Dinsdag 24/11/2020

DM ZaptDirk Leyman

Hoe is het mogelijk dat deze ‘basic bitch’ toch nog best veel vrienden maakt?

Emily schoffeert de Parijzenaars met haar ‘olifant in de porseleinenkast’-attitudeBeeld AP

Dirk Leyman zet de blik op oneindig. Vandaag: Netflix-hit Emily in Paris.

Waarom binge je een serie met de diepgang van een schip dat net zijn lading heeft gelost? En met een hoofdpersonage dat – weliswaar met de glimlach – de Champions League ‘het bloed vanonder de nagels pesten’ wint? Omdat het magische woordje Parijs in de titel voorkomt? Ik beken. Maar ook omdat Netflix-hit Emily in Paris kennelijk alle capaciteiten bezit om Frankrijk te doen steigeren. “Baretten. Croissants. Chagrijnige obers. Ontvlambare conciërges. De onverbeterlijke flirts. Geliefden en minnaressen. Noem een cliché over Frankrijk en de Fransen en je treft het in Emily in Paris”, vond 20 minutes. Zelfs The Guardian vroeg zich vertwijfeld af wat de Parijzenaars hadden uitgespookt om deze tiendelige reeks te verdienen. Emily in Paris oogstte één schamele ster. Putain! Dat maakt nieuwsgierig.

Is het nieuwste konterfeitsel van Sex and The City-showrunner Darren Star een satirische romcom, een potsierlijke ode aan Parijs of vooral een spervuur van stoplappen? Ik raak er maar niet uit. Zeker is dat Emily Cooper (rol van Lily Collins, dochter van Phil, jawel) de rode loper uitrolt voor een portie onvervalst Amerikaans cultuurimperialisme. Vanuit het moederbedrijf in Chicago wordt het springkonijn in Parijs gedropt om het stijve marketingbureau Savoir op te stuwen naar socialemediahoogten, als ‘instagrammeuse’. Maar ze gruwt van de taal van Molière. Geen haar op haar gewatergolfde hoofd denkt eraan om een woord Frans te leren. “Oh my god!”, kirt ze repetitief. Veel liever behelpt de waanwijze Emily zich met vertaalapps én dwingt ze de Parisiens om Engels – of beter: Franglais – te murmelen. Lily Collins, wier mimiek leentjebuur speelt bij Audrey Hepburn, dartelt als een levende paspop door de chique kwartieren én mode-events van Parijs. De Lichtstad glanst alsof er net een scheepslading schuursponzen is overgehaald. Fashionista’s vallen ongetwijfeld in katzwijm van haar amazing outfits (kenners herkennen zelfs stukken van het Belgische merk Essentiel).

Cultuurclashes zijn dankbaar komisch speelgoed maar ondanks een kransje welgemikte grappen kluiven de makers alle clichés af tot op het bot. Voortdurend dingt de Amerikaanse behaagziek naar de gunst van haar Franse collega’s, vooral bij haar onvermurwbare overste Sylvie. Emily beseft niet hoe ze om de haverklap de Parijse inboorlingen schoffeert met haar ‘olifant in de porseleinenkast’-attitude. Hoe is het mogelijk dat deze ‘basic bitch’ toch nog best veel vrienden maakt en de hoogste milieus om haar vingers windt? Welverdiend, denk je, wanneer de zekeringen springen in haar studio als ze haar hoogtechnologische vibrator uittest. Ik had waarlijk medelijden met de oeverloos geduldige Gabriel, de beeldschone kok die zijn hart aan haar blijkt verpand. Binnenkort toch maar eens zijn sublieme coq au vin gaan proeven.

Emily in Paris, op Netflix

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234