Donderdag 22/08/2019

Column

Ik geef mijn centen aan een dubbele rode vinyl, Beck aan een bizarre ­ kerkleider. Wat is het verschil?

Beeld Thomas Legrève

StuBru-presentator Stijn Van de Voorde loopt elke week voor de muziek uit.

Als de postbode een beetje meewerkt, trek ik volgende week Colors, het splinternieuwe album van Beck, uit mijn brievenbus. Een gespecialiseerde firma verbreedde enkele jaren geleden de gleuf van mijn bus, dus ik verwacht geen logistieke ­problemen.

Ik bestelde de rode dubbele vinyl die je (uitzonderlijk) op 45 toeren afspeelt. Deze luxeversie klinkt niet beter dan de ‘normale’, je betaalt gewoon een klets extra voor de afwijkende verpakking. Een middelmatige fles wijn kost in een fancy restaurant ook te veel. Zolang er iets op onze spaarboek staat, mogen we af en toe eens zot doen.

Voor Beck mag het altijd iets meer zijn, want hij blijft een van de meest fascinerende figuren uit het hedendaagse muzieklandschap. Sea Change (2002) staat in de top 10 van mijn favoriete albums aller tijden. De kleurrijke cover contrasteert fel met de schoonst mogelijke vorm van muzikale tristesse. Beck werkte met zijn vader aan de arrangementen. Samen pikten ze stijlvol van hun grootste helden. Mellow Gold (1994), Odelay (1996), Mutations (1998), Midnite Vultures (1999) en Morning Phase (2014) hebben overigens ook hun momenten.

Van uptempo onnozelheid tot epische ballades met aanzwellende strijkers, Beck kan alles aan. In 1993 kocht ik de maxi­single van ‘Loser’. Daar stond een maf liedje op getiteld ‘MTV Makes Me Wanna Smoke Crack’ en dat fascineerde me enorm. Sindsdien volg ik zijn doen en laten op geïnteresseerde en intensieve wijze. Beck is in het bezit van een bijzondere vorm van humor. Hij deelde het podium reeds met Will Ferrell, Sasha Baron Cohen (Borat) en een dj in een cowboypak. Zijn muziek is geweldig, zijn glimlach mysterieus.

Ik interviewde Beck twee keer, telkens net voor een concert op Rock Werchter (in 2008 en 2017). De gesprekjes werden voorafgegaan door een strenge preek van de tourmanager die me duidelijk maakte dat het woord ‘Scientology’ niet mocht vallen. Ik heb veel vragen bij het concept en de werkwijze van de geestelijke beweging, maar die stel ik liever niet aan een muzikale held. Beck belandde via zijn vader in de sekte. Zo gaat dat meestal bij religie. Ik geef mijn centen aan een dubbele rode vinyl, hij aan een bizarre ­kerkleider. Wat is het verschil?

'Colors', de nieuwe plaat van Beck, is ook verkrijgbaar op vinyl, twee knalrode elpees die op 45 toeren afgespeeld dienen te worden. Beeld rv

Negen jaar geleden bleven de richtlijnen beperkt, dit jaar werden de vragen net niet uitgeschreven. Een hand schudden bij wijze van begroeting bleek verboden want “Beck heeft last van zijn schouder”. Dat bleek fel overdreven. Bij wijze van ondoordachte, vriendelijke reflex reikte ik hem toch de hand. Niet elke handdruk hoeft uit te ­monden in een mannelijk ­statement, dus dat leverde geen ­bijkomend fysiek letsel op. Twee uur later huppelde Beck op elastische wijze over het podium. Spirituele heling werkt soms heel snel.

De interviews mochten niet gefilmd worden. Foto’s en selfies behoorden eveneens niet tot de mogelijkheden. Indianen geloven dat hun ziel wordt leeggezogen als je hen fotografeert, maar 10 dollar lost dat probleem meestal op. Bij Beck werkt deze techniek niet.

Zonde, want de man van dichtbij zien is een ervaring. Op het gezicht van de 47-jarige zanger valt geen rimpel of kraaienpootje te bespeuren. Ik durfde geen vraag te stellen over botox. Gelukkig maar, de twee figuren die het interview van dichtbij volgen, zouden onmiddellijk ­tussenbeide komen. Het heeft geen zin om van het muzikale pad af te dwalen: “Beck praat niet over zijn privéleven en hij volgt niet echt wat er in de wereld gebeurt. Het heeft geen zin om iets te vragen over ­politiek of het klimaat.”

Die levenswijze begrijp/geloof ik niet helemaal, maar ik respecteer ze wel. Laat de muziek spreken! We volgen de actualiteit als we dood zijn!

Ik kijk uit naar Colors. De platenfirma loste intussen op strategische wijze meer dan de helft van de nieuwe nummers. Daar ben ik tot nu toe best tevreden over. Waarschijnlijk klink alles nog frisser op rood vinyl.

En dan zwijg ik nog over die 45 toeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden