Woensdag 21/10/2020

DM Zapt

‘I’ll Be Gone In The Dark’ op Play: sereen en ontroerend maar ook sensatiebelust

In 2018 werd de ‘Golden State Killer’ ontmaskerd, het gaat om ex-politieagent Joseph DeAngelo. Beeld Play

Deze zomer nemen de collega’s van Humo de zapper over. Vandaag: Stefaan Werbrouck over I’ll Be Gone In The Dark.

Met true crime-reeksen is het als met musicals van Studio 100: hoe meer er zijn, hoe moeilijker je ze uit elkaar kunt houden. I’ll Be Gone In The Dark probeert een nieuwe twist te brengen en dat levert enkele indrukwekkende momenten op, in een – helaas – te onevenwichtige serie.

I’ll Be Gone In The Dark is gebaseerd op het boek van de Amerikaanse misdaadschrijfster Michelle McNamara, die jarenlang op haar blog verslag uitbracht van haar fascinatie voor psychopaten, seriemoordenaars en ander menselijk klein gevaarlijk afval in de straten van de VS. Haar belangrijkste mikpunt was de ‘Golden State Killer’ - een naam die ze zelf verzon – die in de jaren 70 en 80 in Californië tientallen verkrachtingen en minstens 13 moorden pleegde. De zaak had, tot frustratie van McNamara, nooit veel weerklank gekregen en het duurde tot 2018 tot de dader werd gevonden: Joseph DeAngelo, een ex-politieagent die al die jaren een onopvallend leven leidde op een steenworp van waar hij voor het eerst toesloeg. McNamara maakte zijn arrestatie niet meer mee. Ze stierf in 2016 nadat ze per ongeluk een overdosis kalmeermiddelen en pijnstillers nam en I’ll Be Gone In The Dark werd postuum afgewerkt onder toezicht van haar man, acteur en komiek Patton Oswalt.

Deze zesdelige HBO-reeks toont wel hoe DeAngelo werd gevonden en welke – kleine – rol McNamara daarbij speelde, maar heeft in tegenstelling tot veel true crime-reeksen minder aandacht voor de psychopaat en meer voor de levens die hij getekend heeft: dat van McNamara, die haar obsessie met de Golden State Killer vergeleek met een drugsverslaving, en dat van zijn slachtoffers. Dat ligt in de lijn met het werk van McNamara. Zij speurde op haar blog wel samen met andere internetdetectives mee naar aanwijzingen over de identiteit van de Golden State Killer, maar ze verwerkte in haar boek ook haar persoonlijke leven en trauma’s en ze gaf slachtoffers een stem. 

I’ll Be Gone In The Dark is op zijn indringendst wanneer de vrouwen vertellen over wat hen overkwam en hoe ze ondanks de soms jarenlang durende nachtmerrie - DeAngelo bleef sommigen lang terroriseren met dreigtelefoons – een normaal leven probeerden op te bouwen. De stukken over McNamara zelf zijn taaier. Je kunt het de makers niet kwalijk nemen dat ze de schrijfster en haar verhaal ruim aandacht geven, maar kwalijker is dat haar tragische overdosis dienst doet als cliffhanger, inclusief paniekerig telefoontje van Oswalt naar de hulpdiensten. En dat McNamara’s trauma’s, die aan de basis lagen van zowel haar pillenverslaving als haar obsessie voor de Golden State Killer, een soort extra mysterie vormen waarvan de ware toedracht slechts beetje bij beetje onthuld wordt. Het maakt van I’ll Be Gone In The Dark een tweeslachtig beest: vaak serener en ontroerender dan veel andere true crime-reeksen, soms even sensatiebelust als het slechtste uit het genre.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234