Maandag 26/08/2019

Homofilmsterren

Homoacteurs blijven moeilijk in de filmwereld: "Hollywood is net zo conservatief als het leger"

In 'The Happy Prince' kruipt Rupert Everett (r.) in de huid van Oscar Wilde. De schrijver belandde eind negentiende eeuw in de gevangenis door een homo­­­relatie. Beeld RV

Dik twintig jaar geleden stond acteur Rupert Everett op de rand van het sterrendom. Nu is hij te zien als Oscar Wilde in The Happy Prince, maar de echte doorbraak naar het aller­hoogste niveau kwam er nooit. Door zijn geaardheid, denkt de Brit. Ook in Vlaanderen lijken gay film­sterren onbestaande. 

In 1997 ging het Rupert Everett voor de wind. Na een weinig vruchtbare periode werd de Britse acteur gecast als Julia Roberts’ sidekick in My Best Friend’s Wedding. Het leverde hem, vlak voor zijn 40ste, een Golden Globe-nominatie op, en de hoop op een mooie toekomst in Hollywood. Maar die kwam er nooit. Het echte sterrendom bleef buiten bereik. Natuurlijk zouden er nog enkele mooie rollen volgen, maar een carrière à la Hugh Grant zat er voor Everett absoluut niet in.

Dat wijt de acteur in grote mate aan zijn geaardheid. “Als je homo bent, mag je zo hard werken als je wilt: het zal gewoon niet lukken”, liet hij zich in 2009 in een openhartig interview ontvallen. De release van Everetts nieuwe film The Happy Prince – over hoe Oscar Wilde eind negentiende eeuw gestraft werd voor zijn relatie met een man – lijkt ons een passende gelegenheid om hem daar nog eens naar te vragen.

De tijden zijn intussen ietwat veranderd, geeft Everett meteen toe. “Er zijn vandaag wel enkele homoacteurs die het erg goed doen. Luke Evans is bijvoorbeeld heel open over zijn geaardheid, en toch een echte actiester.” We overlopen nog een paar bekende voorbeelden: Neil Patrick Harris, Ian McKellen, Stephen Fry... Maar we vinden geen echte leading men, het soort filmsterren voor wie mensen vrijwel zonder nadenken hun portefeuille opentrekken.

“Het blijft heel moeilijk om als homoacteur hoge toppen te scheren”, zegt Everett. “Op een bepaald moment bots je gewoon tegen een muur. Telkens wanneer ik erin slaagde om even door te breken, moest ik daarna weer terug naar af. Oké, ik ben misschien geen Meryl Streep – zelfs al zij lesbisch was, zou ze nog altijd 178 Oscars gekregen hebben. Maar mijn geaardheid heeft zeker een rol gespeeld. De showbizz is even conservatief als het leger.”

Wie filmster wil worden, kan maar beter hetero zijn. Het lijkt een ongeschreven wet in Hollywood. Film is een kunst, maar ook een industrie: er moet geld verdiend worden. En dus is het – althans in de logica van studiobazen – een risico om van de norm af te wijken. Meisjes moeten kunnen dromen van hun favoriete acteurs. Een kus kunnen drukken op hun posters van Leonardo DiCaprio en George Clooney. Dan is het niet wenselijk als die heren in het echte leven met een man staan te zoenen.

Geen queer Koen De Bouw

Regeert die kleingeestige logica ook bij ons in Vlaanderen? Een bescheiden rondvraag doet vermoeden van wel. Wanneer we bij een aantal mensen uit de Vlaamse filmwereld polsen of zij misschien openlijk homoseksuele acteurs kennen, blijft het meestal lang stil aan de andere kant van de lijn.

Acteur en scenarist Angelo Tijssens (bekend van Girl) is zelf homo, maar verbaast zich over hoe weinig andere namen hij kan noemen: “Er zijn natuurlijk wel enkele acteurs die gay zijn, maar er bestaat zeker geen queer equivalent van bekende koppen als Koen De Bouw, Jan Decleir of Veerle Baetens. Verwonderlijk, want op de radio hoor je voortdurend gay presentatoren en muzikanten, maar op tv, in film en in theater is dat helemaal anders.”

Families met kindjes

Regisseur Bavo Defurne, die met Noordzee, Texas een van de weinige Vlaamse queer films maakte, is niet verrast. Homofobie is het wereldje absoluut niet vreemd, zegt hij. “In de culturele sector is het eigenlijk not done om homofoob te zijn. Maar in de praktijk is alles heel erg heteronormatief. Vaak met het excuus dat ‘de markt dat verwacht’. Kijk naar de Belgische poster van Noordzee, Texas (een liefdesverhaal tussen twee tienerjongens, LT): de verdeler wou niet dat de twee jongens daar samen op stonden, ‘want er lopen toch families met kindjes rond in de bioscoop’. En dus werden Luk Wyns en Eva Van Der Gucht op die poster naar voor geschoven. Terwijl zij niet de hoofdrollen spelen. Onze filmindustrie is veel minder progressief dan ze doet uitschijnen.”

Jelle Florizoone, die op zijn 14de de hoofdrol speelde in Noordzee, Texas, outte zich enkele jaren later, in 2016, zelf als homo – nadat weekblad Story hem daar zowat toe verplichtte, nota bene. Nauwelijks twee maanden later werd hij ontslagen uit de populaire VTM-soap Familie, waarin hij het (heteroseksuele) personage Guido speelde. “Was mijn coming-out de reden voor mijn ontslag? Ik denk het niet. Maar feit is wel dat ik toen vervangen ben door een acteur (Vincent Banić, LT) die er veel stoerder en mannelijker uitzag dan ik. Sindsdien heb ik geen nieuwe rollen meer gekregen.”

The Happy Prince speelt nu in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden