Zondag 16/02/2020

Review

Horst Arts And Music 2016: Van chillax naar funky-funky

Een fraaie locatie, een aantrekkelijke affiche, een enthousiast publiek, een vlekkeloze organisatie, aangenaam nazomerweer: de derde editie van het muziek -en kunstenfestival Horst was om duimen en vingers bij af te likken. Maar hoe lang nog voor het festival uit zijn voegen barst?

Daar zaten we dan, op een boomstam bij zonsondergang, starend over de vijver aan het Kasteel Van Horst. Slow coffee in de ene hand, blueberry muffin in de andere, leeg pintje in het gras. Wollige housebeats die onze rug masseerden.

Elke editie van dit Horst Arts and Music Festival dompelen we ons een kwartiertje onder in zo’n bezinningsmoment. Het spectaculaire décor smeekt erom. Even de luwte opzoeken terwijl een vale, aan een twilight zone ontsprongen groene nevel over de toegangsbrug naar het kasteel kruipt (goeie spotlichten trouwens, beste organisatoren!). Het kantelmoment van zonovergoten familiefestival naar pittoresk Berghain onder een torenspits, is er één van onze favoriete belevenissen.

Wat viel ons op bij deze derde editie? Het internationale publiek. Waar we bij de eerste edities vooral Leuvense en Brusselse accenten hoorden, weerklonk zaterdagnacht Frans, Engels, Duits en Spaans. Wachtrijen waren er ook. Vooral bij de ingang van de zogeheten Courtyard, het binnenpleintje van het kasteel waar cult-dj’s zoals Soichi Terada de fans van de betere beats aanzogen zoals een slagroomtaart wespen aanzuigt.

Die stijgende populariteit is vooralsnog niet zorgwekkend maar is wel een teken aan de wand. Het Horstfestival hoort bij de hipste festivals van de nazomer. Zijn imago van übercool snoepje voor trendspotters werd deze editie opengetrokken door zijn vooruitsnellende reputatie. Wordt de binnenkoer straks te klein voor al dat volk? Moet er een derde podium bij komen? Zal het terrein rond het kasteel die toeloop kunnen verdragen? Zorgen voor later, lijkt ons, maar de organisatoren kunnen maar beter op hun qui vive zijn.

Het festival krijgt van ons meteen de prijs voor de meest funky toiletten in de festivalsector. Naast de urinoirs stonden immers speakers waaruit nonstop groovy muziek knalde. Je broek openritsen terwijl 'Dance to the music’ van Sly Stone aan hoog volume door je schedelpan banjert? Nou, laat maar komen.

Fijn publiek ook, die Horstgangers. Goedgeluimd, chillax, veel minder opgefokt dan een doorsnee rockfestivalpubliek. Was het de zwoele indian summer die zoveel goeie vibes baarde? Trekt de puike affiche vol intelligente, sexy elektronicaproducers een goedgemutster type muziekfan aan? Of is het de oogverblindende locatie die de ergernissen van alledag als bij toverslag doet verdwijnen? Wij gokken op een combinatie van al het voorgaande.

Rave-neefjes en morsige disco

Hebben we nog iets fijns gehoord die nacht? Jazeker. Jordan Rakei, bijvoorbeeld, een Australische white boy met een black soul (hij zong al bij Disclosure!) die donzige housebeats doorspekte met warme jazzklanken en zijn eigen weemoedige r&b-zang. Een Jamie Lidell voor de afterparty, zoiets. Dat Rakei 'A change is gonna come’ van Sam Cooke herwerkte tot een ijle house-song was riskant maar hij kwam er mee weg.

Ook impressionant: Lapalux, een Brit die ratelende midtempogrooves en psychedelische high tech-texturen versmolt. Terloops herschikte hij je botten met ultradiepe bassen die als zinderende ambientdrones door het Holsbeekse landschap daverden. Behoorlijk industrieel, ja, en erg spaced out. Zou cineast Michael Bay hem al hebben gebeld in verband met het sound design voor Transformers 5?

Horst zou Horst niet zijn zonder een schare bovenste beste Belgen. Housekoning Kong serveerde vroeg op de dag zomerse grooves, Lefto sloot de zaterdagnacht af met een slimme, onorthodoxe dj-set.

Er heersten wel meer eclectici over het domein. De Nederlandse beattovenaar Jameszoo mixte de funk van Thundercat met Aphex Twin, Squarepusher en logge trap-hiphop. De Amsterdamse dj-god Antal pleurde lustig Luther Vandross in zijn stamppotje van dansstijlen. De Britse elektronaut Lone knipoogde dan weer naar schaduwrijke rave-neefjes, zijn landgenoot Julio Bashmore opteerde voor morsige disco en begon zijn set zowaar met een verhakkelde versie van 'Lovely one’ van The Jacksons. Funky-funky en de perfecte soundtrack om halsoverkop mee de nacht in te duiken.

Volgend jaar opnieuw?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234