Zondag 25/08/2019

DM Zapt

‘I Think You Should Leave’ op Netflix: de doorsnee lachgastrip is er niets tegen

Een beeld uit ‘I Think You Should Leave’. Beeld Lara Solanki/Netflix

Sasha Van der Speeten zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: de sketchenreeks I Think You Should Leave op Netflix.

’t Is beslist een acquired taste, die I Think You Should Leave, een komische sketchshow op Netflix die vlak voor de zomervakantie opdook en die tot nog toe onder de radar van de recensenten bleef. Omdat de humor misschien te absurd-Amerikaans is? Of omdat Chernobyl en de nieuwe seizoenen van Stranger Things en The Handmaid’s Tale alle media-aandacht opslorpten? Met die prijsbeesten heeft I Think You Should Leave geen uitstaans. Wegens te onnozel, te doelloos of wegens ronduit debiel. Qua superlatieven kan dat tellen.

Wat krijgen we op ons bord? Een verjaardagsfeestje dat helemaal misloopt wanneer de gasten willen weten wat de jarige écht van hun cadeaus vindt. Een verkiezingsshow voor de mooiste baby die plots gewelddadig wordt. Een televisiespelletje waarbij de mascotte van de show de deelnemers fysiek mishandelt. Een creepy vliegtuigpassagier die een achteloos koppel de stuipen op het lijf jaagt. Een infomercial van een advocatenfirma waarin wordt gewaarschuwd voor loodgieters die opzettelijk minitoiletten in je huis installeren. Reclame voor laserchirurgie waarin de absurde levensloop van de figuranten zich plots aan de kijker openbaart. Yup, de doorsnee lachgastrip is er niks tegen.

Zeker, er schuilt een gezonde dosis Monty Python in I Think You Should Leave, alleen een stuk minder fijnzinnig uitgewerkt dan het spul waarmee John Cleese en co. ooit grenzen verlegden. Je denkt aan Big Train, aan Smack The Pony en aan Little Britain. Geen wonder dat The Lonely Island de show produceerde. Tim Robinson, de bedenker die de belangrijkste rollen voor zijn rekening neemt, komt dan ook uit de rangen van voornoemde comedyteam, ooit het geheime wapen van Saturday Night Live.

Het interessante aan de sketches? De reis is interessanter dan de eindbestemming. Het draait zelden om de pointe. En als die er al komt is ze meestal flauw en beklemtoont ze dat de pointe… euh… nu niet bepaald het punt is. Het gaat ’m om de groteske personages die onverwachts reageren. Om de schijnbaar alledaagse situaties waarin plots een surrealistisch element de hele zwik doet kantelen. Om pijnlijk ongemakkelijke momenten die zo gênant worden dat je een verborgen camera vermoedt. Zoiets. 

De pareltjes balanceren op het snijvlak tussen idiote speelplaatshumor en intelligente comedy. Zoals de sketch met de drie hartsvriendinnen die op een terrasje elkaars narcistische, lichtironische Instagram-posts vergelijken. “Varkensvoer eten met deze vette ganzen en ik ben de dikste”, post het meisje dat het opzet niet begrijpt, “Niemand huilt als ik morgen sterf, prop mijn dikke lijf maar onder de zoden, zonder kist, gewoon in de modder.” Mja, had ik al gezegd dat ik een vreemde smaak heb?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden