Maandag 27/01/2020

Concertrecensie

Hot Chip in Trix: de kangoeroe in het mensenlichaam ★★★☆☆

Beeld Illias Teirlinck

Het gebeurt na bijna twintig jaar in the biz nog stééds dat de gemiddelde mens Hot Chip verkeerdelijk voor een stel sullen met synthesizers slijt.

Het was rond half elf ‘s avonds dat Alexis Taylor – je zou bijna durven zweren dat hij de IT’er is die in een ver verleden je ADSL-verbinding heeft geïnstalleerd – zijn stembanden aan flarden riep tijdens een herneming van Beastie Boys’ bulldozer ‘Sabotage’. Uit het niets en zonder geldige reden een stamp in de rapen verkopen: Hot Chip kán dat.

En toch. Het Britse vijftal – op tournee uitgebreid tot een septet – heeft de perceptie nog steeds tegen en dat is een jammerlijke zaak, want het Hot Chip dat op een dinsdag in december in de Antwerpse Trix speelde was geil, goedgemutst en gul met goede muziek. En dat zijn niet toevallig de criteria die – in de meeste gevallen – een goed concert toebehoren.

Alexis Taylor en co. hadden met A Bath Full of Ecstasy een nieuwe plaat voor te stellen, al ga je doorgaans zelden naar een concert van Hot Chip voor de pasgeborenen, maar voor het weerzien met de zatte nonkels. Zoals daar zijn: ‘Huarache Lights’, ‘One Life Stand’ en ‘Night & Day’. In drie enkelbrekers van songs toonde de groep met gemillimeterde precisie waarom Hot Chip in 2019 nog steeds relevant is.

Alexis Taylor met een Tripel Karmeliet tijdens ‘One Life Stand’. Beeld Illias Teirlinck

Hot Chip was het eerste kwartier slim, sluw en goed bij schot. Ze spelen intussen al jaren in zalen met een omvang van om en bij de duizend man – echt groot zijn ze nooit geworden, maar groot genoeg om een nagenoeg uitverkochte Trix te laten stomen. Alexis Taylor en Joe Goddard, de spil van Hot Chip, bevatten de gave om een dinsdagavond te verkleden als een vrijdagnacht in een dampende danskelder.

Hot Chip is echter óók een band die moeite heeft om van begin tot eind te boeien. Dat is op plaat zo, en dat was op het podium in Antwerpen niet anders. Na het eerste offensief dwaalde het zevental af naar een grijze uithoek van Electroland: tijdens ‘Bath Full of Ecstacy’ stond iemand karpers uit zijn neus te vissen, en dat zegt in dit geval vooral veel over de muziek. ‘Spell’ was ook zo’n nieuwe song die excelleerde in eentonigheid, al geven we ‘Hungry Child’ wél een kans om de tand des tijds te overleven.

Wat de Britten in Trix brachten was een klassiek voorbeeld van aantrekken en afstoten. ‘Flutes’, ‘Over And Over’ en ‘Need You Now’ waren bleekschetenfunk par excellence, ‘Positive’ en ‘Melody of Love’ daarentegen waren de reden dat de doorspoelknop is uitgevonden. Hot Chip flirtte niet zelden met de middelmaat, maar óp het podium gaf de groep de beste show sinds Sergio & The Ladies op het Eurovisiesongfestival in 2002.

Owen Clarke (links) was de man die de chaos in goede banen leidde. Beeld Illias Teirlinck

Owen Clarke was de man die de chaos in goede banen leidde. Hij is de knoppendraaier van dienst en had in een vorig leven boekhouder van een beursgenoteerd bedrijf kunnen zijn. Na een fatale rekenfout en het bijhorende ontslag heeft Clarke een doorstart gemaakt als kangoeroe in een mensenlichaam, en dat is het beste dat de cultuurwereld ooit is overkomen. Wanneer hij als een malloot sprong, was hem volgen de enige optie.

Zo charmant was de choreografie van Owen Clarke, zo catchy waren knallers als ‘Ready For The Floor’ en ‘I Feel Better’. Alleen jammer dat de set van Hot Chip niet altijd even strak, even gevaarlijk en even zweterig was. Volgende keer beter. En voor kerstmis graag zo’n Owen Clarke, graag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234