontmoeten?’”

Martijn: “En ik was toch in de buurt, dus...”

De kans kwam, en zowel David Martijn als Gilles Coulier hebben ’m gegrepen. Wie de twee samen hoort praten (“Als het te West-Vlaams wordt, moet je ’t zeggen”) over hun trip naar L.A. en hun bezoek een Universal Studios (“Een beetje een beu pretpark”), zou vermoeden dat ze jeugdvrienden zijn. Maar ze kenden elkaar pas toen de productie voor tv-reeks De dag, die Coulier deels regisseerde, begon. De dag zocht een componist voor de soundtrack, en Sonhouse, het muziekproductiehuis van Cedric Engels, vroeg aan Martijn om enkele ideeën uit te werken.

Martijn: “Ik had vijf of zes nummers gemaakt, puur op basis van de scenario’s. Die tracks wilde ik voorstellen in de studio: ik wilde ze niet gewoon per mail opsturen, ik wilde dat iedereen fysiek aanwezig was, om geconcentreerd naar die muziek te luisteren. Want om iets te goei te beluisteren, moet je je tijd nemen.”

Coulier: “Ze hadden in de studio al op specifieke plaatsen glazen met water klaar gezet, op de plaats waar ze wilden dat we gingen zitten. Omdat het belangrijk is wáár je zit, en hóe je zit. Maar ik kwam binnen, en ging recht op Dave z’n stoel zitten. Niet de stoel waarop ik moest zitten om zijn tracks optimaal te beluisteren.”

Martijn: “Gilles Coulier kwam binnen, en mijn hele plan was naar de vaantjes.”

Groter geheel

Tot voor die dag was Martijn vooral bekend als één van de bezielers van elektrorockband Goose, en live-muzikant bij Soulwax. Met de muziek voor OdysSea, een documentaire van Jimmy Kets over fotograaf Carl De Keyzer, proefde Martijn voor het eerst van een baan als componist voor soundtracks. Daar kwam nadien De dag bij, en De twaalf  (waarvoor hij met Jeroen Swinnen samenwerkte), en de Engels-France sciencefiction-serie War of the Worlds, waarvan de eerste vier afleveringen werden ingeblikt door Coulier.

“Zijn muziek voelde juist, voelde nieuw, voelde edgy”, vertelt Coulier over de rekrutering van Martijn voor De dag. “Ik was alleen een beetje bang omdat Dave een echte muzikant is. Hij is dus per definitie iemand die héél gepassioneerd bezig is met wat hij doet: ik was bang dat hij geen compromissen zou kunnen maken. En als je een film of een serie maakt, moet je jezelf...”

Martijn: “Ten dienste stellen.”

Coulier: “… van een groter geheel. Gelukkig bleek dat heel goed mee te vallen.” En dus wilde Coulier dat Martijn mee aan boord van War of the Worlds werd gehesen. “Ik heb daar vree hard voor gevochten. Je bent maar zo goed als de mensen met wie je werkt. Als een chef zijn vaste messen niet kan gebruiken, gaat hij op een andere manier snijden. Voor mij geldt hetzelfde. Ik vind loyaliteit heel belangrijk. David Williamson, mijn vaste director of photography, en Marcus Himbert, mijn eerste assistent, hebben ook meegewerkt aan War of the Worlds.

“Als ze mij vragen om zo’n reeks te doen, vragen ze me op basis van de dingen die ik al heb gemaakt. En ik heb die niet alleen gemaakt. Ik heb daar even voor moeten vechten, maar uiteindelijk is daar redelijk weinig discussie over geweest. Dan voel ik me als regisseur toch redelijk comfortabel, dan moet je niet over alles discussiëren. Smaak is heel moeilijk te definiëren. Met David hoef ik daar niet meer over te praten.”

Martijn: “Eigenlijk is het simpel: je voelt het, of je voelt het niet. En als ik zie dat Gilles niets voelt, dan weet ik: dit is het niet.”

Zo’n moment was er toen de derde aflevering van War of the Worlds werd afgewerkt. “We zitten in de studio, een dag voor de deadline”, herinnert Coulier zich. “Ik was op zoek naar een zekere emotionele grandeur. Maar we hadden daarvoor gewoon het juiste nummer niet. Op een bepaald moment hebben Mounir, de music supervisor, en ik tegen Dave gezegd: wij gaan iets eten. Twee uur later kwamen we terug, en de ruwe schets van hét nummer dat we zochten, lag klaar. Dave heeft dan nog heel de dag doorgewerkt om dat af te werken.”

Martijn: “Ik had al een week zitten werken op een andere track, maar je moet een nummer durven inslikken. Ook al vind je die song als muzikant fantastisch, je moet er afscheid van durven nemen als de regisseur het niet goed vindt. Je moet stukken van je werk in de vuilbak durven te kieperen.”

Duwen op emoties

Wie de soundtrack van War of the Worlds op zichzelf beluistert, waarin ijle synths en eenzame gitaren elkaar ten dans vragen, moet niet meteen aan een scifi-reeks over een alieninvasie denken. De muziek is eerder melancholisch, en doet soms wat denken aan de muziek uit Drive, merken we op. “Merci. Dat zijn allemaal complimenten. Misschien komt het door die sfeer, die niet ontploft? Ik denk dat ik vooral gecomponeerd heb op de personages en op hun emoties. Het gaat niet zozeer over die aliens, maar over hoe de mensen daarmee omgaan. Over hoe ze hun plan moeten trekken in een compleet nieuwe situatie.”

Coulier: “Een film als War of the Worlds van Steven Spielberg is eigenlijk niet mijn soort cinema. Ik vind dat wel entertainend, maar ik heb altijd een probleem met de herkenbaarheid van zulke films. Daarom wilde ik deze War of the Worlds zo realistisch mogelijk te maken. Zodat de kijker denkt: fuck, ik zou ook zo reageren in die situatie. Als je de emoties van de personages zo levensecht mogelijk probeert te maken, wordt het wél interessant. Interessanter dan een paar grote explosies. Daarom is die soundtrack zo belangrijk. Met de soundtrack kun je gaan duwen op de emoties.”

Vandaag verschijnt die soundtrack ook bij Lakeshore Records, het prestigieuze label dat ook de muziek voor onder andere Stranger Things, Drive en Moonlight op de markt bracht. “Als je hun catalogus bekijkt”, merkt Coulier op, “zie je dat die waanzinnig is.” Maar voor geen van beiden was het evident om voor een project als War of the Worlds te kiezen. Het heeft te maken met “de oerangst om iets slechts te maken”, zegt Coulier. “Die angst zorgt ervoor dat je jezelf voortdurend in vraag stelt. En dat je er alles aan doet om iets goeds te maken. Bij elk project waaraan ik begin, heb ik schrik: fuck, het gaat slecht zijn.”

Martijn: “Bij War of the Worlds had ik dat ook. Ga ik dit wel kunnen? Aan het begin worstelde ik daar echt mee.

Coulier: “Ik heb geleerd om dat gevoel te omarmen. Ik vind het eigenlijk heel leuk om het benauwd te hebben, om bang te zijn. Als dat gevoel ooit weg is, wordt het suf.

Dat gevoel heeft hen wel een eind verder gebracht. Tot in Los Angeles. “Ik had vijf jaar geleden nooit gedacht dat ik hier nu zou zitten”, beseft Martijn. “Maar ik blijf realistisch. Ik verwacht niet dat ik volgend jaar al een Hollywood-film ga scoren.”

“Maar het zou wel kunnen”, zegt Coulier, die zelf een Amerikaans debuut voorbereidt. “Ik krijg nu veel scripts, maar ik ben daar heel kieskeurig in. Ik wil mijn tijd nemen. Ze hebben mij nu gevraagd om het tweede seizoen van War of the Worlds te draaien, maar dat zie ik niet zitten. Ook geen tweede seizoen van een andere reeks: als ik een reeks maak, wil ik die mee kunnen uitzetten. De score, de cinematografie, de cast, ik wil dat mee bepalen. Als je aan een tweede seizoen begint, ligt dat allemaal al vast. Er zijn regisseurs die dat kunnen, maar ik ben zo niet. Ik wil architect zijn, geen aannemer.

“Ik ben zelf een film aan het voorbereiden, aan het schrijven. Een verhaal met twee actrices. Toen we in L.A. waren, zag ik op Instagram dat één van hen, ik ga niet zeggen wie, ook in L.A. zat – terwijl ze eigenlijk Brits is. Ik stuurde een WhatsApp naar mijn agent: kan ik haar ontmoeten? Vierentwintig uur later zit ik samen met haar op restaurant. Ik ben niet zo snel starstruck, maar dat was echt megavet. Ze was ook heel gecharmeerd door mijn idee. Ze heeft gezegd: als je hiermee verder gaat, doe ik het.”

Wie ook op de lijst van mogelijke namen staat voor dat Amerikaans debuut: David Martijn. “Ik weet niet of de soundtracks van De dag of War of the Worlds bij die film – het is een intiem verhaal – zouden passen, maar ik wil onze samenwerking wel behouden. En ik ben benieuwd met welke muziek hij dan zal afkomen.”

War of the Worlds verschijnt vandaag bij Lakeshore Records. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234