Maandag 02/08/2021

DM ZaptHerien Wensink

Hoezo, drugsverheerlijking? Afkickscènes lijken rechtstreeks afkomstig uit ‘The Exorcist’

Jana McKinnon in ‘Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’.  Beeld Amazon
Jana McKinnon in ‘Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’.Beeld Amazon

Herien Wensink zet de blik op oneindig. Vandaag: Wir Kinder vom Bahnhof Zoo.

Vreemde gewaarwording als ze daar opeens opduiken, in het futuristische startscherm van Amazon Prime, tussen de actiehelden en stripfiguren. Maar ze zijn het echt, de kinderen van ‘Bahnhof Zoo’, in een gelikte, moderne remake. Lezers van een zekere leeftijd herinneren zich uiteraard het boek Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1978), de geruchtmakende memoires van Berlijns beroemdste tienerjunkie, Christiane F. Het boek werd in Duitsland een bestseller, de verfilming door Ulrich Edel (1981) een klassieker.

Christiane Felscherinow was dertien jaar toen ze voor het eerst heroïne gebruikte, vanaf haar veertiende prostitueerde ze zich om haar verslaving te financieren. De nieuwe serie, geregisseerd door Philipp Kadelbach (Unsere Mütter, unsere Väter) volgt nauwgezet en onbarmhartig haar teloorgang, en die van vijf vrienden, sommige bekend uit het origineel, anderen nieuw.

Op de affiche lijkt het alsof die bloedmooie tieners vampiers zijn, of dat ze bovennatuurlijke krachten krijgen na een shot. Ergens klopt dat ook wel: deze kinderen leven ’s nachts, en hun trips lijken – kortstondig - bovennatuurlijke ervaringen. Die momenten zijn fraai visueel vormgegeven: surrealistische sequenties van exploderende kleuren in de diepzee. En ook verder ziet West-Berlijn eind jaren zeventig er verrassend aantrekkelijk uit, met mooie mensen in (nu) hippe retro-outfits op gestileerd groezelige stations of in een dampende nachtclub. Maar de eerste afleveringen zijn wel erg gepolijst, alsof onze knappe, dauwfrisse protagonisten net van de catwalk zijn geklauterd. Christiane F. meets Gossip Girl.

Dat deed vooral in Duitsland wat wenkbrauwen fronzen. Critici spraken van ‘heroïnechic’, en het verheerlijken van drugsgebruik. Maar die hebben niet doorgekeken. Want in aflevering drie hebben we de sympathieke hoofdpersonen al meermaals dwangmatig de spuit in een magere arm zien zetten, en als aflevering vijf is aangebroken zien ze er bepaald niet fruitig meer uit: anorectisch, beverig en bleek, met fletse ogen en vlekken in het gezicht.

Dat doen de makers, die zich richten op een jong publiek, eigenlijk wel slim: ze nemen de verleiding serieus, maar tonen gaandeweg meedogenloos waar die toe kan leiden. En dat is niet mis. De wanhoop, het geldgebrek, de beestachtige zucht naar het volgende shot, dat alles maakt zes leuke, lieve kinderen tot verwilderde prooidieren.

De serie is soms wat schematisch en overdadig – een teloorgang van tieners in primaire kleuren, maar dat past wel bij hun intense gevoelsleven: elke teleurstelling is catastrofaal, en kan reden zijn voor een terugval. Hier wordt nog weinig verheerlijkt: afkickscènes lijken rechtstreeks afkomstig uit The Exorcist. En gaandeweg raak je zo verknocht aan de personages, knap vertolkt door de innemende jonge acteurs, dat hun lot je niet meer loslaat.

Wir Kinder vom Bahnhof Zoo is te zien op Amazon Prime.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234