Vrijdag 13/12/2019

Interview

Het team achter ‘Make Belgium Great Again’: ‘De familieleden van de gestorven fietsers blijven in de kou staan. Alwéér’

Frances Lefebure. Beeld Make Belgium Great Again

Slingert er nog een kapotte smartphone in uw bureaulade? Flikkert u nog geregeld uw sigarettenpeuk in een rioolputje? Durft u nog plastic wegwerpflesjes te kopen? Zeg het niet tegen Frances Lefebure en de ploeg van Make Belgium Great Again, of ze komen aan uw oren trekken. Al twee seizoenen doet het team achter dat programma zoveel meer dan tv produceren: ze proberen uw leven aangenamer te maken. Maar noem hen geen wereldverbeteraars: ‘We vertrekken meestal bij onszelf: wat willen wij veranderd zien?’

Het zijn razend drukke tijden voor de jonge ploeg van Make Belgium Great Again. Showrunner Ellen Vanhove (33), een fancy term voor hoofdredacteur, heeft gisteren nog tot laat in de nacht zitten monteren, maar vanochtend tekent ze alweer vóór 9 uur present op de redactie, samen met eindredacteur Lander Kennis (33) en redacteur Tina Dejonghe (29). Dit zijn de mensen die samen met Frances Lefebure de Vlamingen al 22 ton klein elektro lieten inzamelen. Met dezelfde verbetenheid schopten ze ons een geweten over bellen achter het stuur, de uitstervende bijenpopulatie en de onveilige fietspaden in Vlaanderen. Het leverde hen, behalve een handvol boze politici, ook puike kijkcijfers op.

Vanhove: “De kijkcijfers zijn mooi, ja. Natuurlijk hopen we altijd dat we nog méér mensen kunnen bereiken, want we steken er erg veel tijd en energie in. Maar we mogen niet klagen.”

Kennis: “We zaten in een mooie stijgende lijn, maar De twaalf heeft toch een kleine groep kijkers weggelokt.”

Vanhove: “Als wij het reclameblok inlassen, steken ze over. Bij Grenslanders was dat minder het geval.”

Jullie staan op zondag ook tegenover Dancing with the Stars (VIER) en Donderen in Keulen (Eén), nog twee grote kanonnen.

Kennis: “Toen we dit seizoen van dinsdag- naar zondagavond verhuisden, waren we bang dat we zouden worden afgeschoten door die kanonnen, maar we hebben toch ons plekje weten te veroveren.”

Vanhove: “We hebben even getwijfeld over die verhuizing, maar wie bang is, krijgt slaag, dachten we.”

Kennis: “Dat is onze mantra geworden. Niet bang zijn, gewoon doen.”

Vanhove: “De zondagavond is geen cadeau, hè.”

Kennis: “Bij VTM bestaat die traditie van grote kleppers op zondagavond niet. De Vlaamse kijker is een gewoontedier: op zondagavond zet hij zijn tv op Eén. Maar we hebben de sprong gewaagd.”

Dejonghe: “En daar zijn we blij om. Make Belgium Great Again is het geknipte programma voor een zondagavond met het hele gezin.”

Vanhove: “We voelen goed dat we een jong publiek hebben. Ik heb lang bij de VRT gewerkt en daar tellen alleen de absolute kijkcijfers. Hier, bij de commerciële omroep, kijken we vooral naar het marktaandeel. Het is tof om te zien hoe goed we scoren bij de jonge doelgroep.”

Kennis: “Dat merken we ook op onze sociale media. Vorig jaar hadden we een aflevering over orgaandonatie: ik zie nog altijd hoe 14-jarigen trots het bewijs op Instagram posten dat ze zich als orgaandonor hebben geregistreerd. Dat vond ik een hele mindfuck: op mijn 14de had ik dat nooit hip gevonden. Ik was daar totáál niet mee bezig.”

Dejonghe: “Twee jonge meisjes hebben ons een filmpje gestuurd van hoe ze zelf een Make Belgium Great Again-actie op poten hadden gezet. Ze zijn het vuil in hun straat gaan oprapen en hebben complimentjes achter ruitenwissers gestoken.”

Vanhove: “(met opgestoken vinger) Op gerecycleerd papier! Heel grappig.”

Kennis: “Ze waren in elk geval helemaal mee. We leven in tijden waarin goed doen niet meer verdacht is: ironie voert niet langer de hoofdtoon. Die golf is op gang gebracht door programma’s als Music For Life, en wij surfen daar vrolijk op mee.”

Ellen, jij hebt zelf bij meegewerkt aan Music For Life. Je bent dus gepokt en gemazeld in de feelgoodprogramma’s.

Vanhove: “Ik ben bij Ketnet begonnen, maar ik ben vrij snel overgestapt naar Studio Brussel. Daar heb ik aan de eerste seizoenen van Music For Life meegewerkt, toen er nog een écht glazen huis was. Daarna heb ik mee Café Corsari en Sorry voor alles gemaakt.”

Kennis: “Ik zat ook bij Sorry voor alles.”

Van die Sorry voor alles-ploeg zijn vijf redacteurs naar de Medialaan getrokken. Hoe is dat gegaan?

Vanhove: “Ik zat al tien jaar bij de VRT en kreeg al een tijd de vraag wat ik nog wilde doen op tv. Pas op: Sorry voor alles was de max om te maken, ook al was het best heftig.”

Dejonghe: “Heftiger dan dít?”

Kennis: “Bij Sorry voor alles hebben we een halfjaar gewoon níét geslapen. Op dit moment voelt Make Belgium Great Again nóg zwaarder aan, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat we allemaal vier jaar ouder zijn. Bij Sorry voor alles had ik vaak een met-z’n-allen-op-kampgevoel: we deden alles samen. Nu proberen we toch een leven te hebben naast Make Belgium Great Again.”

Dejonghe: “Wat zeg jij nu? Ik héb dat niet! (lacht) Ik heb vaak het gevoel dat ik op kamp ben, maar dat zeg ik liever niet te luid, want anders worden we vergeleken met de scouts.”

Een journalist vergeleek jullie met een scoutsgroep die met de opbrengst van een spaghettiavond twee GoPro-actiecamera’s heeft gekocht.

Kennis: “Twee maar? Wij hebben er veel meer.”

Vanhove: “Het klonk als een sneer, maar wat is er mis met een jeugdbeweging?”

Kennis: “Wat juist is, is dat wij niet gewoon collega’s zijn die hier om 9 uur aankomen, onze werkuren kloppen en naar huis gaan. Wij zijn in twee tv-seizoenen tijd een hechte vriendenkring geworden. We delen niet alleen een passie voor tv maken, maar gaan na de lange draaidagen ook nog samen een pint pakken. De héle ploeg ziet elkaar graag, Frances incluis. Dat doet me wel terugdenken aan mijn jaren bij de scouts.”

Vanhove: “Dat, én onze redactie. Die heeft toch wat weg van een scoutslokaal. In de gebouwen aan de Medialaan was er geen plaats voor ons en vonden ze ons te luidruchtig. Nu zitten we achteraan in de tuin in containergebouwen. De houten inrichting, die je ook in het programma ziet, hebben we zelf in elkaar getimmerd. Kun je nog meer scouts zijn? (lacht)

Mij doet vooral jullie joligheid aan een jeugdbeweging denken. Hoe jullie stiekem honderd straten van bloemen en plantjes gingen voorzien om de bijen te redden, grinnikend om jullie nachtelijke uitstap.

Vanhove: “Het ziet er jolig uit, maar het gáát wel ergens over. Toen we hier begonnen en een nieuw programma moesten bedenken, wisten we al heel snel: entertainment is leuk, maar het hoeft niet vrijblijvend te zijn. In de derde week is de titel Make Belgium Great Again gevallen. Zodra we die hadden, vielen alle puzzelstukjes in elkaar.”

Kennis: “We wilden iets maken over mensen helpen om de samenleving beter te maken, maar het mocht niet te geitenwollensokkenachtig zijn en ook niet te belerend. Aan die titel zit een weerhaakje, dat ervoor zorgt dat het niet te veel Bond Zonder Naam wordt. Zeker in het begin, omdat die Trump-slogan ('Make America Great Again, red.) toen nog meer leefde dan vandaag.”

Jullie hebben nooit spijt gehad van die titel?

Kennis: “Integendeel. Intern werd hier en daar wel geopperd om na te denken over een andere titel, maar voor ons was het dat of niets. Het was een statement: in een tijd dat zo’n figuur president wordt en op een negatieve manier denkt de wereld te verbeteren, willen wij het totaal anders aanpakken.”

Vanhove: “Het format is intussen al aan andere landen verkocht, mét de titel. In Nederland hebben ze Make Holland Great Again en ook in Wallonië hebben ze een eigen versie. Nu zijn we écht België great aan het maken.”

Kennis: “Ons programma in Amerika verkocht krijgen onder de titel Make America Great Again zou ik pas de ultieme bekroning vinden.”

Vanhove: “Er is in elk geval interesse: het team van James Corden (presentator van onder andere 'Carpool Karaoke', red.) heeft er met plezier naar gekeken. Het format is ook verkocht aan een Duits productiehuis, maar daar overwegen ze een andere titel. Make Germany Great Again ligt kennelijk gevoelig.”

Bij welke programma’s zijn jullie destijds de mosterd gaan halen? Fata Morgana? Basta?

Kennis: “Daar zitten we ergens tussenin. We wilden vooral ons eigen ding doen en niet in de pas lopen. We kwamen van bij de openbare omroep, waar we met Sorry voor alles een programma hadden gemaakt dat je misschien eerder met VTM zou associëren. Terwijl Make Belgium Great Again op het eerste gezicht eerder op de VRT thuishoort.”

Vanhove: “Dat mocht ook. We kregen volledig carte blanche.”

Dejonghe: “Hoe kun je maatschappelijke thema’s op een entertainende manier bij het bredere publiek aankaarten: dat was voor ons de uitdaging. Het is leuk te merken dat je bij VTM televisie kunt maken over plastic wegwerpflesjes.”

Vanhove: “We brengen items die je niet meteen associeert met entertainment: biodiversiteit, voedselverspilling, orgaandonatie... Over dat soort onderwerpen krijg je meestal alleen maar duiding, maar wij wilden duiding én entertainment.”

Kennis: “In de uitzending van vorige zondag hadden we het over fast fashion. Jongeren zullen niet snel naar een Pano-aflevering of een Netflix-documentaire over dat thema kijken, maar wij willen hen er toch over laten nadenken.”

Vanhove: “Veel van onze thema’s zijn an sich ontzettend onsexy. Neem nu het zogenaamde ‘klein elektro’. Als je mensen uitlegt dat de grondstoffen daarvoor uitgeput raken, staren ze je aan: ‘Ja, en dan?’”

Dus halen jullie er Jonas Van Geel en Koen Wauters bij en maken jullie er een spelletje van om die toestellen in te zamelen?

Vanhove: “Waarom niet? Met die truc kun je veel mensen tegelijk bereiken en enthousiast krijgen.”

Kennis: “Als we een BV nodig hebben om mensen ervan te overtuigen hun kapotte koffiezetapparaat naar het containerpark te brengen, dan is dat maar zo.”

Dejonghe: “En als we erin slagen in één dag tijd 22 ton aan toestellen in te zamelen, dan mag je daar niet cynisch over doen.”

Hoe beslissen jullie welke problemen jullie de wereld uit willen helpen?

Vanhove: “Meestal vertrekken we bij onszelf: wat willen wij veranderd zien? En daarna doen we research: wat is er al rond dat thema gedaan? Vinden we cijfermateriaal? Dat heeft me de voorbije twee jaar al vaak verbaasd: als je de cijfers zwart-op-wit ziet staan, schrik je toch. Met het water dat je nodig hebt om één jeansbroek te maken, kun je tweehonderd dagen douchen. Dat is toch hallucinant?”

Kennis: “We hebben allemaal de indruk dat de grote kledingmerken goed bezig zijn, maar als je naar de cijfers kijkt, merk je dat greenwashing, over alles een ecosausje gieten, echt bestaat. Als consument besef je dat niet. Als er nu iemand op de redactie een pakje van Zalando krijgt, klinkt het in koor: ‘Fast fashion? Hal-lo!’ En wie zijn drinkbus niet bij zich heeft, mag het de hele dag horen.”

Jullie hebben je eigen gedrag ook aangepast?

Kennis: “(plagerig) Tina en ik wel, maar Ellen heeft haar orgaandonatie nog altijd niet geregeld.”

Vanhove: “(lacht) Hij bedoelt dat ik onlangs ben verhuisd en nog altijd niet in het gemeentehuis ben geraakt om mijn handtekening te zetten. Maar ik durf wel te beweren dat ik een beter mens ben dan twee jaar geleden. Wij allemaal, denk ik. Hier werken heeft ons gedwongen stil te staan bij hoe we leven.”

Kennis: “We beseffen vooral dat we toch niet zo goed bezig zijn.”

Vanhove: “Natuurlijk maken wij fouten. We zijn geen halve heiligen, maar we doen ons best. Sinds onze uitzending over bellen achter het stuur, gaat mijn smartphone op automodus als ik moet rijden. Ik zal niet beweren dat ik nooit meer naar mijn smartphone zal grijpen in de auto, maar dan zal ik toch minstens denken: shit, hypocriet die ik ben!”

Kennis: “Onze boodschap is niet dat iedereen heiliger moet zijn dan de paus, maar probeer toch een beetje na te denken. Als iedereen voor zijn eigen deur veegt, is de hele straat schoon. Een platitude, maar ik geloof er wel in.”

Dejonghe: “Het is vooral leuk om te zien dat mensen goed wíllen doen. Onze grootste angst was dat we na één aflevering voor geitenwollen sokken zouden worden versleten. Ik had veel meer tegenkanting verwacht. Of dat mensen hun schouders zouden ophalen.”

Kennis: “Niets is erger dan onverschilligheid. Maar toen bleek onze eerste aflevering over orgaandonatie een overweldigend succes.”

Vanhove: “Ze hadden ons gezegd dat we al blij mochten zijn met duizend nieuwe donorregistraties.”

Kennis: “Maar na onze actie zaten we aan 27.000 nieuwe donoren. Dat was waanzin.”

Dejonghe: “Toen wisten we: het komt goed! De burgerzin van de Belgen heeft ons positief verrast.”

Jullie kaarten vaak ecologische thema’s aan. Waarom krijgen jullie warme reacties en de klimaatmeisjes een koude douche?

Kennis: “Als het debat te abstract is, haken mensen af. Wij zullen mensen geen schuldgevoel aanpraten als ze het vliegtuig nemen of in hun auto kruipen. Gedrag zul je nooit in één keer kunnen veranderen, maar de geschiedenis leert ons dat de meeste veranderingen er zijn gekomen door vaak op hetzelfde nageltje te kloppen.”

Vanhove: “Het is beter om kleine tools aan te reiken, waarmee mensen aan de slag kunnen. Dat is altijd een criterium als we een onderwerp bedenken: bestaat er een oplossing voor?”

Kennis: “En die oplossing mag niet zijn: ‘Stort alsjeblieft wat geld.’”

Jullie hadden baby Pia niet gered?

Kennis: “Ellen en Tina hebben wel een sms gestuurd voor Pia, maar ik niet, uit principe. Dat mag je eigenlijk niet zeggen, want dan reageert iedereen verschrikt: ‘Wil jij dat Pia doodgaat?’”

Vanhove: “Schrijf maar op: Lander wil Pia dood. (lacht)

Kennis: “Nee, helemaal niet. Maar het is een structureel probleem. De politiek moet ervoor zorgen dat de farma-industrie niet zo’n hoge prijs voor een medicijn kan vragen.”

Dejonghe: “Als we er iets rond hadden gedaan, hadden we wellicht een actie verzonnen om de farmareuzen op de knieën te krijgen.”

Kennis: “Vrijwilligerswerk was een van de thema’s die ik er dit seizoen absoluut in wilde. Er is tegenwoordig iets met goede doelen... Nu moet ik goed nadenken over hoe ik dit formuleer. Mensen hebben vandaag het gevoel dat ze een heel jaar lang hun zin kunnen doen, zolang ze op het eind van het jaar maar 50 euro in een potje stoppen voor een goed doel. Dan is hun zieltje gered. Maar geld is niet alles. We hebben het allemaal druk-druk-druk en we zijn voortdurend met onszelf bezig – ik óók. Tegelijk is een van de grootste problemen in de samenleving dat we massaal vereenzamen. De oplossing ligt voor de hand: schenk wat van je tijd als vrijwilliger aan een goed doel en leg contact met anderen. Jezelf schenken is zoveel beter dan naar je portefeuille grijpen.”

Zijn er thema’s waarvan jullie spijt hebben dat ze de reeks niet hebben gehaald?

Vanhove: “We hebben twee jaar geprobeerd om fair play in Make Belgium Great Again te krijgen. We hadden een keigoed scenario bedacht, maar het zal er waarschijnlijk nooit van komen.”

Kennis: “We hadden een Rode Duivel nodig en die krijg je niet zomaar te pakken.”

Dan zijn de Vlaamse politici makkelijker te strikken. Voor jullie aflevering over fietsveiligheid confronteerden jullie vijf politici met familieleden van doodgereden kinderen. Achteraf voelden ze zich in de val gelokt. Hadden jullie de kritiek zien aankomen?

Kennis: “Dat die politici zouden schrikken hadden we wel verwacht. Maar dat sommige journalisten er zo negatief op zouden reageren, daar keek ik toch van op.

“We hebben wel vaker thema’s losgelaten op een nietsvermoedend publiek. Mensen die dachten dat ze naar een comedyavond van Jan Jaap van der Wal gingen kijken, werden opeens geconfronteerd met de getuigenis van Sep, die vertelde over de avond dat hij een 3-jarige kleuter heeft doodgereden. Iedereen was vol lof: ‘Prachtig verhaal! Zo goed dat dat wordt verteld!’ Doen we hetzelfde met politici, dan is het kot opeens te klein.”

Dejonghe: “Die politici zijn nu eenmaal de enigen die iets kunnen doen aan de inrichting van onze wegen.”

Niet noodzakelijk de politici die jullie in de uitzending hadden uitgenodigd.

Dejonghe: “Ben Weyts (N-VA) was op dat moment Vlaams minister van Mobiliteit en Hilde Crevits (CD&V) was het geweest. Aan de andere partijen vroegen we de partijvoorzitter om mee te doen. Als die er niet bij kon zijn, mocht hij of zij iemand anders afvaardigen.”

Kennis: “Op het moment dat we het item uitwerkten, waren de regeringsonderhandelingen nog aan de gang en wisten we niet wie in de Vlaamse regering zou zitten. We hebben de uitnodigingen verstuurd met het idee: we nodigen de mensen uit die straks misschien over het fietsbeleid in Vlaanderen zullen beslissen.

“Als tv-maker denk ik: die mediastorm gaat wel liggen. Maar ik had de voorbije maanden een nauw contact met die families, en als mens denk ik: dit is zo frustrerend.”

Dejonghe: “Het is jammer dat onze boodschap ondergesneeuwd raakte. De familieleden van de gestorven fietsers blijven in de kou staan. Alwéér. Met Leen, de mama van Joeri, zijn we in de uitzending naar het moordstrookje gegaan waar haar zoon op zijn fiets werd gegrepen door een auto. Het is een waanzinnig gevaarlijk stuk fietspad. Ik had zo gehoopt dat die plek na de uitzending zou worden aangepakt. Met elk ander thema was dat haalbaar, maar nu gebeurde er niets. Het moordstrookje ligt er nog steeds. Leen is vreselijk ontgoocheld.”

Vanhove: “Veel van onze items zijn gretig opgepikt door de kranten. Nu las ik na de uitzending maar één artikel over wat er mis is met onze fietspaden. Alle andere artikels gingen over het programma en de politici.”

Kennis: “Make Belgium Great Again krijgt doorgaans goede kritieken, maar in het begin van het eerste seizoen waren we voor sommige journalisten te braaf: ongevaarlijke idealisten die wat vaker hun tanden moeten laten zien. Maar áls we dat dan doen, staan diezelfde journalisten op hun achterste poten. Ik wil gerust met hen in debat gaan over hoe je een tv-programma maakt, maar het is kort door de bocht om te zeggen dat we de regels van de journalistieke deontologie niet hebben gevolgd. We zijn namelijk géén journalisten. We maken entertainment.”

Maar door het soort televisie dat jullie maken, dragen jullie wel een zekere verantwoordelijkheid.

Kennis: “Ja, en daarom discussiëren we ook dagen over elk detail. Wij springen met geen enkel item lichtzinnig om.”

Vanhove: “Konden we dat af en toe maar! Dan sliepen we misschien wat meer. (lacht)

Dejonghe: “We discussiëren veel en graag. Er is geen andere manier om Make Belgium Great Again te maken: het programma kruipt onder je huid. Niet alleen door de uren die we kloppen, maar ook omdat we zo begaan zijn met de thema’s en de mensen die we erbij betrekken.”

Kennis: “Het heeft ons zó veel moeite gekost om Sep te vinden – het taboe op doodrijden is gigantisch. Als we hem dan zover krijgen om zo mooi en pakkend zijn verhaal te doen, gaan we met hem een blijvend engagement aan. Noem ons geen wereldverbeteraars...”

Dejonghe: “Eikes, zo’n vies woord.”

Kennis: “...maar we geven het zelden op.”

Vanhove: “Je wilt niet weten hoeveel uren we in onze zoektocht naar de redder van Nidhi hebben gestoken, de Indiase stewardess die gewond is geraakt bij de aanslagen op Zaventem. We zijn daaraan begonnen zonder te weten of al dat werk ooit iets zou opleveren. Maar we hebben haar redder toch maar mooi gevonden. Daar ben ik ongelooflijk trots op.”

Naast de grote reddingsacties doen jullie ook kleine reddingen: Edward was al 66 jaar op zoek naar een verloren melodietje. Jullie vonden het terug voor hem. Alle beetjes helpen?

Kennis: “Ja. Ook door je buurman te helpen kun je de wereld, euh, verbeteren.”

Vanhove: “Toen we voor Christa een paar weken geleden het gedichtje uit haar kindertijd terugvonden, dacht ik ook: schattig, een klein verhaal. Maar na Sep en de fietsveiligheid is dat het verhaal dat online het meest leeft. Nog steeds lopen er berichten over binnen.”

Kennis: “Als ik naar de ontknoping van de zoektochten van Christa en Edward kijk, krijg ik nog altijd een krop in mijn keel. Ik mocht erbij zijn toen hij voor het eerst in 66 jaar opnieuw dat deuntje hoorde, en kon de tranen in zijn ogen zien. Dat vind ik een privilege.”

Vanhove: “Edward was het allereerste verhaal dat we hebben gefilmd.”

Kennis: “Samen met dat van de everzwijnen, toch?”

Everzwijnen?

Kennis: “(lacht) Dat item heeft de uitzending nooit gehaald. Wist je dat in Limburg veel tuinen worden verwoest door everzwijnen? We wilden een vrouw helpen omdat haar gazon voortdurend werd omgewoeld door die dieren.”

Vanhove: “Dus zochten we naar een oplossing, en wat bleek? Eén middel is bijzonder geschikt om everzwijnen weg te houden: de urine van een poema.”

Kennis: “Dat kun je gewoon online kopen. We hebben het getest, maar helaas: het werkte voor geen meter. Uiteindelijk hebben we een omheining rond die tuin geplaatst.”

Vanhove: “We hebben ons goed geamuseerd, maar het was niets voor op tv.”

Kennis: “Als we ons niet zo zouden amuseren, dan hielden we het nooit vol. Dat willen we ook tonen: je kunt de wereld beter maken op een leuke manier. We horen constant dat we van alles moeten opofferen. Waarom? Leuk kan ook.”

Dejonghe: “Nu klink je écht wel als de Bond Zonder Naam.”

Kennis: “(lacht) Hun boodschap is goed, alleen zouden hun slogans wat flitsender kunnen.

“We willen niet pretenderen dat het paradijs eraan komt, maar mensen zijn zich nu bijvoorbeeld wel bewuster van hun gsm-gebruik in de auto, en ze vertellen ons dat ook. Meer dan dat hebben wij niet nodig om door te gaan.”

Over een paar weken zit het tweede seizoen erop. Waar moeten jullie dan heen met jullie Moeder Teresa-talenten?

Dejonghe: “Misschien moet onze Moeder Teresa maar even op stal.”

Kennis: “En dan gaan we met zijn allen in de politiek. (lacht)

Make Belgium Great Again, vanavond om 19.55 uur op VTM.

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234