Dinsdag 18/02/2020

Terugblik op 2019

Ibe: ‘Ik ben blij met waar ik nu sta, maar het is nog niet genoeg’

Ibe Wuyts: Beeld Illias Teirlinck

Ibe Wuyts won in 2019 The Voice, stond een paar weken later op Rock Werchter en speelde onlangs nog in een uitverkochte AB Club. En dat allemaal op zijn zeventiende. ‘Ik ben blij met waar ik nu sta, maar het is nog niet genoeg.’

Zijn naam wordt tegenwoordig in hoofdletters geschreven. Omdat dat er op affiches en cd-hoesjes beter uit ziet, legt hij uit. Maar als we Ibe vragen wat er het afgelopen jaar nog meer veranderd is in zijn leven, moet hij daar toch even over nadenken. “Goh. Het is gewoon veel drukker geworden. Ik moet sowieso nog naar school en mijn muziek is ondertussen ook bijna een fulltimejob geworden. Dat maakt dat er nog heel weinig tijd over is voor andere dingen.” Maar klagen doet hij niet. Integendeel. “Ik zou niets liever doen dan dit. I’m living the dream.

Droom en werkelijkheid liepen het voorbije jaar wel vaker naadloos in elkaar over. Zoals toen hij begin juni een telefoontje kreeg van de manager die hij toen amper vier dagen in dienst had. “‘Ibe? Zit je neer?’ vroeg hij, ‘want ik heb heel groot nieuws.’ Bleek dat ze hem gebeld hadden met de vraag of ik op Werchter wilde spelen.” Een jaar eerder had Ibe nog tevergeefs geprobeerd om bij zijn ouders een ticket voor datzelfde festival los te weken. “Ze vonden me nog te jong. Nu was er geen ontkomen meer aan.”

Angèle op armlengte

Die hele 29ste juni was één langgerekt wauw-moment, vertelt Ibe. “Plots loop je backstage naast Bear’s Den en zie je Angèle op een armlengte passeren. Dat was echt supercool.” Die idolen aanspreken of vragen om de obligate selfie deed hij niet. “Dat durfde ik niet. Ik ben vooral naar veel optredens gaan kijken.” Ook een wild rock-’n-rollfeestje behoorde niet tot de opties. “Er staan, naast icetea en pindanootjes, ook wel pintjes en een flesje wijn op mijn rider, maar mama komt altijd mee naar mijn optredens. Ook op Werchter was ze erbij. Het is backstage dus rustig gebleven.”

IBE op Rock Werchter.Beeld Stefaan Temmerman

Ibe mocht die zaterdag in Werchter Klub C openen. “Eigenlijk had ik daar qua publieke opkomst niet zo veel van verwacht. Het was heel vroeg en bovendien al op de derde festivaldag. Dan raak je al wat moeilijker uit je tent. Maar toen ik een paar minuten voor ik op moest even ging piepen, stond daar toch al gigantisch veel volk.” Pas op dat moment voelde hij voor het eerst de zenuwen door zijn lijf razen. “Vooral omdat ik besefte dat ik dat podium op moest met nummers die tot dan nog niemand had gehoord. Gelukkig reageerde het publiek heel enthousiast. Na twee nummers was ik gerustgesteld en verdwenen die zenuwen. Van dan af was het puur genieten.”

Of hij nu zijn ding doet tijdens de liveshows van The Voice, nieuwe songs hun vuurdoop geeft voor een volle festivalwei of een volle AB Club animeert, Ibe laat zich het hoofd niet gek maken. “Omdat alles wat me nu overkomt nog maar het begin is”, legt hij uit. “Natuurlijk was het voorbije jaar heel erg cool. Maar ik sta nog niet waar ik wil staan. Dit is nog lang niet wat ik wil bereiken.”

Gevraagd naar die ambities heeft hij het over grotere zalen uitverkopen en opklimmen in de hitlijsten. Een einddoel is er niet. “Ik heb gewoon het gevoel dat er nog meer in zit.” Als grote voorbeeld haalt hij Lewis Capaldi aan. “Ik heb in de Botanique zijn eerste show in België gezien. Als je dan ziet waar hij nu staat... Dat is echt een droom.” 

Koppig

Ibe is een man met een plan. Een plan dat er altijd al was, zo blijkt. Zijn muzikale traject begon, zoals bij zoveel anderen, in de plaatselijke muziekschool. Eerst een jaartje notenleer, daarna kwam de piano erbij. Tot zover niets speciaals. Al had grootvader Freddy Birset, die carrière maakte als beroepsmuzikant, tijdens autoritjes met de kleinkinderen toen al het muzikale talent van zijn kleinzoon ontdekt. De kleine Ibe bleek op de achterbank op uiterst toonvaste manier zijn kleinere zussen te kunnen animeren. 

Ook op de muziekschool hadden ze ondertussen door dat de schuchtere jongen die zich het liefst achter zijn piano verschool, op muzikaal vlak wel wat in zijn mars had. Maar makkelijker maakte dat de dingen niet. Integendeel. Ibe had al snel genoeg van het opgelegde werk. “Ik wilde mijn eigen ding doen. In plaats van de traditionele werken wilde ik graag andere dingen proberen. Ballads van Billy Joel en zo. Dat vond mijn pianoleraar niet altijd even leuk, dus botste het af en toe. Uiteindelijk heeft hij gezegd: ‘Doe gewoon je ding en ik probeer je dan wel te helpen waar het kan.’ Dat werkte veel beter.”

Die koppigheid speelde Ibe ook parten toen hij zich een paar jaar geleden inschreef voor The Voice Kids. “Ik wilde toen per se ‘King’ van Years & Years zingen. En ik wilde ook per se mezelf op piano begeleiden. Terwijl ik toen eigenlijk nog niet wist hoe ik zo’n nummer moest omzetten naar een toonhoogte die comfortabel voor me was.” 

Ibe vloog eruit in de preselecties, maar koppigheid heeft soms ook zijn nut. Hij kwam dit jaar terug voor een herkansing in de volwassen versie van de talentenjacht. “Ik wilde de eerste The Voice-winnaar worden die solo iets kan betekenen in de Vlaamse muziekindustrie.” Om die ambitie waar te maken, begon Ibe tussen de live-shows door al nummers te schrijven voor een vervolg dat er misschien niet zou komen. “Ik zag The Voice als de ideale springplank. Wilde ik daar optimaal gebruik van maken, dan moest er een single klaarliggen die ik meteen na de wedstrijd kon uitbrengen.”

Beeld Illias Teirlinck

Eerste schooldag

Met Table of Fools slaagde Ibe in dat opzet. Het nummer werd opgepikt door Studio Brussel, kort daarna volgde het telefoontje vanuit het Werchter-hoofdkwartier, en de rest is geschiedenis. In een jaar tijd transformeerde Ibe van schuchtere puber naar meisjesidool. En dat is soms nog even wennen. Op de eerste schooldag bijvoorbeeld. “Ik ben dit jaar gestart op een nieuwe school. En dan is het wel een beetje ongemakkelijk als medeleerlingen een foto komen vragen. Op school wil ik gewoon Ibe zijn.” 

Er is een IBE met en een Ibe zonder hoofdletters. “Die artiestennaam helpt me om de knop om te draaien. Wanneer ik als IBE op het podium ga staan, ben ik de artiest. Dat maakt het ook makkelijker om na zo’n optreden een praatje te slaan met mijn fans.” 

Die fans verdringen zich tegenwoordig in steeds dichtere drommen voor de podia waar Ibe zijn opwachting maakt. Al is hij – niet verwonderlijk – de eerste om dat te relativeren. “Ik zie op de voorste rijen af en toe dezelfde gezichten. Maar het zijn nog lang geen Beatles-toestanden.” Voor wie er nog aan mocht twijfelen, de kans dat Ibe na zijn wonderjaar gaat zweven, is behoorlijk klein. En mocht dat toch gebeuren, dan is er nog altijd de mama. “Zij heeft de gave me heel snel duidelijk te maken waar het op staat.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234