Zondag 15/12/2019

Interview

‘Ik besef dat ik soms weerstand opriep’: algemeen directeur Dirk De Clippeleir zwaait de Ancienne Belgique vaarwel

Dirk De Clippeleir. Beeld Francis Vanhee

Vorige week raakte bekend dat Dirk De Clippeleir de AB in januari verlaat om BRUZZ te gaan leiden. De algemeen directeur was een veelbesproken pater familias in dat eerste huis. Hoe blikt hij terug op zijn werk?  

“De AB is diep onder mijn vel gekropen,” zegt De Clippeleir na afloop van ons gesprek. “Maar ik zal haar straks ook niet als mijn ex-lief zien. Dat is te persoonlijk. En zo persoonlijk is het nooit geweest. Ik heb het meer als een voorrecht beschouwd om hier te mogen werken, meer nog dan bij de platenlabels Universal of EMI waar ik ook een verleden mee heb. Wanneer ik hier de deur achter me dichttrek, zal ik dat niet zien als een relatiebreuk. Ik kies voor frisse lucht. Kiezen is wel verliezen: ik weet zeker dat ik het ga missen om ’s ochtends de lege, grote zaal te betreden en de vloer onder mijn voeten te voelen. Dat hout, dat rood, die magie.” 

Zal hij ook de mensen missen? De AB zagen wij altijd als een warm nest, vol heerlijke dissidenten. De voorbije jaren moest je evenwel al over een permanente verkoudheid beschikken om de onrust op de werkvloer niet te ruiken. “Het probleem is dat jij over zoveel inside-information beschikt,” glimlacht De Clippeleir. “Maar ja, het was inderdaad een uitdaging. De mensen in de AB werken met heel veel passie. Zelfs een stagiair voelt dat meteen. De AB - dat ding - dat grijpt u gewoon. Maar het nadeel van passie is dat sommige mensen zich de AB daarmee ook willen toe-eigenen: dit is mijn AB, dit is hoe dit huis volgens mij moet zijn. Zulke medewerkers zien niet graag verandering. En dan kan het wel eens enorm schuren met een nieuw management. Ik besef dat ik soms weerstand opriep. Maar als manager moet je dan nog veranderingen durven aanbrengen. Ik durf bij te stellen wanneer ik dat nodig acht. Ik wil niet per se populair zijn, of de gemakkelijkste weg nemen. Wél de nodige managementbeslissingen. Dat was mijn opdracht ook. En dat was... welja, váák een uitdaging. (lacht) Maar ik ben ook niet van teflon: als het botste, gleden die problemen niet van me af als water van een eend.”

“Het zijn woelige jaren geweest, inderdaad. Maar je moet ook niet overdrijven, hè. Het resultaat mocht er net zo goed zijn: de voorbije drie jaren waren de meeste succesvolle in heel wat opzichten. Qua aantal bezoekers, aantal concerten en bezettingsgraad van die concerten waren dit onze beste jaren. En dan spreken we niet eens over de internationale renommee van onze zaal of de MIA die we wonnen. Heeft dat allemaal veel druk gezet op de ploeg? Absoluut. Ik heb dat pas achteraf gemerkt. We zijn héél snel gegaan. Heb ik beslissingen genomen waarover ik spijt heb? Ja...” 

Beeld Francis Vanhee

In de voorbije drie jaren kende de AB een ongezien groot personeelsverloop. Heel wat kinderen verlieten - al dan niet in onvrede - het nest. Getalenteerde, capabele en mondige mensen die de AB mee een gezicht gaven. “Soms was dat ook net goed,” pareert De Clippeleir. “Als ik zie dat iemand hier bijna tien jaar het beste van zichzelf gegeven heeft, en daarna marketingdirecteur wordt bij 11.11.11., denk ik: wauw. Dat maakt me oprecht trots en blij. Er móét trouwens ook enig verloop in een bedrijf zijn om gezond te blijven. De AB is er bovendien niet het huis naar om op je gemak anciënniteit te willen vergaren. Maar natuurlijk klopt het wat je zegt: er is de laatste jaren een meer dan natuurlijk verloop geweest. Alleen: is dat zo vreemd? Er zijn jaren waarin alles heel stabiel blijft, dan beweegt er plots iets en gaan bepaalde dominosteentjes onvermijdelijk neer. Ik vermoed dat we nu weer een rustigere fase tegemoet gaan. Of dat iets heeft te maken met mijn vertrek? Die analyse laat ik aan jou of anderen over. Maar de onrust op de werkvloer vrat wel degelijk aan me. Het is eenzaam aan de top, but it’s part of the job. In deze functie moet je aanvaarden dat er bij het vertrek van heel wat mensen meteen naar boven, naar mij dus, wordt gekeken en gewezen.” 

“Of ik een moeilijke baas ben? (aarzelt) Ik vind zelf van niet. Er wordt me wel eens verweten dat ik een koele manager en een boekhouder zou zijn - Jari Demeulemeester (de vorige algemeen directeur; gva) heeft dat onlangs nog in een interview gezegd. Maar mijn hart gaat heus niet sneller kloppen van cijfers dan van de passie die ik voel voor dit huis. Ik ben ook een vriendelijke man. Maar een veeleisende baas. Dat vind ik een goede eigenschap: veeleisend zijn doet de dingen vooruitgaan. En het móét altijd vooruitgaan. Ik weet dat wie hier werkt dat met grote passie voor dit huis doet, maar op het eind van de rit zal ik de AB altijd vooropgesteld houden. Dat zal trouwens niet anders voor BRUZZ zijn.” 

“Toen ik werd aangeworven, was de AB al een heel goede concertzaal. Maar men zocht toen een manager die de AB op een meer gestructureerd, professioneel niveau zou brengen - al klinkt dat nogal oneerbiedig, als je bedenkt wie het huis daarvoor leidde. Het hart zat goed, maar er moest meer structuur en eenheid in. De teams werkten volgens mij te vaak naast elkaar. Er was geen gemeenschappelijk project, op het programmeren van geweldige concerten na. Er zat méér in. We werken nu regelmatig samen met culturele en sociale spelers, maar net zo goed is Le Soir een van onze mediasponsors: dat zou vroeger ongezien zijn geweest. Liveurope (een platform voor talent over de grenzen heen; gva) is er gekomen omdat wij de voortrekkers waren, en ik de ambitie had om de AB op Europees vlak te laten gelden. We zijn een topspeler geworden, met recht en rede. Dat is natuurlijk niet alleen mijn verdienste, vooral die van het team.”

Beeld Francis Vanhee

“Kurt Overbergh was en is een erg goede programmator, maar nu is hij ook een goede artistieke directeur. Of hij straks ook de algemeen directeur wordt? Daar heb ik oprecht geen idee van. De Raad van Bestuur beslist daarover, en daar wil ik niet in betrokken worden. Dat zou ook niet gezond zijn. Ik heb natuurlijk een bepaalde visie voor de toekomst, maar ik moet de AB straks kunnen loslaten. Ik maak me ook sterk dat er op 1 januari geen chaos zal losbarsten, wanneer ik vertrek. Het team weet precies wat het moet doen. Toen Jari Demeulemeester tien jaar geleden vertrok, was er het algemeen gevoel dat de AB zijn papa kwijt was. Dat gevoel zal nu niet heersen, weet ik.”

Zelf spreekt De Clippeleir de hoop uit dat een vrouw de AB overneemt. Er werd de laatste jaren effectief luidruchtig ingezet op diversiteit. Maar in realiteit valt dat al bij al nog steeds tegen op de werkvloer. “Er wordt inderdaad nog niet voldoende druk gezet op een meer evenwichtige situatie, die ook Brussel reflecteert. De balans man-vrouw zit inmiddels goed, maak ik me sterk. Maar nu wil je over kleur spreken, neem ik aan? Dat begint langzaamaan binnen te druppelen op de werkvloer. Mag ook wel, in een stad als deze.” 

Live Nation

Het vertrek van De Clippeleir was bepaald verrassend. Niet alleen omdat de Brusselse muziektempel veertig jaar bestaat. Ook omdat hij er zes jaar lang een erezaak van maakte om het Amerikaans Theater een nieuw leven te geven. En net nu dat project wat wind in de zeilen kreeg, stapt hij op. “Dat is jammer, inderdaad. Maar het wordt geen pure muziekzaal: alle podiumkunsten zijn er welkom. Wie weet kan ik via BRUZZ nog mee mijn stempel zetten.” 

Zoals De Clippeleir zijn zinnen zette op het Amerikaans Theater, zo kon Live Nation ook zijn zinnen zetten op de AB, de laatste jaren. Een overaanbod van die concert-mogol leek ons steeds vaker in de weg te lopen van de eigenzinnige programmatie binnenshuis. Maar wat weet een naïeve muziekjournalist daar natuurlijk van? “Trek die kaart van naïviteit niet,” spot De Clippeleir. “Je weet perfect hoe het er in deze wereld aan toegaat. Live Nation is een heel belangrijke speler, zowel als organisator als agent. We werken dan ook heel nauw met hen samen: een zesde van de concerten in de grote zaal wordt door Live Nation gezet - afhankelijk van het jaaraanbod. Live Nation kan zich verder nog aandienen als verkoper of agent van de act in kwestie. Omdat het over zulke grote namen gaat, valt hun aanwezigheid natuurlijk op. Ik denk evenwel niet dat Live Nation een te grote stempel op de AB drukte, de voorbije jaren. Jij vindt dat steeds minder schotse en scheve acts de kans krijgen? Daar ben ik het niet mee eens. De échte toegevoegde waarde van de AB is wat we brengen in het AB Salon, de Club of in een kerk. Maar de economische motor van de AB is wat we in de grote zaal doen.”

Hij vertrekt met spijt in het hart. “Natuurlijk. Dit huis verlaat je niet als eender welk ander bedrijf. Maar er komt een ogenblik waarop je moet vertrekken. Wat me over de streep heeft getrokken? Ik ben gepassioneerd door Brussel, en ik wil graag mijn bijdrage leveren. Dat kon natuurlijk met de AB, maar met BRUZZ kan ik dat verder blijven doen. Op dat vlak kon ik kiezen zonder te verliezen.”

Belpop: Ancienne Belgique, vanavond om 21u20 op Canvas

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234