Dinsdag 28/01/2020

Concertrecensie

Ibeyi in Het Depot: Rauw reinigingsritueel

Beeld rv amber mahoney

Ibeyi droeg hoop en zelfrespect hoog in het vaandel in Leuven. De exotische zussen joegen hun vierkanten groove tegen de wanden van Het Depot en mikten op een onversneden feelgood-sfeertje.

Angèle, zus van Roméo Elvis en kakelverse inlandse poprevelatie, mocht opwarmen voor Ibeyi. De blonde Linkebeekse deed dat met een compacte, bijgetrimde versie van de show die wij eind november in de Botanique zagen. Het publiek in Het Depot keek een beetje de kat uit de boom (het handjevol Franstaligen in de zaal niet meegerekend) en ging uiteindelijk toch overstag, maar dan pas vanaf de successingle ‘La Loi De Murphy’. Benieuwd of Angèle, die succes in Frankrijk ambieert, wat heeft opgestoken van haar tournee met Ibeyi. De ervaring zal haar geen windeieren leggen.

Van de Frans-Cubaanse tweelingzussen Lisa-Kaindé Diaz (in knalblauwe overall) en Naomi Diaz (in knalrode overall) leer je sowieso hoe je jezelf op geloofwaarde wijze een assertieve podiumattitude aanmeet. In Leuven stuiterde de eerste hyperkinetisch en soms quasi-hysterisch over het podium. Haar zus sloop als een hongerige tijgerin over de planken. Ze gilden, gibberden en jutten het publiek op, wars van de zorg of dat al dan niet street cred zou opleveren. “Zoveel blije gezichten!”, kirde Lisa terwijl Naomi haar stoere hiphopposes op ons uitprobeerde. Beetje potsierlijk, ja, maar best schattig. Een Lil’ Kim of Nicki Minaj is ze geenszins. Gelukkig.

Ooooh en aaaah

De met traditionele Yorubagezangen doorspekte hiphopsoul van Ibeyi heeft anno 2017 zijn breedste niche gevonden. Je zal deze meisjes niet snel in de Ultratop aantreffen, maar ze vullen wél probleemloos een Pukkelpopmarquee, zeg maar. Ook hun eerder dit jaar verschenen tweede plaat Ash heeft lak aan hitparadetrucs en lijkt opnieuw op maat gesneden van een alternatief, werelds publiek. In Leuven hingen voornamelijk indieliefhebbers (waaronder opvallend veel vrouwen) aan de lippen van de zussen.

De meisjes moesten weinig doen om de harten te veroveren. “Dit liedje gaat over hoe verschillend we zijn, ook al zijn we tweelingzussen”, sprak de jongste. “Ik zing er over hoe graag ik soms mijn zusje Naomi wil zijn”. Yep, het ging vervolgens van
“oooh” en “aaah” in de zaal en menigeen overwoog ter plekke om de tweeling te adopteren. ‘I Wanna Be Like You’, de song in kwestie, voegde een klapperende drumcomputer bij live-percussie en profiteerde optimaal van Lisa’s jazzy parlando. Geen wonder dat grootheden zoals Kamasi Washington, Iggy Pop, Beyoncé en Prince zich in het verleden outten als fans van de dames.

Reinigingsritueel

Toch sterk hoe de zussen zonder de hulp van een band akoestisch en elektronisch verzoenden en verdomd fors uit de hoek kwamen. ‘Away Away’ dreef op de downtempobeat van Naomi’s gepimpte cajón en Lisa’s elektrische piano. ‘Numb’ kreeg vorm van rudimentaire elektronische percussie en een doomy newwave-synth, geleid door Lisa’s in wanhoop gedrenkte zang. ‘Mama Said’ was een uitgebeende bluessong die een zwak voor Nina Simone blootlegde. Soms knipoogde het duo naar het jazzy minimalisme van James Blake, dan weer leunde hun beklemmende exotica aan bij de excentrieke spielereien van Björk.

De boodschap lag er dik op. Onverbloemd feminisme in ‘No Man Is Big Enough For My Arms’, ingegeven door Lisa’s kinderdroom om president van Frankrijk te worden en een coole grootmoeder die zegde op haar te zullen stemmen. Anti-discriminatie in ‘Deathless’ (“voor al wie zich gekleineerd voelt”). Te koesteren familiegeluk in ‘Valé’, over hun vijfjarige nichtje dat eigenlijk liever naar de muziek van Frozen luistert (“maar dat snappen we wel”, aldus de meisjes). Authenticiteit in ‘River’, dat de fans over zich heen lieten spoelen als betrof het een reinigingsritueel.

Cynical bastards

Minpuntjes? ‘Transmission’ blijft - ook al werd het euforisch meezongen - een opeenvolging van simplistische akkoordenblokjes die tegen elkaar worden geschoven zonder een echt beklijvend liedje te vormen. Zo verloor Ibeyi zich wel vaker in te kale, onvoldoende uitgewerkte nummers die het vooral moeten hebben van hun ritme en van hun bonkige sound. Veel variatie kregen we niet in Leuven, wat natuurlijk niet wegneemt dat Ibeyi’s ruwe klankarchitectuur bij momenten overrompelde. Oh ja, dat immer happy, opgefokt spirituele sfeertje dat in de zaal hing, aardt vast niet bij de cynical bastards van deze wereld. Zij moeten zich ver weg houden van Ibeyi. We waarschuwen u maar even.

Maar kijk eens, de zusjes Diaz bulkten van de passie in Leuven en predikten hoop, zelfvertrouwen en broederlijkheid. U vond dat ontwapenend. U stond er stralend bij te glimlachen. U trakteerde hen op een daverende ovatie. U had zowaar gelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234