Vrijdag 13/12/2019

Ierse rockgroep The Frames grandioos in de Botanique****

Zanger Glen Hansard, geen adonis, maar wel uitermate charismatisch. (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN

In Ierland moeten The Frames enkel U2 voor laten gaan, maar daarbuiten slaagt het gezelschap er voorlopig niet in om de weg naar het grote publiek te vinden. Toch heeft de groep, ook in België, een hardnekkige schare volgelingen rond zich verzameld, die ervoor zorgde dat de Botanique dinsdagavond helemaal vol zat.

De jongste plaat van The Frames, het nog steeds warm aanbevolen The Cost, dateert inmiddels van vier jaar geleden, dus nieuw werk had de groep in Brussel niet te promoten. In plaats daarvan vierde het zestal haar twintigjarig bestaan met een aantal luxueuze heruitgaves van oudere platen, zodat het concert dinsdagavond alle kanten op kon. The Frames hebben een uitstekende livereputatie onder meer Damien Rice citeert de band als de beste die hij ooit op een podium heeft zien staan en vanaf de eerste noot voelde je al dat dit geen gewoon concert zou worden. Terwijl de meeste bands de gewoonte hebben om bij wijze van statement meteen alle registers open te trekken, opteerden Hansard en zijn vrienden met 'Headlong' voor een ingetogen, bijna op fluistertoon ingezette opener die meteen de oren deed spitsen, en ook 'Giving Me Wings' moest het minder van volume hebben dan van de hartverscheurende voordracht waar zanger Glen Hansard om bekendstaat. Hij ziet er (40 jaar, rosharig, bebaard) niet als een model uit, maar is wel behept met het charisma van een echte frontman. Zijn teksten, niet zelden bespiegelingen over de valkuilen van de liefde, slaan bovendien spijkers met koppen, leggen de vinger zodanig op de wonde dat je meer dan eens met een krop in de keel stond te luisteren.

Stukjes dEUS
'Seven Day Mile', ook gebruikt in de televisiereeks House M.D., dreef het tempo op en met 'God Bless Mom', waar een stukje uit 'Little Arithmetics' van het bevriende dEUS in verweven zat, hing er elektriciteit in de zaal. Die verwijzing naar Barman was overigens geen toeval: niet alleen klinkt het palet waarmee The Frames hun songs schilderen zinderende gitaarrock, gepassioneerde teksten en een snerpende viool als de ontbrekende schakel tussen The Waterboys en dEUS, bovendien delen beide bands een verleden met gitarist Craig Ward. Later op de avond sloop er ook trouwens nog een stukje 'Hotellounge' de set binnen.

Met intense, ronduit bloedstollende passages als 'Revelate', 'Stars Are Underground' en vooral het verpletterende 'Pavement Tune' ging het haar op je armen letterlijk overeind staan. Dit waren songs die geleefd hadden, die links en rechts een schram, een bluts en een buil hadden opgelopen en daardoor nog sprekender, nog beter waren geworden. Stuk voor stuk waren het bovendien nummers met teksten die je zo op je borst kon laten tatoeëren zonder dat je je daar de ochtend nadien over zou moeten schamen.

Na nog een laatste bisronde, met het machtige 'Fitzcarraldo' als de allesovertreffende climax, kon je niet anders dan besluiten dat The Frames het verdienden om een wereldgroep te zijn. Jawel, ook dát hebben ze met dEUS gemeen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234