Donderdag 17/10/2019

DM Zapt

Hopelijk wordt de dood van Yasmine niet als een donkere daad behandeld waarover enkel in familiale kring gefezeld mag worden

De begrafenisceremonie van Yasmine op 3 juli, 2009. Beeld BELGA

Stef Selfslagh zet deze week de blik op oneindig. Vandaag blikt hij vooruit op de Eén-documentaire over zangeres Yasmine.

Onlangs heb ik mijn elfjarige zoon verteld dat mijn broer – de nonkel die hij nooit gekend heeft, de man die voorbestemd was om zijn peter te worden – eenentwintig jaar geleden zelfmoord heeft gepleegd.

Tot dan had ik hem altijd gezegd dat “het hart van nonkel Philippe het begeven had”. Een zin die hij – zeker de laatste tijd – als een weinig gedetailleerde en bijgevolg onbevredigende verklaring geklasseerd had. Maar moet een kind niet eerst een tijd geleefd hebben voor je het kan vertellen dat mensen soms willen sterven?

Graf broer

Twee weken geleden, tijdens een gezinsbezoekje aan het graf van mijn broer, vroeg mijn zoon opnieuw “hoe nonkel Philippe nu eigenlijk gestorven is”. Kinderlijke nieuwsgierigheid woekert nog heviger dan klimop.

We gingen samen op een bankje onder een treurwilg zitten – u denkt dat ik het verzin, maar het is de waarheid – en ik vertelde hem dat zijn nonkel op een bepaald moment geloofde dat het verdriet dat hij al even voelde nooit meer zou weggaan. Dat hij nog liever ophield met leven dan dat hartzeer van hem overal mee naartoe te sleuren.

Mijn zoon zei: “Ik weet niet of ik het begrijp, maar ik ben blij dat ik het nu weet.” In ieder geval had hij geleerd dat het woord ‘zelfmoord’ niet per se op fluistertoon moet uitgesproken worden.

Porselein

In de auto op weg naar huis speelden ze op de radio – u denkt dat ik het verzin, maar het is de waarheid – ‘Porselein’ van Yasmine. Mijn vrouw trippelde naar Google en zei dat het op 25 juni tien jaar geleden zal zijn dat Yasmine zelfmoord pleegde. En dat Eén naar aanleiding van die verjaardag een documentaire over haar gaat uitzenden.

Hopelijk, mijmerde ik, serveren de makers van de documentaire ons niet enkel een medley van Yasmine-hits, een carrière-overzicht op de tonen van Beethoven en een paar aangrijpende ‘Ik mis je’-speeches.

Hopelijk behandelen ze de zelfmoord van Hilde Rens voor een keer niet als een donkere daad waarover alleen in familiale kring gefezeld mag worden, maar durven ze haar en plein public in de ogen te kijken.

Yasmine verdient het om bezongen en betreurd te worden. Maar ze zou het vast niet erg vinden, mocht er in haar tributeprogramma ook plaats zijn voor levensreddende antwoorden op vragen als ‘Wat moet een mens in godsnaam doen als je la vie en noir ziet?’ en ‘Kan je jezelf nog handhaven als dood zijn aantrekkelijker lijkt dan bestaan?’ Het is niet omdat televisie een confettimedium is dat het zichzelf niet nu en dan kan overstijgen.

Toen ik uitgemijmerd was, vroeg mijn zoon van op de achterbank – u denkt dat ik het verzin, maar het is de waarheid – of we even konden stoppen voor een gezinsknuffel.

De truckers op de parking naast de E17 wisten niet wat ze zagen.

Wie vragen heeft over zelfdoding, kan terecht op het gratis nummer 1813 en www.zelfmoord1813.be.

Op 25 juni is het tien jaar geleden, dat Hilde Rens zich van het leven beroofde. Beeld BELGA
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234