Woensdag 23/10/2019

Column

Hoe een gedicht een dag aan zee kan vatten

Beeld BELGA

Ann De Craemer is dit jaar de gastcolumniste van het literaire luik van Theater aan Zee, het tiendaagse theaterfestival in Oostende. Ze vertelt hier elke dag haar verhaal.

Een meisje van vijf, zes jaar. Zwarte paardenstaart, roze rokje, witte kousjes. Ze springt op en neer van de pret wanneer haar moeder haar vraagt met welke gocart ze precies over de dijk van Oostende wil rijden. "Roze, roze, roze!", gilt ze - want alles aan haar is roze, ook de emmer die ze in haar rechterhand houdt en waarop Hello Kitty mij glimlachend aankijkt.

Wanneer ze op haar roze mini-gocart uit mijn zicht verdwijnt, wordt ze opgeslorpt door een menigte van mensen die allen op zoek zijn naar een briesje dat hun verbrande huid kan kalmeren, en vooral naar het democratische geluk dat de zee in eigen land te bieden heeft: ook wie hier weinig geld uitgeeft, is immer verzekerd van zon, zand en water als gratis toegangskaarten tot een portie pret.

Er is de man die naast visboetiek "Bij Lima is alles prima" een portie garnalen verorbert, zijn duim in de lucht steekt wanneer ik een foto van hem maak en vraagt of met mij ook alles prima is.

Er zijn de twee jobstudenten van een jaar of achttien die gniffelen wanneer ze 's ochtends een rek vol kleurrijke bikini's uit een winkel naar buiten slepen.

Er is de bejaarde man die op een bank naast zijn vrouw zit en de ogen sluit en zegt dat de zon toch zoveel deugd kan doen. Hij legt zijn hoofd op haar schouder en laat mij zien hoe ook ik graag oud zou worden.

Er is de jongen die languit in het zand ligt en de krant leest, maar het zijn vooral de letters van de tatoeage op zijn kuit die mijn aandacht trekken. 'Sexual healing', staat erop - of hoe Marvin Gaye opnieuw tot leven komt in de stad waar hij ooit een tijd rust zocht.

Er is de waggelende peuter die vermoedelijk voor het eerst ziet hoe mooi de zee is, en er is de kleuter die garnalen weigert en zegt dat hij "liever frietjes dan beestjes" wil eten.

Er is ikzelf, die gisteren op het strand van Oostende deze tekst schreef terwijl ik zag hoe de rode zon steeds dieper in het water knielde, en ik genoot van een stukje theater aan zee waarvoor de natuur elke avond applaus verdient.

En er is, tot slot, het gedicht 'De badgasten' van L.F. Rosen dat net voorbij de Venetiaanse Gaanderijen tegen een muur prijkt, en dat, zoals alleen poëzie dat kan, met een minimum aan woorden een dag aan zee samenvat:

Beeld Eric De Mildt

Het lijkt niet op te houden zoals de huid niet
ophoudt voor de vlieg, de verliefde hand. Zo'n dag
is het leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234