Zondag 26/05/2019

DM Zapt

Ik begrijp racisten in die zin dat ook ik me afvraag wat een buitenlander in godsnaam in België komt doen

Beeldhouwwerk van François Servais, 'de Paganini van Halle' in de reeks 'Canvas Curiosa'. Beeld rv

In DM ZAPT zet de tv-redactie van De Morgen de blik op oneindig. Vandaag schrijft Frederik De Backer over Canvas Curiosa.

Ik begrijp racisten in die zin dat ook ik me afvraag wat een buitenlander in godsnaam in België komt doen. Telkens wanneer ik het genoegen heb tijdens een of andere receptie te mogen doen alsof ik niet sterf van de hitte met dat net iets te strak geworden hemd in mijn broek, of alsof ik helemaal geen last heb van mijn 112 kilogram rustend op de dunst mogelijke schoenzolen van West-Europa, en een kennis me voorstelt aan de buitenlandse vriend die hij of zij al een hele avond achter zich aansleurt, vliegt het elfde glas fruitsap van de avond me net niet uit de mond.

België? Uit vrije wil?

“It’s such a fascinating place!”, proberen ze dan vaak nog. Tja. Als je alles wat enigszins noemenswaardig is aan ons land bijeenharkt, krijg je er nog net een vuilblik mee gevuld. Een postkaart, te sturen naar betere oorden. ‘Wish you were here – instead of me.’

Maar wie al eens via VRT NU bij het programma in pocketformaat Canvas Curiosa is aanbeland – en ik sluit niet uit dat ik de enige ben – zou beginnen te twijfelen. Geef me trivia in kleine dosissen en wat te frituren proviand in iets grotere, en je ziet me wekenlang niet. Ik ben van mijn leven nog niet in Maasmechelen geweest, maar plots zat ik geboeid te kijken naar een vier minuten durende geschiedenis van het plaatselijke college. Ik drink geen alcohol, maar in één luttele minuut leerde ik bij over het wijnkasteel van Haksberg. En ik had nog nooit van de vergeten kunstenares Michaelina gehoord, maar na die vier minuten vergeet ik haar nooit meer.

Ik kijk nooit naar de televisie, dus ik heb geen idee waar in het zendschema Canvas deze kleine goudklompjes rondstrooit, maar ik hoop dat het dagelijks gebeurt. En op de meest onverwachte momenten. Dat je naar de originele Oldboy zit te kijken en net voor de hoofdfiguur middels een hamer een tand uit iemands waffel wrikt, wordt vergast op vier minuten over François Servais, ‘de Paganini van Halle’, om nadien weer vlotjes door te gaan waar we waren gebleven met de glazuurwerken. Een soort reclame voor meerwaardezoekers.

En dat het camerawerk dan soms wat aan de wankele kant is, of het geluid niet helemaal goed afgesteld, dat maakt de lambrisering in de gouden kamer van het Loirekasteel van Zellaer er niet minder knap op. Neem ik aan. Ik ben geen schrijnwerker.

Het is zo’n beetje als voor het eerst meegaan naar Open Monumentendag met die stoffige nonkel en tante van je, omdat je ouders ook weleens een weekendje van al dat gekijkmama van je af willen. Maar dan in een handvol minuten, voor het zelfs maar saai kán worden.

Geef het een kans. Want we krijgen dan wel geen begroting op orde, maar wel een beeldje op de maan. Misschien zit er toch iets in dat vreselijke land van ons.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.