Maandag 27/01/2020

Interview

Hooverphonic: "Soms hou je je helden beter op armlengte"

Raymond Geerts en Alex Callier: 'We schrijven een boek, en als een zangeres weggaat, sluiten we hoogstens een hoofdstuk af. Beeld © kris dewitte

Hooverphonic is op vrijersvoeten. Na de scheiding met hun vijfde vrouw leggen Alex Callier en Raymond Geerts het op hun nieuwe plaat met heel wat andere mensen tegelijk aan. Zo hebben ze op In Wonderland rendez-vous met oude en nieuwe vriendinnen... én mannen. "Massive Attack met één stem is vandaag toch ook niet meer denkbaar"?

"We zijn op een leeftijd gekomen dat ik de vader van een van onze zangeressen zou kunnen zijn", grinnikt Alex Callier. Om dan uit te proesten: "En Mon de grootvader!" Er is natuurlijk wel iets van aan. De bassist en onvermoeibare praatvaar achter de groep is er vandaag 43; gitarist Raymond Geerts is 56 jaar oud. Wanneer ze straks op tour vertrekken, doen ze dat onder meer met een 23-jarige zangeres die u Geike Arnaert en Noémie Wolfs moet doen vergeten.

Om het verschil nog eens extra in de verf te zetten: Hooverphonic is ongeveer oud als zij. "Als ik één constante zou moeten zoeken in alle zangeressen die Hooverphonic rijk was, is het dat ze allemaal iets jeugdigs, jong en naïefs hadden", zoekt Callier een verklaring voor zijn fascinatie met jong bloed. "Daarom moeten we eeuwig van zangeres blijven veranderen, hè: ze worden allemaal oud. (lacht) Oh god, schrijf er alsjeblieft bij dat dit een grap was."

Het lijkt hem aan de oppervlakte niet echt te deren, toch toont Callier zich onderhuids gevoelig voor artikelen over de soms turbulente verhouding met de voormalige zangeressen. Daarover vloeide dan ook al héél veel inkt. "Ik merk dat ik journalisten voortdurend moet verzekeren dat Noémie en ik echt nog wel door één deur kunnen. Geloof het of niet, maar de breuk was een vrij eenvoudige beslissing. Wij voelden het niet meer, en zij voelde het niet meer.

"Op een bepaald moment klikte het gewoon niet meer. Ik miste de goesting bij haar terwijl ze de demo's inzong. Weet je: Felix Howard zong zijn demo's voor deze plaat in met een kater, maar zelfs toen voelde ik een spark. Als die sprankel er niet langer is, hoeft het niet meer voor mij."

Geerts vervolgt: "Het verschil met de begindagen was schrijnend. Ik herinner me nog hoe Noémie ooit haar zinnen had gezet op 'Anger Never Dies'. Het was ons nooit gelukt om die song met Geike op te nemen, en we gaven het ook weinig slaagkansen met haar. Wacht maar, zei ze. Die strijdlust en sprankel was in het begin erg groot. Maar die doofde uit."

Met Geikes vertrek hebben ze het moeilijker gehad, geeft Callier toe. "Dat was een eenzijdige beslissing van haar. En in Humo verscheen nadien nog een cru interview met haar dat er bepaald in hakte." Daarin zei de voormalige zangeres onder andere: "De anderen stonden te weinig open voor mijn artistieke ideeën. De rollen lagen vast, en de mijne was: zingen en zwijgen en mooi zijn." Callier lacht even. "Die frustratie moest er kennelijk uit. Maar een paar weken geleden stonden we nog samen met haar op het podium voor de Eregalerij om 'Mad About You' te brengen. Dat was écht leuk. De mooie dagen van het verleden herleefden. Niet de breuk.

"Sowieso blijven Raymond en ik niet zo lang bij de pakken zitten. Raymond beschrijft het parcours van Hooverphonic mooi, volgens mij: we schrijven een boek, en als een zangeres weggaat, sluiten we een hoofdstuk af. Maar daarom hoeft het boek nog niet te eindigen. Voor mij geldt maar één regel: zolang de mensen blijven komen voor onze eerste hit maar ook voor onze laatste plaat, en alles tussenin, heeft Hooverphonic een bestaansreden. Mijn grootste schrik is om zo'n typische coryfee te worden, waarbij de mensen alleen voor de hits uit de jaren 90 komen. Verschrikkelijk. Als we ooit onze relevantie verliezen, dan is het gedaan. Je moet eerder ambiëren om Depeche Mode te zijn dan Visage."(lacht)

Het heden, maar ook het verleden herleeft op het podium in de stem van twee vaste zangeressen, en een mannelijke vocalist. Een beetje zoals Calliers eeuwige voorbeeld Massive Attack dat ook doet. "Of we ooit nog met één zangeres zullen werken? We zeggen nooit nooit. Maar die kans schat ik toch steeds kleiner. Ons palmares wordt steeds groter, en ons palet steeds breder. Massive Attack met één stem is vandaag toch ook niet meer denkbaar?"

Foute vriend

Toch heeft het Hooverphonic naar eigen zeggen bloed, zweet en tranen gekost om de juiste stemmen te vinden. "De zangeressen moesten het fragiele van de beginjaren kunnen uitdragen, maar ook 'Mad About You' en 'The Night Before' kunnen zingen", zegt Callier. "Dat ligt erg gevoelig voor mij. Toen we op tour gingen met Massive Attack ten tijde van Mezzanine, vond ik alle songs goed in de setlist, behalve hoe ze hun hit 'Teardrop' brachten. Dat werkte gewoon niet, omdat je Liz Frasers Keltische frêle stem niet zomaar kunt vervangen. Gelukkig is de stem van Geike of Noémie niet zo uitgesproken als die van Fraser."

Met bekende gezichten werken was zeker een optie, maar daar zag Hooverphonic geen brood in. "Ik vond het belangrijk om namen te kiezen die niet bekend waren, omdat beroemdheden de verkeerde klemtoon zouden leggen. Ik zou bijvoorbeeld dolgraag met Hope Sandoval (Amerikaanse zangeres, vooral bekend als vocaliste bij de groep Mazzy Star, red.) werken, maar dan zou alle aandacht naar haar gaan, en niét naar de songs. Terwijl het aan het einde van de rit toch alleen over de muziek gaat. Ook niet onbelangrijk: stel dat je Beck zo gek krijgt om 'Cocaine Kids' te zingen, maar zijn versie trekt op niets? Dan stérf je toch? Hoe knullig zou het niet zijn om een van je helden voor bewezen diensten te moeten bedanken - thanks but no thanks. (lacht)

"Nu, als Hope Sandoval morgen vraagt om samen een song te schrijven, in plaats van als huurling iets in te zingen, dan graag. Hoewel... Wie weet, blijkt dat een ongelooflijke trut. Dan stort mijn hele wereld in. (lacht) Soms hou je je helden en heldinnen beter op armlengte."

'Although we know we belong to a different world

Although we both know it's not wrong to differ

(...)

It's a thin line to make it work'

(uit: 'Thin Line')

Het is niet zo moeilijk om op In Wonderland referenties aan de breuk met Noémie te vinden. Toch komen de emotionele detectives van een kale kermis terug. "Een song als 'Thin Line' is een jaar voor zij erbij kwam geschreven", lacht Callier. "Voor de goede orde: de teksten op deze plaat gaan in geen énkel geval over Noémie. Ook niet als je zinnen als 'Well it's over, when it's over / voice whispers that I don't fit' hoort.

"Meestal was het de zanger zelf die de teksten schreef. Blijkbaar zijn wij wel onderwerp van Noémies nieuwe single 'Burning', maar dat hoor je niet aan In Wonderland. De plaat die we met haar wilden maken, hebben we trouwens opzij geschoven. In Wonderland bestaat eigenlijk uit songs die in de loop van de jaren in onze kluis zijn blijven liggen."

Een restjesplaat, dus? "Je kunt het oneerbiedig leftovers noemen", snuift Callier. "Maar wij noemen het liever goede bewaarwijnen die in de kelder blijven liggen tot ze op dronk raken. Mijn favoriete songs zijn 'Hiding in a Song' en 'Moving': er zit zo'n tien jaar tussen het eerste en laatste nummer. Op de kwaliteit staat dus geen tijd. Ik noem deze plaat eerder een compilatie van vijf singles en hun B-kantjes. Het is een eclectische soundtrack, zoals Tarantino die zou samenstellen. Het is de geluidsband bij een soort moderne Alice in Wonderland-achtige vertelling, gefilmd in een flitsende stijl als Fear and Loathing in Las Vegas.

"Ik heb er zelfs al een verhaal bij bedacht. Waarover het gaat? Over een jong meisje dat in de slipstream van haar moeders baldadigheden terechtkomt. Bij de eerste tonen van de titelsong 'In Wonderland' zie je een dromerig meisje van tien spelen, verdwaald in haar eigen wereld. Ze gaat duidelijk door een moeilijke fase nu haar moeder weg is bij haar vader. Ze wonen in een onderkomen appartement en gaan eten in een fastfoodtent, waar 'I Like the Way I Dance' weerklinkt. Op die muziek droomt ze weg, verlangend naar het uitgaansleven.

"In 'Badaboum' gaat de moeder op haar beurt uit met een foute vriend, terwijl ze haar dochter thuis aan haar lot overlaat. In een club nemen de moeder en die vent te veel drugs en komen ze in een trip terecht - dat is 'Cocaine Kids'. De volgende ochtend wordt ze met een kater wakker terwijl 'Deep Forest' speelt. Ze heeft wroeging omdat ze haar kind heeft verwaarloosd, en in 'Thin Line' vraagt ze zich ook af waarom de vent, die haar op het verkeerde pad zet, ook nog eens zo slecht is voor haar.

"Tijdens 'Hiding in a Song' zie je de dochter wegkruipen tijdens de zoveelste ruzie tussen haar mama en die kerel. In een hoekje schuilt ze, met haar koptelefoon op, terwijl 'Praise Be' speelt, en ze wegdroomt: ze reist de wereld rond en volgt een mad professor. Uiteindelijk komt de film bij 'God's Gift' uit: samen met haar moeder scheurt ze weg in een auto, ver weg van die verderfelijke vent. Aan het eind klinkt 'Moving': 'We're moving faster than you think.'"

Sceptische blik

Klinkt als een trippy film? Geen wonder. Hooverphonic dweepte altijd met drugsreferenties. Of waar dacht u dat Blue Wonder Power Milk over ging? Een andere plaat heette nog minder subtiel The President of the LSD Golf Club. En verder grossierde de groep in bekende songs als 'Jackie's Delirium', 'Opium', en was er de acid-trip waarin The Magnificent Tree wortel schoot. Om nog maar te zwijgen over Noémie Wolfs die haar vuurdoop maakte met de veelzeggende zin 'You are lying on the floor, trying to remember, what happened the night before.'

"Damn. Er zijn al behoorlijk veel drugs gepasseerd in onze songs", grijnst Callier. "Voor een groep die zo weinig ervaring heeft met drugs, vind ik dat nu toch ook wel opmerkelijk." Onze sceptische blik wordt beantwoord met een verontschuldigend gebaar. "Ik geloof dat al mijn geschreven songs het resultaat zijn van een foute trip", meent Callier. "In mijn laatste jaar aan het RITS - ik was twintig - ben ik ooit zwaar over de schreef gegaan tijdens de examens. De rest van mijn studiegenoten slikten Captagon om zich te concentreren, maar ik was altijd bijzonder voorbereid. Een dag voor het examen 'Satelliet-transmissie-technieken' ging ik dus met een gerust hart mee met vrienden die spacecake hadden gebakken. Helaas volgens een verkeerd recept, waardoor die cake niet was gerezen. Het leeuwendeel ervan bestond uit een dikke lijn 'zwarte afghaan'. (lacht)

"Ik at er één plakje van maar voelde helemaal niets, dus spoorden mijn vrienden me aan om meer te eten. Daarna gingen we naar de Plattesteen (de Kolenmarkt in Brussel, GVA) en onderweg voelde ik hoe de grond begon te veren. En toen moesten de hallucinaties nog komen... Ik zag de gebouwen op me neervallen, kon amper nog ademhalen - de lucht leek een dikke, ondoordringbare massa.

"Dat was vast hilarisch voor de anderen, maar een regelrecht trauma voor mij. Ik ben een controlefreak, en hoe meer je jezelf verzet tegen de trip, hoe erger die wordt. Ik heb een nacht lang vuurballen op me zien afkomen. Het beste aan die trip? 's Anderendaags heb ik nog 14 op 20 gehaald. (lacht) Dat was mijn enige, écht noemenswaardige drugservaring die de blauwdruk vormde voor veel songs.

Snuivend buffet

"Toegegeven: in de begindagen kwamen er ook wiet en Red Bull bij kijken, maar een joint vind ik zoals een pintje: dat beschouw ik niet als een drug. Verder ben ik van nature zodanig 'up' dat ik niets van doen heb. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit coke gesnoven. Mushrooms zijn evenmin aan mij besteed. En heroïne al helemaal niet. Eén keer dacht ik dat ik smack had gerookt. De gitarist van Killing Joke speelde me eind jaren 90 ooit een verdachte joint in handen, op een feestje met Morcheeba en Faithless in een loft in New York. Na één trek dacht ik écht dat ik zou sterven. Ik heb dat dan ook nog twee uur staan roepen naar Mon. (lacht)

"Tijdens een concert in Praag kwam ik die gitarist onlangs opnieuw tergen. 'You fuckin' asshole', roep ik naar hem. 'In '98 gaf je mij een joint met heroïne!' 'Nee man', antwoordt die kurkdroog. 'Eind jaren 90 kon dat niet het geval zijn geweest. Het was waarschijnlijk wat angel dust. Maar zeker geen heroïne.' O, in dat geval. (hilariteit) Nee, die twee trips waren niet alleen slechte ervaringen, maar echte trauma's. Dat klinkt natuurlijk niet echt rock-'n-roll. Maar eigenlijk is het achteraf bekeken een wonder dat niemand van ons aan de drugs is geraakt of aan drank is blijven plakken. Dat meen ik: wij toerden in de States met Fiona Apple en wat op die feestjes rondging... We hebben indertijd nog aan Geikes mama moeten beloven dat we een oogje in het zeil zouden houden. Dat was geen overbodige vraag."

Raymond knikt. "Bijna overal waren er drugs. Op een showcase in Londen was er zelfs een soort buffet aanwezig. (imiteert omstandig gesnuif) Wij bedankten beleefd, terwijl we braaf tegen de muur bleven plakken. Weet je, ik heb ooit zonder het te weten vloeibare xtc gepakt, en daar heb ik toen ook een slechte trip aan overgehouden. Alleen coke heb ik eens gesnoven, maar daar vond ik eerlijk waar niets aan."

Het enige waar Callier baat bij zou hebben, is MDMA, grinnikt hij. "Een professor in Nieuw-Zeeland gelooft dat die drug tinnitus uit de wereld kan helpen. Maar mijn vrouw vindt dat ik me beter wat koest zou houden. (lacht) Soit, het interesseert me allemaal niet zoveel. Moet je drugs gebruiken om naar Pink Floyd te luisteren? Ik vind van niet. Ik word daar sowieso stoned van. Muziek is voor mij een vlucht uit de realiteit. Maar goed, hier heb je dus de primeur over onze drugservaringen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234