Dinsdag 30/11/2021

Review

How To Dress Well: ontroerende snit voor een grapjas

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

In de AB in Brussel bleek How To Dress Well haar groepsnaam niet te hebben gestolen. Een hippe snit met elektronica, ambient en R&B zat het viertal als gegoten. De gevoelige teksten gingen dan weer zelden in je koude kleren zitten. Maar de lolbroek in frontman Tom Krell kwam helaas niet zonder kleerscheuren uit de strijd.

Een - hoognodige - masterclass in kledingsetiquette zat er vrijdag niet in. Maar How To Dress Well bood een interessanter alternatief in de AB: een gastcollege over verlies en verlangen. Enig inzicht in de emotionele zelfkant werd daarbij beschouwd als parate kennis. Zanger Tom Krell wekte overigens daadwerkelijk een academische indruk, wanneer hij tussen twee songs door wéér eens polste of het publiek "any questions" had.

Zelf toonde hij zich niet meteen de handigste of meest eloquente spreker. Zo intens als zijn voordracht was tijdens liedjes als 'Suicide Dream 1' of 'Set it Right', zo knullig bewerkte hij de zaal met flauwe bindteksten. Dat besefte hij ook: "I'm sorry I cracked some bad jokes," stak hij zelfs de hand in eigen boezem tijdens de bisronde. Een korte bloemlezing? Krell mekkerde tussen de songs door over de kroost van Kanye West, die zich op Halloween wellicht opdirkt met een kostuum uit kattenpels en chinchilla. Hij noemde MC Hammer de Beatles van de jaren '90. Rekte de tijd met geleuter over Facebookfilmpjes die hij eerder die dag hadden gezien. Lachte met een kale bezoeker die "waarschijnlijk grote fan was van Moby".

Toen iemand achteraan in de zaal suggereerde om nog eens een liedje te spelen, leek Krell dat bizar genoeg op te vatten als een aanmatigende eis: "Ha, jullie willen dat het aapje danst? Okay dan."

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Koortsdroom

In die laatste gedaante wist de zanger je nochtans moeiteloos midscheeps te treffen. In '2 Years On (Shame Dream)' deelde hij bijvoorbeeld intieme ontboezemingen over zijn familie, en bracht hij het kristalbroze evenwicht tussen moeder en vader, en zijn aan asperger lijdende tweelingbroers ontroerend in kaart. Zijn lelieblanke falset kwam daarbij steeds op fluweelzachte tred binnen in de AB. Afwisselend zocht hij aansluiting bij Michael Jackson, Prince en Jamie Lidell, terwijl hij zijn blue eyed soulstem al eens liet verdrinken in galm. Daarmee begreep je af en toe geen barst van wat hij zong. Alsof iemand je in een koortsdroom zou toespreken: de woorden schampten af op je oren, maar toch voelde je het gewicht van elke letter.

Ook in '& It Was U' en 'A Power' bleek een glansrol gereserveerd voor de zanger, maar net zo diep kroop hij onder je vel tijdens de a cappella finale van 'Suicide Dream 1'. Die song werd opgedragen aan een gestorven boezemvriend. "Elke keer als ik het zing, voel ik me mooi," bekende Krell vooraf, waarop het publiek weifelend lachte. Na zoveel slappe grappen, drong niet overal door dat het deze keer menens was. Auw.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Van rouw tot euforie

Een symfonie van pijn, zo werd de muziek van How to Dress Well overigens al eens betiteld. Er waren dus allicht betere feestjes te frequenteren na een opvallend warme nazomerdag. Maar de groep reserveerde niet alleen ruimte voor rouw: net zo goed werd je omvergeblazen door de euforische pop-psychedelia en warme ambient in de set. Bovendien bracht het viertal zijn "issues for tissues" met enige elegantie. Sierlijke arrangementen smukten de skeletale R&B en glitchy pop op. Synthesizers, jakkerende drums en samples werden haast elke keer in stelling gebracht. Af en toe maakte zelfs een viool of gitaar zijn opwachting in dit weelderig klankpalet. Toch gingen de meters zelden in het rood: zelfs in epische en complexe songs als 'Face Again' en 'Words I Don't Remember' bezweek de groep nooit onder haar eigen gewicht.

Zit er nog rek op How to Dress Well? Vast wel. Zo zou Krell er meer dan goed aan doen om zijn stand up-routines naar de coulissen te verwijzen. Daarmee doet hij afbreuk aan de pijnlijke intensiteit van zijn eigen ontroerende songs. De mistbanken die over de eerste twee langspelers van de groep hingen, zijn opgetrokken op de laatste prachtplaat 'What is this heart?'. Nu nog de grapjas verbergen onder de mottenballen.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234