Dinsdag 28/01/2020

Holy Fuck tussen plicht en passie in De Kreun ***

Holy Fuck hield het publiek te nadrukkelijk op een afstand. (foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN

Net zo brutaal als de groepsnaam klinkt, knallen de songs van Holy Fuck gewoonlijk door je gestel. In de Kortrijkse concertzaal de Kreun had de winter echter zijn barre klauwen in het Canadese viertal gezet. Heel warm werden we dit keer dan ook niet van hun set, die balanceerde tussen plicht en passie.

Latin van Holy Fuck is een van de avontuurlijkste dansplaten van dit jaar. Wat was dan het probleem? Om in de sfeer van de cd-titel te blijven: cuius testiculos habes, habeas cardeo et cerebellum. Wiens ballen je grijpt, diens hart en ziel raak je. Helaas toonde Holy Fuck zich een koele minnaar, die het publiek te nadrukkelijk op een afstand hield. Daarnaast kwam de groep nogal traag op dreef. An sich niet onoverkomelijk, want ook de genregenoten van Battles bleken vaak een kwartier van doen te hebben om live op kruissnelheid te raken. Erger was dat Holy Fuck geen noemenswaardige pogingen deed om De Kreun te bezweren met hun donkere grooves.

De gestileerde punkfunk van 'Red Lights', de synthetische flair van 'Stay Lit' of de neurotische krautrock van 'Stilettos': het werd allemaal oerdegelijk, maar weinig begeesterd de zaal ingestuurd. Even leken we ook een nieuwe song te ontwaren, maar van de zwijgzame groep werd je niets wijzer. Lag hun introverte houding aan de toeschouwers, die onbekommerd leuterden boven de zachtere passages en haast per toeval de zaal ingesukkeld leken? Op Pukkelpop schitterde de groep twee jaar geleden wél met een withete set, onder impuls van een tent vol dolgedraaide festivalgangers.

Nu liep het publiek pas warm aan tegen de bisronde. Bizar, want eerder op de avond kon een mens evenmin roerloos blijven onder Holy Fucks geluidsassemblages, die royaal te leen gaan bij goed volk als Afrika Bambaataa, Neu!, Chemical Brothers en Can. Dan nam je er voor lief bij dat knoppendraaiers Brian Borcherdt en Graham Walsh zichzelf opsloten in hun eigen wereld op het podium. Zelfs hun bedankwoordje op het eind van de set leek eerder een morele verplichting dan een blijk van erkentelijkheid.

In een vloek en zucht leek dit concert bovendien weer gedaan. Na een klein uurtje kon er nog net een zuinige bis van af, maar dat was het dan ook. Om héél eerlijk te zijn? Achteraf voelden we ons toch een tikkeltje genaaid door deze Holy Fuck.

 Songs werden degelijk maar weinig begeesterd de zaal ingestuurd  
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234