Woensdag 01/04/2020

Muziekrecensies

Ho maar, liefste hysterici, zo uitzonderlijk is de plaat van Mura Masa niet: het oordeel van de platen van de week

Mura Masa – R.Y.C.Beeld rv

Pretentieloze prefab, koorddansers op elektronica en bedwelmende brouwsels? Ook deze week hebben de opmerkelijkste albums in onze voederbak voldoende om het lijf om ons een week rustig aan de leiband te houden.

Algiers - There Is No Year ★★★★☆

Een bedwelmend brouwsel van postpunk, soul, gospel en noise uit de jaren 60, allemaal onderbouwd met überpolitieke teksten. Daar laat Algiers zich al op voorstaan sinds hun debuut. Er zijn ook weer zoveel verschillende geluiden en genres te horen op deze plaat, dat je het al snel op een duizelen zet. Maar de sound van Algiers blijft er onmiskenbaar één van woede en spervuur. Zélfs wanneer de piano of disco het pleit winnen van spuwende gitaren, woekert de onrust.  Deze songs klinken radicaal, maar blijven ook gerust op airplay. “If I can’t dance, I don’t want to be part of your revolution”, zei Emma Goldman ooit. Deze revolutionaire groep nam die woorden ter harte. Waarvan dansbare akte.

Holy Fuck - Deleter ★★★★☆

Net als Battles heeft Holy Fuck een knusse nis gekozen in de alternatieve dansmuziek, waar de heren wars van trends en hypes kunnen opereren. Deleter is in wezen postrock voor op de dansvloer. Zoals op zijn vorige vier platen koorddanst Holy Fuck er tussen groezelige undergroundrock en met postpunk op smaak gebrachte elektronica. In dat laatste geval – wanneer de analoge keyboards gieren en knarsen en de livedrums bonken – denk je aan LCD Soundsystem en de Soulwax van Nite Versions: luister maar eens naar ‘Moment’. Het roekeloos zwalpende ‘Endless’ maakt shoegaze het hof. Alexis Taylor van Hot Chip zweeft doorheen de groteske clubsound van ‘Luxe’, Angus Andrew van Liars loopt te trippen in de no wave-waanzin van ‘Deleters’. Beresterk. 

Mura Masa - R.Y.C. ★★★☆☆

Ho maar, liefste hysterici die R.Y.C. bombarderen tot de ultieme strijdkreet van de millennialgeneratie! Zo uitzonderlijk is deze plaat niet. Aan de andere kant is het tweede album van Mura Masa nu ook weer niet de gepolijste drol die sommige cynici ervan maken. De wijze waarop de Britse producer Alex Crossan punk met hedendaagse electro mixt, doet vaak charmant en ontwapenend naïef aan, maar tegelijk potsierlijk en enigszins achteloos. Het werkt in ‘No Hope Generation’ (lekker apathisch, met een halfopgesnoven waspoederklont in één neusgat) en in ‘Deal Wiv It’, een Gang Of Four-kloon met slowthai als keetschopper. In Crossans meest radiovriendelijke liedjes brengen hoogaangeschreven popfreules zoals Georgia, Clairo en Tirzah toefjes pastel aan. ’t Is pretentieloos, goed geconstrueerd escapisme. Maar of we lang wakker zullen liggen van deze prefab-indiepop? Nou, neuh. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234