Zaterdag 19/10/2019

Albumrecensie

‘Honey’ van Robyn: dansen met kraters in de ziel

Beeld RV

Geen zorgen: Robyn plengt nog steeds bittere tranen op de dansvloer. Alleen klinkt de Zweedse op Honey behoedzamer en brozer dan voorheen. Het komt haar stomende elektropop alleen maar ten goede.

“Ik denk dat ik nooit meer zal kunnen terugkeren naar een gevoel van veiligheid”, aldus Robyn onlangs in Time. “Ik ben me te veel bewust van hoe onstabiel de wereld is, en de dingen die we vanzelfsprekend vinden.” Zoals de liefde. Vriendschap. Gezondheid. Robyn Miriam Carlsson moest acht jaar geleden een heftige relatiebreuk slikken. Daarenboven stierf een van haar beste vrienden, de producer Christian Falk, aan pancreaskanker. De burnout die al even vanachter het hoekje gluurde, greep haar toen écht bij de lurven. Haar depressie hakte er in. “Alles kwam plots keihard op me af: mijn kindertijd, mijn gesneuvelde relaties, de veertig die naderde. Ik moest het allemaal onder ogen zien.”

In de popmuziek van vandaag is acht jaar afwezigheid niet zomaar een eeuwigheid: het is alsof je nooit hebt bestaan. Kent de jonge generatie popfans haar nog? Body Talk, Robyns vorige album, dateert van 2010. Intussen is Rihanna ieders favoriete popicoon geweest en opnieuw de marge van de r&b ingesukkeld. Kanye bracht drie (3!) albums uit die de koers van de pop van de volgende tien jaar bepalen. Roisin Murphy, in meer dan één opzicht Robyns zielsgenote, tuimelde na een flirt met de mainstream weer de underground in. Vandaag dicteren Taylor Swift, Lorde en Ariana Grande de manier waarop zangeressen pophits moeten fabriceren. Robyns voormalige medewerkers Snoop Dogg en Diplo worden vandaag als de opa’s van de hitparadepop beschouwd. Vadertje Tijd kan wreedaardig zijn.

De andere vrouw

Toch onttrekt Robyn zich aan de tijdgeest op Honey, haar comebackplaat. Door simpelweg Robyn te zijn en niet mee te surfen op de muzikale hypes van vandaag. Door, nog steeds, uitmuntende popsongs te schrijven en ze in een productie te gieten die retro én hedendaags aandoet. Door de versverworven kraters in haar ziel te etaleren, onbevreesd pulserend op een vette housebeat. “Never gonna be broken hearted ever again / that shit’s out the door”, zingt ze in de voortreffelijke eightiespop van ‘Ever Again’ en je verbeeldt je dat ze er stoutmoedig bij knipoogt. 

Robyn was in haar nummers immers altijd ‘de andere vrouw’: het wanhopig hunkerende gedumpte schaapje dat haar ex-boyfriend in de club met zijn huidige liefje ziet flirten, onder een regen van stroboscopen. Ze was steevast de verliefde eenzaat, heupwiegend op de dansvloer, met betraande ogen onder een meedogenloos tollende discobal.

Maar deze keer doen haar personages minder karikaturaal-melodramatisch aan. Haar refreinen zijn simpeler dan ooit maar ze treffen je nog steeds midscheeps. “I’m a human being.” “Baby forgive me.”  Pijnlijk simpel. Rauw. De beats en de synth-texturen ontberen evenwel de glitter en de glitz van beroemde Robyn-klassiekers als ‘Call Your Girlfriend’ of ‘Dancing On My Own’. Ze sprankelen nog maar zijn voorzichtig met extraversie. Alsof Robyn wel wíl verleiden en vervoeren maar op haar hoede blijft. De realiteit heeft immers zijn slagtanden getoond. 

Beeld RV

Pirouettes in de club

Haar producers – waaronder Joe Mount van Metronomy en Adam Bainbridge van Kindness – vertalen die beteugelde lust op sublieme wijze naar de dansvloer. Nu ja, eigenlijk komt deze plaat beter tot haar recht onder de hoofdtelefoon dan in een club, daar waar Robyns protagonisten zo vaak op hun zieltje werden getrapt.

Het is op de slappe koord tussen cheesy ninetiesdance en artpop, op het snijvlak van persiflage en oprecht eerbetoon, dat Robyn opnieuw de metakwaliteit van haar ouder werk vindt. Ze heelt zichzelf door uit te zoomen en door vertederd naar haar silly hoofdrolspeelster te staren: de vrouw die “I’ve turned all my sorrow into glass / it don’t leave no shadow” zingt in ‘Missing U’, pirouettes draaiend tussen hypnotiserend rondwentelende synths en verrukkelijke four-to-the-floor-beats. Moge haar hart immer teer blijven.

Honey is nu uit bij Konichiwa/Island.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234