Vrijdag 06/12/2019

Televisie

Hoe komt het dat de Vlaamse non-fictieprogramma's het buiten de landsgrenzen zo goed doen?

Beeld Foto VRT

Down The Road won net een belangrijke internationale tv-prijs, Dertigers is genomineerd voor een Gouden Roos en Taboe voor een Emmy. Het goede nieuws uit het Vlaamse televisielandschap blijft zich maar opstapelen. Toeval? Of is Vlaanderen echt het nieuwe tv-walhalla?

Een puike prestatie. Dat is het minste wat je kan zeggen tegen Dieter Coppens en co, die woensdag met Down The Road de prestigieuze ‘AIB Impact Award’ wonnen op een televisiefestival in Londen. Zeker als je weet dat de prijs doorgaans opgepikt wordt door nieuwszenders als BBC en CNN. Het is de eerste keer dat de award, die programma's bekroont met een grote politieke of sociale impact, een feelgoodprogramma te beurt valt. Het oordeel van de internationale jury loog er niet om. “Down The Road is een programma waarvan de impact veel breder gaat dan enkel de televisie-uitzendingen. Iedereen die de reeksen gezien heeft, zal iets voelen veranderen vanbinnen. Die persoon zal mensen met downsyndroom niet meer op dezelfde manier kunnen bekijken.”

In Down The Road gaat Dieter Coppens op reis met zes jongeren met Down. Afgelopen zomer nam hij het derde seizoen op, dat volgend jaar op Eén te zien is. “Tijdens de reis werd ik elke dag verrast door hoe mijn zes reisgenoten naar de wereld keken. Ik heb ingezien dat ze veel meer kunnen dan iedereen denkt en dat ze bijzondere talenten hebben.”

Risico's nemen

Het is niet de eerste keer dat Down The Road internationaal in de prijzen valt. In 2018 won het programma ook al een Gouden Roos. Dat is zowat de meest prestigieuze televisieprijs in Europa. En Down The Road is lang niet het enige Vlaamse format dat daar in de prijzen valt. Eerst was er De Mol in 2000, vervolgens een hele tijd niets en dan Benidorm Bastards (2010), Wat Als (2013) en Sorry Voor Alles (2018). Deze week werd bekend dat de Eén-programma's Dertigers en #Instaverliefd en Ketnet-reeks  Nachtraven dit jaar genomineerd zijn voor een Gouden Roos. Weelde troef dus, zeker als je de Internationale Emmy's erbij rekent: Benidorm Bastards (2011), Wat Als (2014), Sorry voor Alles (2017) en Hoe zal ik het zeggen? (2018). Taboe werd dit jaar genomineerd.

Hoe komt het dat de Vlaamse non-fictieprogramma's het buiten de landsgrenzen zo goed doen? Volgens Mathias Coppens - neef van Dieter en producent van Down The Road - heeft dat te maken met de risico's die de Vlaamse zenders nemen. “Zij durven in nieuwe formats te investeren. Ik denk dat er weinig plaatsen in de wereld zijn waar zo veel originele en unieke formats een plaats vinden. Dat hoor ik toch op internationale televisiebeurzen. Vroeger werd er voor vernieuwende televisie altijd naar Nederland gekeken, nu is dat Vlaanderen. Dat beseffen wij nog veel te weinig.”

Beeld VRT

Openbare opdracht

Tom Lenaerts maakte met zijn productiehuis Panenka Taboe, waarin Philippe Geubels op avontuur trekt met een groep mensen om wie je eigenlijk niet mag lachen. Volgens hem is het succes vooral een gevolg van investeringen van de openbare omroep. “In tegenstelling tot commerciële zenders hebben ze een openbare opdracht, waardoor er programma's met een sociale insteek als Down The Road en Taboe worden gemaakt. Zij zijn het die de risico's hebben genomen om in die programma's te investeren.”

Volgens drievoudig Emmy-winnaar Tim Van Aelst, oprichter van het productiehuis Shelter, heeft het dan weer met de onderlinge concurrentiestrijd tussen zenders en productiehuizen te maken. “Die stuwt de kwaliteit naar boven.” Al maakt hij ook een kanttekening. “De laatste jaren schrijven meer en meer Belgische programma's zich in voor dat soort televisiewedstrijden. Wij, bij Shelter - en ook in de rest van Vlaanderen - hebben internationale ambities en er is geen gêne meer om dat toe te geven.” Daar komt bij dat er ook gewoon meer wedstrijden en awards zijn, aldus nog Van Aelst.

Gekelderde budgetten

Aan een toename van de budgetten in de laatste jaren ligt het niet volgens de tv-makers. “Die zijn net alleen maar gekelderd en dat is nefast om programma's als Down The Road te maken”, merkt Tom Lenaerts op. “Ze zijn zeker niet omhoog gegaan”, vult Van Aelst aan. “Maar we mogen niet klagen. Programma's als Down The Road of Wat als worden met gelijkaardige budgetten gemaakt als soortgelijke programma's in Nederland. In dat opzicht mogen wij - en ook de Vlaamse televisiekijker - niet klagen voor zo'n kleine markt.”

Beeld AFP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234