Vrijdag 19/07/2019

Recensie

'Huis' van Suze Milius: Een klein beetje verliefd worden

'Voor je het weet voel je je thuis in een omgeving die volstrekt vreemd is.' Beeld Charlotte Van Hassel

Een uur lang je eigen leven vergeten en iemand anders worden. Klinkt onmogelijk? Iets dat alleen in films kan? Vergeet het maar. De Nederlandse theatermaakster Suze Milius opent de deur naar een parallel universum, waarin je plots iemand helemaal anders blijkt te zijn.

Het begint 's ochtends al met een sms van een onbekend nummer. Om 20:15 stipt wordt je verwacht in een bepaalde superette in Schaarbeek. Wanneer je er vertwijfeld binnenstapt, krijg je meteen een samenzweerderige blik van de zaakvoerder. Hij duwt je een sleutel in de hand en wijst je de weg naar een huis vlakbij. "Good luck" grijnst hij nog, en dan sta je er alleen voor.

De sleutel blijkt te passen op de deur van een doodgewone familiewoonst. Er hangen jassen aan de kapstok en in de hoeken slingert speelgoed. Op de keukentafel ligt een briefje: "Dag schat, ik ben vanavond wat later." Dan klinkt er van boven plots een kinderstem. "Papa?" Niet veel later heb je je handtekening onder een schoolrapport gezet, de soep opgewarmd en je echtgenote een zoen gegeven.

Suze Milius leidt je binnen in een ander leven. Een leven dat zo normaal is dat het evengoed het jouwe had kunnen zijn. Een uur lang is er alleen die nieuwe werkelijkheid waarin je iemand anders bent, iemand met zijn eigen kwaaltjes en kopzorgen. Het is verbijsterend hoe snel je daaraan went en je schikt naar die nieuwe rol. Voor je het weet voel je je thuis in een omgeving die volstrekt vreemd is.

Volgens Milius is dat een van de belangrijkste troeven van de voorstelling. "Plots ontdek je iets over jezelf dat je nog niet wist: hoe snel je je openstelt voor het onbekende, hoe snel je vertrouwen voelt bij vreemden en je bij hen veilig waant. Dat vind ik hoopgevend. Onbewust stellen we veel meer vertrouwen in onze medemens dan we zouden toegeven."

Tussen twee werelden

Ze maakt theater dat het niet moet hebben van de grote, heldere statements, maar dat op een slinkse, onderhuidse manier toch vragen stelt. "Ik vind het heel mooi dat je door even in een ander leven te staan, met een hernieuwde blik naar jezelf kan kijken: op welk punt sta ik in mijn leven, welke keuzes heb ik gemaakt, hoe wil ik verdergaan? Je wordt je bewust van de alternatieven."

Vooral het einde blijkt overrompelend. In een oogwenk wordt alles je weer ontnomen en blijf je alleen en met lege handen achter. Enkele seconden lang hang je tussen twee werelden: het leven waaraan je je net had aangepast maar dat plots in rook is opgegaan, en je echte leven waarnaar je niet meteen kunt terugkeren. Heel even heb je niets en ben je niemand. Dat gevoel van verlatenheid en die twijfel aan wie je nu eigenlijk bent, hebben een haast fysieke impact.

"Ik wilde een voorstelling maken die nog dagenlang zou blijven nazinderen, en waarbij de toeschouwer zich zou verbazen om zijn eigen wendbaarheid. Een beetje verliefd worden op een ander bestaan. Het is toch prachtig dat je dat met theater kan bereiken?"

Nog tot 26 november op locatie in Brussel, i.s.m. Kaaitheater. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden