Donderdag 18/07/2019

Strip Top 5

Ideeën die lijfstraffen verdienen, maar ook een hartveroverende uitschieter: de strips van de week

Pripryat. Beeld RV

Een dementerende, hedendaagse Don Quichot. De kinderen van Tsjernobyl. De golf van Katsushika Hokusai. Een handvol onnozelaars uit de Efteling. En een Japanse die aan tijdreizen doet. Oftewel: de strips van de week.

Tomoë: De watergodin 1 ★★☆☆

1461, het begin van de Sengoku-periode. Wanneer piraten het vissersdorpje van de twaalfjarige Sayo uitmoorden, maakt rovershoofdman Yoshinaka meteen duidelijk waarom zij overleefde. Twee eeuwen geleden eerder verkreeg een voorvader van Yoshinaka met zijn vrouw Tomoë, van wie Sayo een afstammeling is, een legendarische status door zijn overwinning op de stad Kyoto. Door met het jonge meisje te trouwen, wil hij dat mythische paar en hun veroveringen eren en verdere plunderingen garanderen. Sayo vlucht, maar niet voor ze haar gave leert aanvaarden: het manipuleren van water.

Tja, het hele dorp uitgemoord, bijna verkracht, wraak als motief, een mislukte zelfmoordpoging en ten slotte een training als watergodin door een monnik. Het klinkt allemaal wat te voorspelbaar. Te toevallig ook. Een typisch dertien-in-een-dozijnverhaal. Je treft dezelfde voorgeschiedenis maar al te vaak aan in avonturenstrips. Enkel het decor en genre zijn in Tomoë veranderd. Slechts enkele elementen, zoals die waarin het hoofdpersonage valt voor de zoon van haar ontvoerder, lijken nog een interessante wending te bieden. Maar naar het einde van dit eerste deel toe vervliegt ook die hoop.

Beeld RV

Aan de sfeervolle realistische beelden van tekenaar TieKo (Hindenburg) ligt het niet. Wel aan scenarist Jack Manini (Liefde in oorlogstijd, Jack Cool). Misschien moet het verhaal nog op gang komen en gaan alle poorten van de verbeelding open in het tweede en laatste deel? Kan zijn, maar tot nu toe kan datgene achter deze aantrekkelijke cover – met een knipoog naar de bekende ‘grote golf van Kanagawa’ van de Japanse kunstenaar Katsushika Hokusai – ons niet in hogere sferen brengen.

Uit bij Arboris.

Beeld RV

Don Quichot ★★★

Een bijzonder paar, deze Batman en Don Quichot. De eerste is een jaar of zes, hult zich in Batman-outfit en ziet overal vijanden. De tweede is een bejaarde man die letterlijk strijdt tegen de moderne windmolens die zijn charmante dorpje Tebosloo bedreigen. Hoewel hij een erudiet en bijzonder mondig baasje is, is hij zonder het zelf te weten aan het dementeren. En dat levert een bijzonder verhaal op.

De Berlijnse stripmaker Flix gaf nog niet zo heel lang geleden present met zijn lovenswaardige graphic novel Münchhausen en Freud. Met deze nieuwe beeldroman doet hij min of meer hetzelfde: bekende koppen – al dan niet fictief – in een moderne context situeren om vervolgens actuele thema’s aan te snijden. En net als in Münchausen en Freud laat hij de werkelijkheid een eigen leven leiden in het verwarde hoofd van zijn protagonist.

In Don Quichot ligt dementie aan de basis. De lezer krijgt die info echter pas na een tijdje, want hoofdpersonage Alonso Quijano maskeert het geweldig dankzij zijn rijke woordenschat. Pas wanneer zijn dochter wordt opgevoerd en hem letterlijk confronteert met zijn dode huisdier en lang verdwenen vrienden, verandert de toon. Nog even later, wanneer Alonso noodgedwongen een tijdje in haar huis verblijft in afwachting van een rust- en verzorgingscentrum, en zo een onverwachte partner vindt in zijn dromerige, eveneens van de realiteit losgekomen kleinzoon, gaat Flix opnieuw een andere kant op en ontspint zich een verhaal over toenadering.

Beeld RV

Don Quichot is zowaar nog beter dan Münchhausen en Freud. Minder geforceerd, vooral. Wellicht omdat je sneller voeling krijgt met de hoofdrolspeler. Het verhaal zakt wat weg na de eerste helft, omdat de vlucht vooruit met zijn kleinzoon te ongeloofwaardig wordt. Maar loslaten doet het je niet. Bij momenten wordt het zelfs een emotioneel treffen. Fix is hier op zijn best. Als scenarist en tekenaar. De gezwindheid en ogenschijnlijk makkelijke manier waarop hij je met zijn tekenstijl verovert en ontroert is opmerkelijk.

Uit bij Soul Food Comics.

Beeld RV

De honden van Pripyat 2: De atoomkinderen ★★★☆☆

Het slot van een tweeluik over Tsjernobyl, meer bepaald over kinderen die er na de atoomramp van 26 april 1986 geboren en getogen zijn. In het eerste deel serveerden de Franse auteurs Aurélien Ducoudray en Christophe Alliel een realistisch en wreed apocalyptisch verhaal, met als hoofdrolspeler een kleine jongen die met zijn vader en een groep jagers het bestraalde gebied intrekt om voor enkele roebel besmette dieren te gaan elimineren. In dit slot wordt duidelijk wie de atoomkinderen zijn, waarom ze worden opgejaagd en voor grof geld verkocht worden aan de overheid.

Het is bijna jammer dat dit verhaal tot een eind komt, want hier had meer ingezeten. Nu moet er plots te veel verteld worden in te weinig pagina’s, en krijg je én een geforceerde vader-zoon relatie én een wrede wereld waarbij men vooral wil aantonen tot wat in een hoek gedreven mensen in staat zijn. Maar het blijft knap hoe gedetailleerd tekenaar Alliel te werk is gegaan en deze spookregio met zijn verlaten buildings en zelfs kermisattracties – gebaseerd op echte foto’s uit Tsjernobyl na de ramp – in beeld brengt. Die grimmige sfeer is er op elke pagina.

Nog grimmiger maakt scenarist Ducoudray het met zijn wrede interventies. De spectaculaire cliffhanger die hij op het einde van deel één inbouwde, liet dit tweeluik niet alleen een andere kant opgaan, maar ook een wreedaardigere. Bevredigend afsluiten doet hij echter niet. Hij verklaart weinig tot niets, wilde slechts een sfeerbeeld schetsen. Een klassiek einde is natuurlijk ook niet nodig. Maar zulk een geforceerd einde moest ook weer niet. Niettemin: wat een sfeerschepping.

Beeld RV

Uit bij Saga Uitgaven.

Beeld RV

Raveleijn 1: De magische pendel ★★☆☆☆

Het attractiepark De Efteling heeft haar eerste strip uit, gebaseerd op de naar verluidt spectaculaire parkshow Raveleijn. Het verhaal van Raveleijn werd reeds vertaald naar een tv-serie, een boek en een onlinegame. En nu is er dus deze strip.

Daarin vijf jonge ruiters: drie jongens en twee meisjes, met ieder een gave. Ze moeten op zoek naar de dief van de gouden pendel. Pas als die gevonden is kunnen de inwoners van Raveleijn genezen van de blauwe builenziekte.

Het tekenwerk van de Italiaanse tekenaar Giuseppe Ferrario, vooral bekend voor zijn illustraties voor Geronimo Stilton, is helder en animatie-achtig. Maar de Nederlandse scenarist Marq van Broekhoven kleurt nergens buiten de lijntjes van de opdracht, de verwachtingen en de doelgroep. En gezien de naïviteit van zowel de helden, het verhaal als de dialogen moet het om een wel zéér jonge doelgroep gaan. Er zijn dus scenariokosten aan deze voorspelbare, behoorlijk saaie eersteling.

Beeld RV

Irritant is ook de manier waarop de auteurs hun cover ontzegd worden. Daarop blinkt nu de naam ‘Efteling’ op de auteursplaats. Alsof VTM de auteursnaam is van De buurtpolitie-strip, en VRT die van FC De Kampioenen. Kan je nog minder respect betuigen aan je auteurs en nog meer je commerciële bedoelingen accentueren? 

Uit bij Silvester.

Beeld RV

Yoko Tsuno 3: De tijd achterna ★★☆☆☆

Mocht u op de afgelopen jaren op een ander stripcontinent geleefd hebben: integrales zijn in. Klassieke reeksen beleven een tweede adem dankzij deze met dossiers geflankeerde bundelingen. De jonge lezer ontdekt zo de historiek van een klassieker, de oudere lezer herontdekt dankzij die wetenswaardigheden de reeksen uit zijn/haar jeugd.

Niet iedere integrale wordt echter even vindingrijk aan de man gebracht. De Yoko Tsuno-integrale is daar helaas een mooi voorbeeld van. Naast de spuuglelijke, ouderwets aanvoelende covers  gemaakt door een vormgever die God weet waar een opleiding heeft gevolgd  schort de hele opzet ervan. Van enige chronologie is geen sprake. Vreemd maar waar: elke bundeling groepeert een thema. Het eerste deel bundelt de buitenaardse Vinea-verhalen (album 1, 3 en 6). In het tweede deel staan de Duitse avonturen centraal (album 2, 7 en 14) en in het derde het tijdreizen (albums 11, 17 en 20). Wie ooit dat idee opwierp, zou in aanmerking mogen komen voor lijfstraffen.

De kracht van de integrales zit ‘m bovendien vaak in de bijhorende dossiers. Maar in deze
Tsuno-integrale zijn ze eerder een handicap (lees: een extra reden om deze integrale niét aan te schaffen). Deel drie bevat 24 dossierpagina’s. Maar hoe saai wordt hier de informatie aan de man gebracht? Ondanks het etaleren van foto’s, schetsen en info van de hand van geestelijke vader Roger Leloup himself, wordt het slechts zelden boeiend. Leloup legt ontzettend veel details aan de dag in zijn werk en praat er graag honderduit over. Als je er bij zo iemand niet in slaagt om met een duchtig dossier thuis te komen…

Leloup en zijn geesteskind Yoko verdienen beter dan dit soort halfslachtige uitgaven en dossiers.

Beeld RV

Uit bij Dupuis.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden