Zaterdag 25/01/2020

Concertrecensie

Hooverphonic in de AB: voorspelbare rit zonder horten of stoten

Beeld Alex Vanhee

Een vakkundig samengestelde en dito gebrachte set, dat is tegenwoordig het handelsmerk van Hooverphonic, maar we betwijfelen of Alex Callier en co. gisteren levens hebben veranderd. Hun concert in de AB blonk uit in degelijkheid, maar had best wat meer risico kunnen gebruiken.

Sinds Noémie Wolfs Hooverphonic verliet en de band besloot om de vacature van frontvrouw niet met een vast contract in te vullen, is bassist-songschrijver Alex Callier meer dan ooit het gezicht van de inmiddels twintigjarige groep. In de Ancienne Belgique bediende Callier zich netjes van de twee landstalen om het publiek op zijn hand te krijgen: statements in het Nederlands werden netjes naar het Frans vertaald, en omgekeerd. En met een zin als "Nous sommes tous des Belges", krijg je in Brussel meteen het publiek op je hand. In de AB was het niet anders.

Een uitgekiende set hielp daar ook bij: de band uit Sint-Niklaas bracht een nette best-of van hun cv, aangelengd met materiaal uit hun nieuwste plaat In Wonderland, waarop gastzangers en -zangeressen de vocale honneurs waarnemen. Live waren dat in de eerste plaats Kimberley Dhondt, wiens stem-met-volle-afdronk vooral Noémie Wolfs moest doen vergeten, en Nina Sampermans, die met haar kwetsbaarheid met een hees randje dan weer het enigmatische timbre van Geike Arnaert vervangen. Maar wie misschien nog wel het meest naar de rol van frontman solliciteert, is zanger-gitarist Pieter Peirsman.

Die laatste is een jonge snaak in een flamboyante kostuumvest, die nog twijfelt of hij de nieuwe Max Colombie dan wel de Belgische Alex Turner wil worden. Met een uitgepuurd 'Vinegar & Salt' mocht hij, vroeg in de set, op zijn eentje de eerste klassieker van stal halen, maar zijn geforceerde pose als frontman nam veel glans weg van de nochtans vlekkeloze uitvoering.

Het zegt veel over de status die Hooverphonic tegenwoordig geniet. Callier en zijn kompanen zijn al lang niet meer het Belgische broertje van donkere, onvoorspelbare triphopiconen als Portishead en Massive Attack - een straf '2Wicky' deed ons aan het begin van de bisronde nog even twijfelen - maar een degelijke, zij het ook ietwat inspiratieloze podiumact die vooral inzet op vlotte verteerbaarheid, met hier en daar een visuele ingreep.

Dat leidde tot obligatoire publieksparticipatie met de 'la-la-la's' in het nieuwe 'Hiding in a Song', en een getelefoneerd man-vrouw-duet in het snel vergeetbare 'Badaboum', allebei vanop de laatste worp. Daar staan nochtans een aantal fijne songs op: 'I Like the Way I Dance', dat aansloot op opener 'In Wonderland', stuwde het concert op gang, en 'God's Gift' mocht aangenaam grooven op Calliers baslijn.

Alex Callier Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Maar de laatste jaren blinken grote delen van Hooverphonics oeuvre ook uit in inwisselbaarheid. De platen die de band met Wolfs maakte, zullen de eeuwigheid niet meteen halen: dat bleek uit de valse country-noot van 'Happiness', maar ook uit flauwe popsongs als 'Anger Never Dies' en het verse 'Thin Line'. Maar een klassieker als 'Mad About You', dat dreef op de violen van het Belgium Session Orchestra, bleef evenmin aan de ribben plakken. De grens tussen degelijke vakkundigheid en saaie routine is dun, en Hooverphonic belandde gisteren te vaak aan de verkeerde kant.

Nu en dan, tijdens 'Stranger' bijvoorbeeld, steeg de groep uit boven de middelmaat, maar die momenten waren zeldzaam. Slechts twee keer kwam Hooverphonic echt op dreef: in afsluiter 'You Love Me to Death' (uit het onderschatte No More Sweet Music) en tijdens het powerduo 'Jackie Cane' - 'The Night Before', twee verder ongevaarlijke popsongs die op de juiste plaats stonden toen de hitgevoeligheid werd uitgedeeld.

'Jackie Cane' werd door Callier voorgesteld als een rit "down memory lane". Als we die rij-metafoor even mogen doortrekken: de man is een gedegen chauffeur ,die zijn publiek meeneemt op een vlotte rit, zonder horten of stoten. Maar het is ook een rit zonder risico's, die eindigt bij een bijzonder voorspelbare bestemming, waarbij hij de mooiste en gedurfdste omweggetjes links laat liggen.

Gezien in de AB (Brussel) op 6 april.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234