Woensdag 29/01/2020

Interview

"Ik ben enorm ongeduldig om mijn verhaal te vertellen"

'Eau zoo' vertelt het verhaal van jongeren die zich terugtrekken uit de maatschappij en op een afgelegen eiland gaan wonen. Beeld RV

Vorig jaar al zat haar film 'Eau zoo' in Film Fest Gent. Verrassend. Omdat vrijwel niemand wist dat Emilie Verhamme (28) aan een langspeler bezig was. Omdat ze uit het niets leek te komen. En omdat haar film wel heel ongewoon was.

Emilie Verhamme schetst in 'Eau zoo' een geïsoleerde maatschappij, waar het op het eerste gezicht goed toeven is. Maar dan wordt duidelijk dat bepaalde tradities en rituelen een wel heel grote dwang op sommige leden van die samenleving legt. De film deed intussen enkele buitenlandse festivals aan, en dankzij Cinematek, het Brusselse filmmuseum, krijgt de prent nu ook een officiële bioscooprelease, te beginnen met een reeks vertoningen in Cinematek.

Verhamme is een heel ambitieuze jongedame. Als we vragen naar haar leeftijd en ze moet bekennen dat ze 28 is, zucht ze: "Al 28." Tussen de lijnen door hoor je haar denken: 'en nog maar zoveel gedaan.' Terwijl ze een cv heeft om u tegen te zeggen. Tegenwoordig noemt ze zich een Brusselse, maar destijds, toen ze aan haar studies rechten begon, was ze nog een Limburgse van Sint-Truiden.

Verhamme: "Op achttien jaar, jong en onbezonnen, wist ik nog niet goed wat ik wou doen. Ik wist dat ik graag verhalen vertelde, maar ik was niet heel goed op de hoogte van filmstudies. Ik dacht dat dit in het binnenland niet kon. Dan ben ik rechten gaan studeren, wat eigenlijk niet oninteressant was. Die studies waren nog niet helemaal achter de rug toen ik ook aan de filmschool ben begonnen. Intussen wist ik dat het kon. En ik ben zeker niet ontevreden dat ik rechten heb gedaan. Dat brengt een zekere bagage mee."

Emilie Verhamme. Beeld Eric de Mildt

Doe-het-zelver

Rechten deed ze in het Frans. En zo ontdekte ze dat ze liever in die taal schreef. "Ik ervaar het gewoon als een romantischere taal. Het zal met de literatuur te maken hebben." Op de filmschool bleek ze een voorsprong te hebben op haar medestudenten. Dat zal deels aan haar maturiteit gelegen hebben. Maar ook aan haar talent, haar durf, en aan het feit dat ze verder keek.

Met de twee kortfilms die ze tijdens haar studie maakte, sleepte ze een selectie voor het Festival van Cannes in de wacht en bemachtigde ze ook nog eens een VAF Wildcard. En met het geld dat daar aan vastzat, draaide ze een langspeler.

Beeld RV

Je ziet het mensen van die generatie vaker doen. Met het prijzengeld van de VAF Wildcard, dat eigenlijk bestemd is voor een kortfilm, draaien ze een langspeelfilm. Gust Van den Berghe zette de trend in, Adil El Arbi en Bilall Fallah draaiden er 'Image' mee, en nu is hier Emilie Verhamme met een echt doe-het-zelfproject. Want ze heeft zowat alles gedaan: ze zorgde voor de productie, schreef haar verhaal, regisseerde haar film en monteerde hem ook. En wie tot nu toe het geluk had om 'Eau zoo' te zien, was onder de indruk.

Zelfs het Amerikaanse filmvakblad The Hollywood Reporter was lovend: "Gefilmd met een heel krap budget, beperkte middelen en een jonge cast weet Eau zoo een indrukwekkend psychologisch en emotioneel geruis op te wekken." Een film die nazindert.

Het speelt zich allemaal af op een afgelegen eiland, waar jonge mensen op de vlucht willen om te ontkomen aan de traditionele overgangsrituelen. Een heel bevreemdende prent die sferen oproept van het Oostblok en meer van die minder gezellige regimes waar mensen door achterdocht en wantrouwen getekend en geketend zijn.

"Een poging om de mensen de ogen te openen voor al het kinderleed - kindhuwelijken, kinderarbeid, kindsoldaten - dat we graag negeren. We hebben altijd wel een excuus klaar om niet te hoeven omkijken: religie, cultuur of traditie. Maar waar, hoe en waarom die mistoestanden ook plaatsvinden, ik wil met mijn film op de ene of andere manier duidelijk maken dat al die vormen van kindermishandeling niet kunnen. En dat ze ook ons kunnen overkomen."

"Misschien is het verhaal ingegeven door mijn rechtenstudies. Noem het beroepsmisvorming. Maar misschien ook niet, misschien is het een onderwerp dat alle mensen moet aanbelangen. We zijn allemaal wel bezig met wat er gebeurt in de wereld, maar soms zetten we oogkleppen op omdat we bepaalde zaken liever niet willen zien. Als het ver genoeg van ons bed gebeurt, doen we liever alsof het onze zaak niet is."

Vooruitgaan

Het is duidelijk, deze jongedame zet geen oogkleppen op. Ze wil haar ogen gebruiken. Ze draaide intussen alweer een kortfilm, weer in het Frans en met een heel klein budget, maar "ik weet nog niet precies wat ik ermee ga doen. En in het najaar film ik nog een ander verhaal. Kort of lang? Kan ik nog niet zeggen. Ik wil gewoon bezig blijven. Ervaring opdoen. Ik heb ook een subsidiedossier ingediend voor een groter project, maar in afwachting wil ik niet stilzitten."

En toch ziet ze zichzelf niet graag ingedeeld in een nieuwe lichting die we als 'de ongeduldigen' bestempelen. "Dat klinkt me te negatief. Ik wil gewoon vooruit. Als ik ongeduldig ben, dan is het ongeduldig om mijn verhaal te vertellen. Ik zal dat blijven doen. Liefst met een volwaardig filmbudget, maar indien nodig af en toe ook heel kleinschalig. En desnoods zonder geld."

'Eau zoo' draait vanaf 22 juli in Cinematek in Brussel. Later volgen er nog andere zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234