Vrijdag 22/11/2019

Rock Werchter

"Iedereen is zo schoon in zijnen tricoloor!"

Beeld Stefaan Temmerman

Vergeet fluwelen popgroepjes zoals Oh Wonder of lauwe britpopacts zoals Blossoms. Nee, op vrijdag triomfeerden de bronstige gitaarrockers op Werchter. Daar kon alleen Koning Voetbal en een occasionele plensbui tegenop.

De twee meest gestelde vragen op de weide gistermiddag? "Wat vond jij van McCartney?" en "Ook vastgezeten in de modder?"

Over het concert van McCartney bleken de meningen verdeeld. Wie teleurgesteld was, klaagde over zijn dunne stem en over het gebrek aan vaart in de show. Wie had genoten, stelde dat de ex-Beatle een stralend greatest hits-optreden had gespeeld dat op de wei voor ontroering en verbroedering had gezorgd. Dus ja, het was genieten van euforische meezingmomenten tijdens 'Hey Jude', 'Love me do' en 'Let it be'. Aanvankelijk struikelden ook wij over Macca's wankele zang, alleen schoof die na een halfuurtje niet meer zo vaak van de toonladder. U hoort ons niet klagen.

Onze recensenten hadden ook mooie woorden over voor New Order ("Onverwoestbaar"), James Blake ("Passioneel en pitch perfect") en Sigma, dat het felste feestje van de nacht bouwde.

Juiste band, juiste moment

De modder dan? De takeldiensten klopten overuren in de nacht van donderdag op vrijdag. Zelden zoveel karikaturale toestanden gezien als op de parkeerweides: auto's met hun bumper in het zompige slijk, wanhopige bestuurders die takelwagens probeerden tegen te houden, vermoeide festivalgangers met het hoofd op het stuur. En fietsers die hen grijnzend voorbij reden op weg naar de uitgang. Begrijpelijk dat iedereen op vrijdag werd verzocht niet met de auto naar het festival te komen.

Op de weide lagen vrijdag de meest dramatische modderpoelen gelukkig onder een dikke laag zand. De plekjes waar u en ik vrolijk onderuit zouden gaan in het slijk, waren dan weer bedolven onder boomschors. In sommige hoekjes van de weide voelden die ingrepen toch vaak aan als doekjes voor het bloeden: het bleek schier onmogelijk om van het ene podium naar het andere te sloffen zonder af en toe door de zompige modder te moeten waden.

Het weer zat vrijdagnamiddag enigszins mee. Voortdurend dreigde een regenbui de zomerpret te bederven, nu met een paar druppels motregen, dan weer met onheilspellende wolkenformaties, maar het bleef tenminste vrij droog. Pas bij het vallen van de avond brak een eerste stortbui uit over de weide.

Voetbal dan? Nou en of. U keek reikhalzend uit naar de match België-Wales, zoveel was duidelijk. Zwart-geel-rood tierde welig, onze Belgische driekleur preek in vette wasco op wangen en voorhoofd, duivelsattributen hingen op, over en in allerlei niet nader genoemde lichaamsdelen. The Black Box Revelation bleek de juiste band op het juiste moment. "Iedereen is zo schoon in zijnen tricoloor!", riep Jan Paternoster enthousiast. Tja, dat soort vestimentaire kritiek kon Paternoster - zelf een heftig supporter - natuurlijk niet laten liggen.

"Deze is voor jullie en voor onze voetbalploeg straks", klonk het terwijl een snoeihard 'I think I Like You' uit de boxen knalde. Toen al had het Brusselse bluesrockduo een nerveus 'War Horse' aan flarden gespeeld. Even later volgden ronkende radiohits zoals 'Gloria' (dat optimaal profiteerde van de twee achtergrondzangeressen) en de loeiende afsluiter 'Set Your Head on Fire'.

Knietje tegen de tronie

In de namiddag sloegen nog meer geïnspireerde gitaargoden gensters, zoals Gary Clark Jr., die volgens onze man (WW) de hele tent in extase kreeg met fenomenale solo's. Toen de Texaanse bluesrocker na drie kwartier de gitaar aan de kant legde, bleef het publiek minutenlang roepen om meer, tevergeefs. De rootsrockers van Frightened Rabbit schoten minder vurig uit de startblokken, zij het met evenveel ongebreidelde passie. Bij momenten deed de band aan als een minder sikkeneurig The National. Dat is een compliment, ja.

Echt manisch werd het in de kolkende circle pit van de screamo-band Bring Me The Horizon: een klotsende zee vol potige knapen en emotionele tienermeisjes én - wij deinzen voor niets terug - De Morgen-journalist (GVA) die aan den lijve ondervond wat de overgeaffecteerde gitaarmuziek van de Britse band met je hormonenhuishouding uitricht. Hij zag "een zee van opgestoken middelvingers als schuimkopjes", kreeg een knietje tegen de tronie in het gitzwarte gedruis en bespeurde zelfs een vleugje romantiek in de "ietwat naïeve gemeenschap van gekwelde zielen".

Na al dat geweld was het wachten op het pyrokinetische spektakel van Rammstein. Daar houdt het gelukkig niet op. Een hele resem kleppers verdringt zich op de affiche voor het weekend. Zaterdag pocht met een indrukwekkend rijtje publieksmenners, van PJ Harvey en Tame Impala over Goose tot bij de hopelijk nog altijd oppermachtige Red Hot Chili Peppers. Zondag doet uitkijken naar veteranen als Iggy Pop en Beck en jonge goden zoals Macklemore en Florence Welch. Als de weergoden nu eens van rock-'n-roll zouden houden...

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234