Maandag 09/12/2019

The Original Soundtrack

Iedereen uit mijn klas was bang voor dino's. Maar ik vond ze fantastisch

Een beeld uit 'Jurassic Park', de film van Steven Spielberg uit 1993 waarvoor menig kind zijn slaap liet. Beeld RV

In het radioprogramma The Original Soundtrack sluiten De Morgen-journalist Robin Broos en zijn De Standaard-concullega Jeroen Struys pax media. Elke zaterdagavond zoeken ze op Klara naar de mooiste filmmuziek binnen een afgelijnd thema. Deze laatste week: monsters.

Het jaar was 1993, ik was negen en mocht, als enige van mijn klas, naar Jurassic Park gaan kijken. Je weet wel, die film met die levensechte tyrannosaurus rex die mensen opat. Voor het gros van mijn klasgenoten was dat idee al voldoende om nooit meer een oog dicht te doen. Ik vond het fantastisch.

Tegenwoordig treedt er wat dinogewenning op. Zelfs met 312 beesten in één shot kijkt het jonge grut veeleer schouderophalend op. Maar voor ons, kinderen van de nineties, is Jurassic Park iets bijzonders. Komiek Xander De Rycke laat geen kans onbenut om zijn liefde voor de film te betuigen. Collega Maxim Vandendaele schreef er ooit een column over in De Morgen. En collega Katrin Swartenbroux zegt dat als ze ooit trouwt, ze naar het altaar zal lopen op de tonen van 'Theme From Jurassic Park'.

Lopen naar een altaar is dan weer mijn grootste nachtmerrie, maar ik begrijp Katrin. Afgelopen zomer hebben Jeroen en ik elke week wel iets van componist John Williams laten horen in The Original Soundtrack. En geen score die me zo diep raakt als die van Jurassic Park.

Had het van Steven Spielberg afgehangen, had die trouwens helemaal anders geklonken. De regisseur wou iets bombastisch bij zijn dino-epos, maar Williams dacht daar anders over. Neem nu die scène waar Sam Neill, Laura Dern en Jeff Goldblum plots oog in oog stonden met hun eerste uitgestorven dier: een brachiosaurus, een planteneter van wel 30 meter lang. De muziek daarbij – dat favorietje van Katrin – is eerder ingetogen en melodieus. Een bewuste truc.

"Ik heb geprobeerd om iets te schrijven wat paste bij de ritmische bewegingen van de dinosaurussen, iets wat klinkt als een grappig ballet", zei Williams daarover in de liner notes van de lp. Tegelijk wou hij stukken componeren die "een gevoel van ontzag en fascinatie" zouden uitdragen. Omdat de mensheid tot dan nooit zulke geloofwaardige, prehistorische dieren had gezien.

Voor Williams moest zijn score vooral complementair zijn aan die dino's. De verzonnen geluiden die ze maakten, werden gefabriceerd door een batterij geluidstechnici in een bureautje op de Skywalker Ranch van George Lucas. Dus liet de componist zich daar ook vijf weken opsluiten, om zich er onder te dompelen in de geluidseffecten – en vervolgens in zijn soundtrack iets helemaal anders te doen.

Als het maken van dit radioprogramma mij iets heeft bijgebracht, dan wel dat goede filmmuziek de emotie versterkt. Maar een écht goede soundtrack vertelt zelf al een verhaal, vult muzikaal aan wat niet altijd kan worden getoond. En wat dat betreft is John Williams de absolute meester. Hij zorgde voor de echte spanning op zee in Jaws, voor de meeste tranen in E.T., voor een gevoel van magie in Harry Potter nog voor er een toverstaf is getrokken. Alsof hij met muzieknoten zegt: blijf verwonderd.

Zaterdag tussen 18 en 20 uur op Klara.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234