Dinsdag 16/07/2019

Muziek

Hoe hot zijn de Peppers nog?

Bassist Flea en zanger Anthony Kiedis kunnen morgen bewijzen dat ze nog niet afgeschreven zijn. Beeld getty

"Rockmuziek is dood", verklaarde Flea onlangs op de radio. Afgaande op de laatste zoutloze stuiptrekkingen van de Red Hot Chili Peppers zou de bassist van de groep weleens als ervaringsdeskundige kunnen optreden. Waarom zou u hen straks nog in levenden lijve willen zien?

"I'm forever near a stereo saying 'What the fuck is this garbage?'. And the answer is always the Red Hot Chili Peppers." In de annalen van de rockgeschiedenis staat het verschroeiende verwijt van Nick Cave al jaren te boek als een van de pijnlijkste schimpscheuten die muzikanten in elkaars richting kunnen sturen. Niet het minst omdat bassist Flea vijf jaar geleden in NME toegaf dat Nick Cave "de grootste levende songschrijver ooit is".

De Grote Britse Vleermuis bleef niettemin jarenlang in de minderheid, wat zijn oordeel over de Peppers betrof. Mick Jagger, Jack Nicholson, Public Enemy en talloze minder goden (Axl Peleman, iemand?) toonden zich in het verleden hevige Peppers-fans. En morgen staat de Californische groep opnieuw op het hoofdpodium van Pinkpop. Daar mag de band de eerste dag van het festival afsluiten. Ook op Rock Werchter zijn ze dit jaar headliner.

Maar hoe stevig verdedigen ze die positie vandaag nog? De voorlaatste passage van de Peppers op Werchter (2006) was er alleszins geen om in te kaderen. Toen bedisselde ex-gitarist John Frusciante op de laatste knip met Anthony Kiedis om de grootste hits van de setlist te flikkeren: 'Give it Away' en 'Under The Bridge' moesten onverklaarbaar de duimen leggen voor een zoveelste richtingloze jam. Stel u daarbij een publiek voor dat verbijsterd afdruipt, en duizenden tienerjongens die beseffen dat er van seks in hun tentje geen sprake zal zijn. Sir Psycho Sexy? No-Sir-Ree-Bob!

Zes jaar later kreeg de Californische band een kans tot wiedergutmachung op het tuinfeest van Herman Schueremans. Maar toen liet de band vooral horen dat ze op routine dreef. De exit van snarendrijver Frusciante hakte er flink in: diens veel jongere vervanger Josh Klinghoffer bezat een veel drogere spelstijl, waardoor de set nooit echt goed uitgebalanceerd klonk. Als je geen strakke band wil zijn op het podium, kun je maar beter een stráffe band zijn. De laatste rekruutwissel op het podium stond dat evenwel in de weg.

Beeld epa

Pastelkleurig koffiehuis

Dat de groep zichzelf ook de laatste jaren bleef herhalen op plaat, werd pijnlijk duidelijk toen twee jaar geleden een parodie op de Peppers circuleerde. Voor velen - ook mediafiguren - bleek het nepnummer 'Abracadabralifornia' aanvankelijk nauwelijks te onderscheiden van een authentiek nieuw nummer. Het zegt veel over het verwachtingspatroon over de groep: toen Californication in 1999 een fameuze doorstart betekende voor de groep, leek het creatief gezien ook het begin van het einde. De ideeën raakten uitgehold, de zanglijntjes afgesleten en de refreintjes zo gladgelikt dat een zwaar bemoederd kattenjong er jaloers op zou raken.

De laatste langspeler I'm With You (2011) deed ook al niet veel goeds aan de tanende credibiliteit van de groep. Werden van hun negende langspeler Stadium Arcadium, een dubbelaar nota bene, nog bijna negen miljoen exemplaren verkocht, dan bleef bij hun laatste plaat de teller op minder dan een miljoen staan in het jaar van de release. I'm With You was daarmee gelijk ook de minst succesvolle cd van de band tot dan toe.

Beeld afp

De matige receptie had vast te maken met het vertrek van Frusciante. I'm With You was de eerste plaat zonder hem sinds het al even waardeloze One Hot Minute (1995) waarop Dave Navarro van Jane's Addiction zich als snarenbeul in het zweet, de body oil en haargel werkte. Zonder Frusciante hingen de Peppers sinds de jaren 90 als los zand aan elkaar. Zelfs binnen de eigen rangen bestond daar nooit twijfel over: Navarro liet zelfs plectrums maken met de voornamen van alle gitaristen die de groep had gekend, met na zijn naam een vraagteken. Alsof hij er zelf altijd van overtuigd was dat hij níét de definitieve, laat staan finale gitarist van de band zou zijn.

De eerste keer liet Frusciante zijn maten in de steek na een concert in Japan in '92, om zich vervolgens thuis in een roes van heroïne te verliezen. Toen de gitarist in 2009 - voor de tweede keer! - de Peppers verliet, pakte hij zijn boeltje omdat er een vrouw in het spel was, die hem voor het ultimatum "de groep of ik" had gesteld. Maar ook toen die breuk verteerd geraakt leek, bleken de Peppers hun pit kwijt. Hun muziek leent zich net iets te gretig tot zielloze playlists in pastelkleurige koffiehuizen, of tot de achtergrondmuziek in slappe feelgoodreportages over Santa Monica Boulevard.

Zelfs de grote basheld Flea sloeg recent een modderfiguur in de aanloop naar een Lakers-wedstrijd, toen hij het Amerikaanse volkslied de nek omwrong op bas. Even zelfgenoegzaam en slaapverwekkend klonk de onlangs vooruitgestuurde single 'Dark Necessities' waarop de groep zichzelf wél een nieuw geluid bleek te hebben aangemeten. De entree van Danger Mouse aan de knoppen in plaats van ouwe getrouwe Rick Rubin zit daar allicht voor veel tussen.

'The Getaway' verschijnt op 17/6 bij Warner. Beeld kos

Klinkt spannend? Dachten wij ook. Helaas laten de eerste twee singles weinig speling tot bekering. In voornoemde single schurken de Peppers zich aan tegen de funky discosound van Chic, die alleen door Daft Punk écht succesvol geadopteerd werd in de nieuwe eeuw. Ook de opvolger 'The Getaway' klinkt als een snurkfeest zonder weerga. Is dit écht dezelfde groep die je lendenen ooit brutaal in de hens zette met de baslijn van 'Higher Ground', het niet te evenaren Blood Sugar Sex Magik (1991) of de verslavende crossover-hits van Californication (1999)? Ooit waren de Red Hot Chili Peppers - zelfs op het hoogtepunt van hun druggewoontes - een groep die over de sporen denderde als een op hol geslagen hogesnelheidstrein. Waarom ze vandaag een boemeltrein verkiezen, blijft een raadsel.

Beeld anp

Nog twee haltes krijgt die stoptrein het voordeel van de twijfel. Chad Smith zei ooit in een interview dat het zijn doel was om iedereen in het publiek elke avond een gigantische, uren durende erectie te bezorgen. En wat met de vrouwen, vraagt u zich terecht af? Daar zou aan gewerkt worden, lieten de Peppers toen weten. Wij houden alvast ons hart, dan wel onze in een bescheiden sok gepropte vleespaal, vast voor de goede afloop op Rock Werchter en Pinkpop.

The Getaway verschijnt op 17/6 bij Warner. Red Hot Chili Peppers spelen morgen op Pinkpop en zaterdag 2/7 op Rock Werchter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden