Woensdag 15/07/2020

The Wolfpack

Hoe zes broers jarenlang opgesloten leefden in New York

'The Wolfpack' vertelt het opmerkelijke verhaal van deze zes broers.Beeld Getty Images

Het klinkt onwaarschijnlijk: zes broers, allen met lang donker haar, die de deur van het ouderlijke appartement in Manhattan jarenlang niet mogen verlaten. Hun enige blik op de wereld waren de massa films die ze bekeken en naspeelden. Documentaire 'The Wolfpack' vertelt hun merkwaardige verhaal.

Films kunnen levens veranderen, maar kunnen ze ook levens redden? Voor de zes broers in de fantastische documentaire The Wolfpack was dat letterlijk het geval. Een groot deel van hun jeugd brachten ze geïsoleerd door in een appartement in Lower Manhattan, opgesloten door hun vader. De broers ontvluchtten die rauwe werkelijkheid door zich onder te dompelen in fictieve werelden die regisseurs zoals Francis Ford Coppola en Quentin Tarantino hen boden.

De broers-Angula - nu tussen 23 en 16 jaar oud - zochten zoals veel mensen escapistisch vertier door massa's films op VHS en dvd te bekijken. Maar daar bleef het niet bij. Ze speelden hun favoriete films ook na, vaak voor de camera. Ze hanteerden daarbij het complete creatieve arsenaal van de filmgekke jongere of de onafhankelijke filmmaker. Om bijvoorbeeld Batman in The Dark Knight zijn typische Gotham-goth look te geven, gebruikten ze yogamatjes, kartonnen dozen en make-up. Ook Tarantino's Reservoir Dogs speelden ze bijzonder overtuigend na. Maar voor hen was het meer dan zomaar een hobby of een doorgedreven passie. Films waren tegelijk een vorm van zelfexpressie en een overlevingsstrategie.

Het klinkt allemaal heel triest en deprimerend: de opgesloten broers, het vervallen appartement, met zijn uitgeleefd vast tapijt en de gebarsten ramen, het disfunctionele gezin. Maar de 34-jarige regisseur Crystal Moselle pakt het uiterst fijngevoelig aan en vertelt een mooi, warm en ontwapenend optimistisch verhaal. Vijf jaar geleden leerde ze de broers kennen toen ze hun eerste niet-begeleide stapjes buiten het appartement zetten.

De filmopnames van de broers, die jaren bestreken, werden omgetoverd tot een gestroomlijnde 84 minuten durende kroniek over liefde en veerkracht. Het verhaal van het gezin krijgt geleidelijk aan vorm naarmate je de jongens ziet opgroeien en ze vertellen over hun geïsoleerd bestaan.

De moeder, Susanne Angulo (tegenwoordig gebruikt ze haar eigen naam, Reisenbichler, net zoals twee van haar zonen), leerde hun vader Oscar Angulo kennen op een reis naar Machu Picchu. Zij was een Amerikaanse uit de Midwest, hij een Peruviaan. Ze gingen in de Verenigde Staten wonen en kregen zeven kinderen (er is ook een gehandicapte dochter).

Regisseur Moselle mijdt meestal het soort informatie dat je vaak ziet bij documentaires, zoals externe getuigenissen, bewijsmateriaal, zelfs herkenningspunten. Er is geen introducerend commentaar, geen voice-over die de gaten opvult. De film begint met een beeld van een kille buurt in New York, waarna de camera focust op een hoog bakstenen gebouw. De enige mensen die praten in de film zijn de Angulo's en Moselle wellicht, en je moet er dus maar van uit gaan dat alles wat je ziet echt zo is. Maar wat in andere documentaires problematisch zou zijn, zoals het beperkte gezichtsveld en de bijna-naïeve benadering, werkt hier alleen versterkend.

Het verhaal van de de broers is een ongewoon verhaal, ook vanwege de overtuigende intimiteit die de oprechtheid en de openhartigheid van de Angulo's teweegbrengen. Die intimiteit wordt in de documentaire nog aangescherpt door de minzame informaliteit van Moselle - ze benadert de broers meer als vrienden dan als onderwerpen - en door het claustrofobische van hun appartement, een wirwar van kamers met een lange gang, die korter lijkt te worden naarmate de film vordert. In een intrigerend videofragment zie je een paar broers op scooters door de gang snorren, gevolgd door een andere op inlineskates. Deze gang, besef je, was jarenlang hun speelterrein, zelfs hun skatepiste. En de buitenwereld? Dat was de wereld die ze onverschillig haar gang zagen gaan door de ramen.

Het is belangrijk te onderstrepen dat er geen enkele twijfel bestaat over de geestelijke gezondheid van de broers. Ze komen over als verstandig, goed aangepast en charmant excentriek. Kortom, als echte New Yorkers.

Hoe innig de broers ook met elkaar omgaan, toch heb je nooit het gevoel dat Moselle misbruik van hen maakt. Ze dringt nooit aan om meer te vertellen dan ze zelf willen. Documentaires hebben de gewoonte om in te zoomen op de miserie van mensen, en dus is het een opluchting dat The Wolfpack nooit neerslachtig of betuttelend wordt maar in plaats daarvan een vreemd maar hartverwarmend verhaal vertelt. Je blijft achter met het gevoel dat er weliswaar iets fout is gegaan met dit gezin, maar dat dat onze zaken niet zijn (schijnbaar werden er geen wetten overtreden).

The Wolfpack herinnert eraan dat documentaire cinema geen vrijgeleide is om binnen te dringen in het leven van mensen (soms is een vriendelijk bezoekje genoeg) en dat films soms levens kunnen redden, maar alleen als er zo veel liefde is als bij deze broers.

The Wolfpack loopt nu in de zalen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234