Woensdag 16/10/2019

Interview

“Het is hard om te horen dat je plots de capaciteiten niet meer hebt om te doen wat je graag doet”

Andrea Croonenberghs. Beeld Marco Mertens

Bioloog Midas Dekkers omschreef haar ooit bewonderend als “dat kleine plastic vogeltje met haar starende ogen en merkwaardige mondje”. Haar kapsel was lang de populairste vrouwencoupe in kapperszaken te lande. En onder meer dankzij hoofdrollen in Windkracht 10 en Flikken, dat heden herhaald wordt, was ze in de jaren 90 en 2000 onmogelijk van de Vlaamse buis weg te denken. Maar 3,5 jaar geleden, toen de omroepsters werden afgeschaft, verdween Andrea Croonenberghs (54) geruisloos langs de VRT-achterdeur. Hoe zou het eigenlijk met haar zijn?

Afgemeten aan hoelang het heeft geduurd om een passend interviewmoment te vinden, heb je het in elk geval druk. Je gaat geregeld zingen, runt een bed and breakfast, geeft bedrijfspresentaties, acteert in minstens één theaterstuk per jaar en ontwerpt sinds een paar jaar ook bijzettafeltjes.

“Buiten het feit dat ik bijzonder verkouden ben - vooral gisteren stond de kraan in mijn neus open - gaat het niet slecht. Ik durf zelfs te zeggen dat ik goed bezig ben. Ik timmer weer aan de weg."

Voor de eerste ontwerpen van je tafeltjes baseerde je je op de houten staafjes waarmee je als kind op school leerde tellen. Die doos heb je altijd bijgehouden, omdat je wist: “Ooit doe ik hier nog iets mee.”

“Al mijn hele leven heeft elk cijfer van één tot tien voor mij de kleur van het bijbehorende staafje. In mijn hoofd is vijf geel, is zeven zwart en is drie grasgroen... Dat gaat er niet meer uit.

"Ik ben geen lasser, dus ik maak de tafels niet helemaal zelf, maar ik teken alles tot in de details uit. Voor het patroon van één van de eerste versies heb ik hier in mijn woonkamer zelf honderden staafjes staan verven (lacht). Niet dat ik veel zin heb om dat hersendodende werk te blijven doen. Ik zoek een plaats waar ze de tafels in series kunnen produceren, maar het is niet evident om dat in België aan een betaalbare prijs te laten doen. En ik wil die productie echt graag hier houden.

"Op mijn tafels kreeg ik heel goede reacties van vrienden, familie en mijn partner. Intussen heb ik op drie beurzen gestaan, waaronder recent nog de interieurbeurs in Kortrijk, en sindsdien weet ik dat ook andere mensen ze appreciëren. Heel fijn!"

Heb je nog meer bezittingen waarmee je al lang iets wil doen?

"Ik wil vooral graag ontwerpen. De mogelijkheden zijn eindeloos. Maar daar houdt het zo'n beetje op, ik heb geen ambitie om pakweg nog voor dokter te studeren (lacht). En Chinees spreken hoef ik ook niet meer te kunnen."

Het stond in de sterren geschreven dat je nog iets zou ontwerpen: volgens Reader's Digest was je ooit de 'meest smaakvolle BV'.

(lacht) "Ja, en volgens Knack Weekend was ik het best geklede schermgezicht. (Grijnst) Maar dat moet je erg relativeren, want als ik de foto's uit die tijd terugzie... Het was vooral erg in Eén voor iedereen, het zondagmiddagprogramma dat ik lang geleden heb gepresenteerd. Nochtans, als de stilisten iets voorstelden dat ik echt té lelijk vond, weigerde ik het aan te trekken. Verschrikkelijk dat die jaren 80-mode weer helemaal terug is. Vooral die brede broeken die te kort zijn, vind ik lelijk. Ik doe er niet aan mee, en bij de meeste andere mensen vind ik het ook niet flatteus.

"Op dezelfde manier zal ik nooit slaafs interieurtrends volgen. Ik heb niets met die bleke houten Scandinavische meubels die je overal ziet."

Heb je ooit, nadat je bij Eén gestopt was en vóór je meubels begon te maken, gedacht: oké, wat nu?

"Nee, want ik was al met de eerste ontwerpen begonnen toen ik voor de televisie werkte. Ik heb lang geleefd met het groeiende besef dat mijn televisieverhaal eindig zou zijn. Tien jaar vóór ik ermee stopte, was dat nog een zwarte gedachte waar ik ongemakkelijk van werd en die me als een spook op de hielen zat. Maar net omdat ik die gedachte zo lang meedroeg, had ik tijd om me ermee te verzoenen en verliep het afscheid opvallend makkelijk.

"Het huwelijk, zoals ik mijn relatie met de VRT noem, was aan het doodbloeden. Ik kreeg geen fictierollen meer aangeboden, mocht geen programma's meer presenteren... Het heeft weinig zin om jezelf op te dringen als er toch geen interesse is. Ik stelde weleens wat voor, maar het kwam er nooit van. En het omroepwerk, daar was ik begrijpelijkerwijs op uitgekeken. Toen het nieuws kwam dat Eén zou stoppen met omroepsters, was dat een opluchting. Het afscheid ging heel snel, anderhalve maand later was ik al weg."

Je bent altijd heel loyaal geweest aan de VRT, zei je vroeger. Zelfs als je in een maand twintig draaidagen had voor Flikken, was je diezelfde maand zes dagen te zien als omroepster. Is die trouw terugbetaald?

Schouderophalend: "Moeilijke vraag. Het was níét iemand van de VRT die me destijds heeft gevraagd om mee te spelen in Windkracht 10 of Flikken, hé. Dat waren telkens mensen van buiten het huis.

"Ik heb eens een proefaflevering van een justitieprogramma gemaakt. We stonden al redelijk ver met de voorbereidingen en de producer geloofde hard in mij, tot op de nieuwsdienst een paar mensen plots zeiden: 'We gaan dat toch niet door een omroepster laten presenteren, zeker? Iemand van ons zal het wel doen.' Dat programma is er gekomen, maar het is al lang weer afgevoerd. Ik vind het nochtans belangrijk dat de VRT een programma heeft om de man in de straat te informeren over wat justitie is en doet."

Als omroepster op het toenmalige TV1. Beeld vrt

Welke foute beslissing zou je, als je het allemaal opnieuw zou kunnen doen, toch weer nemen?

"Spijt is wat de koe schijt. Het heeft geen zin om terug te kijken, en ik mag niet klagen: ik heb een fijne carrière gehad. (Denkt na) Alleen heb ik misschien te veel op veilig gespeeld. Ik ben te lang bij de VRT blijven hangen. Behálve op het allerlaatste moment, want toen heb ik het been stijf gehouden. Nadat ons was verteld dat de VRT de omroepsters zou afschaffen, heeft Eén-netmanager Olivier Goris nog twee weken gezocht naar wat er binnenshuis mogelijk was voor mij. Ik dacht: 'Good luck.' Als er al mogelijkheden voor mij waren, had ik daar toch al lang iets van gehoord?

"Ik had geen zin om achter de schermen op een redactie te werken, om op één of ander landschapsbureau research te zitten doen... Daar zijn ongetwijfeld veel mensen gepassioneerd mee bezig, maar ik wilde alleen acteren, zingen en presenteren. En daar had ik blijkbaar plots de capaciteiten niet meer voor, of toch niet genoeg om nog een rol van betekenis te spelen. Het is hard en confronterend om dat te moeten vernemen, maar ik weiger om daardoor aan mezelf te twijfelen.

"Ach, ik kan wel begrijpen dat de mensen na 26 jaar misschien uitgekeken zijn op jou. Vooral als er ondertussen zoveel andere, jongere mensen staan te trappelen. Na die twee weken stond dus vast dat ik mijn ontslag zou krijgen. Prima, want het levert niet onaardig op als je ergens 26 jaar hebt gewerkt. Financieel kon ik na mijn ontslag wel even verder."

Doen die 'andere, jongere mensen' het intussen een beetje naar behoren?

"Velen wel. Eén heeft goede presentatoren. Maar ik zie ook mensen en dingen die ik níét goed vind. Sommige presentatoren en off-screenstemmen zijn duidelijk niet geschikt voor de job, maar alles is natuurlijk een kwestie van smaak en goesting. Als je zelf vaak op tv bent geweest, besef je heel goed dat sommige mensen je graag hebben of net niet. Dat is niet het einde van de wereld: de kijker kan altijd wegzappen als iets hem niet bevalt. (Fijntjes) En dat moet ik ook doen als ik niet humeurig wil worden.

"De VRT heeft de laatste jaren enkele vreemde beslissingen genomen. Waarom moest De rode loper afgeschaft worden? Dat programma had een duidelijke bestaansreden, en ze hadden er nog zoveel mee kunnen doen. Vlaanderen vakantieland: idem. Kapitale fout om dat af te voeren."

Zou het huis van vertrouwen dat intussen zelf ook zo zien?

"Geen idee. En ik kan niet zeggen dat ik daar nog mee bezig ben (lacht)."

Vuist op tafel

Opvallend: na het einde van hun omroepcarrière verdwenen de meeste omroepsters (m/v) vrijwel meteen van het scherm. Zou Gert Verhulst de uitzondering zijn?

"Nee, want Saartje Vandendriessche heeft al een nieuw programma gemaakt en Rani De Coninck heeft lang op VTM gepresenteerd, en ze is nog steeds op de radio te horen. (Denkt na) De meeste anderen zochten het wel elders, dat klopt. Johan Verstreken ging in de politiek, Jo De Poorter in coaching. Sabine De Vos schrijft boeken, en Eva Daeleman heeft het nu onder meer over hoe ze het orgasme pas op latere leeftijd ontdekte. Helaas voor haar (lachje). Maar wel moedig. En Geena Lisa werkt als go-between tussen het netmanagement en schermgezichten."

Heeft Gert Verhulst zijn collega-omroepers destijds eigenlijk gevraagd om mee in te stappen in dat spannende, nieuwe bedrijfje dat hij had opgericht, Studio 100? Je had miljonair kunnen zijn!

(lacht) "Misschien heeft hij het aan andere collega's gevraagd, maar in elk geval niet aan mij."

In Humo werd jou lang geleden gevraagd of je ooit een rol in een VTM-soap zou overwegen. Je zei toen: 'Waarom niet? Mijn belangrijkste criteria zijn de acteurs en het scenario. Dat betekent dat Familie en Wittekerke niet in aanmerking komen, maar over alle andere ernstige voorstellen zal ik nadenken.'

(lacht) "Ja, en ik héb begin dit jaar even meegedaan in Familie. Heel terecht dat je mij daar nu op pakt. Maar ik had ondertussen ook al in Thuis meegespeeld, en - dat gaan de mensen van Thuis niet graag horen - het verschil tussen die twee is ook niet zó groot. Van geen van beide soaps volg ik de verhalen, ze interesseren me ook niet echt. Het zijn hoe dan ook fabriekskes. Bij Familie ben ik in een heel fijne ploeg terechtgekomen, maar ik had achteraf toch meer verwacht van de montage. Ik snap het wel: het moet allemaal snel gaan, je kunt er dus geen wonderen van verwachten. Ik heb ja gezegd tegen Familie omdat het wérk was, niet omdat het een opdracht is waar je als actrice van droomt."

Kreeg je ooit ernstige voorstellen die op papier beter leken dan in de praktijk?

(Denkt lang na) "Ik ben eens halverwege uit een productie gestapt. Een praatprogramma op Eén - ik herinner me de titel niet meer - waarin vijf vrouwen samen telkens één man interviewden. Op papier geen slecht idee, maar in de praktijk zag ik er geen heil in. Enkele mensen in mijn omgeving raadden me ook af om aan dat programma mee te doen.

"Ik had heel graag een talkshow gepresenteerd in mijn tv-carrière. Op televisie met mensen babbelen: ik denk dat ik dat goed zou doen. Maar ik heb de kans nooit gekregen."

We hadden het daarnet over justitie. Heb je het zelf ooit aan de stok gehad met de politie of het gerecht?

"Behalve belachelijk veel boetes en één keer smaad aan de politie: nee.

"Ik heb nog in de Huidevettersstraat in Antwerpen gewoond. Ik kreeg daar maar geen bewonerskaart en een parkeergarage vond ik niet, dus heb ik me blauw betaald aan boetes. Dat is mijn eigen probleem, dat weet ik wel, maar het was zeer frustrerend. Op een ochtend zag ik hoe een hulpagent mij op de bon zwierde. Ik moest heel dringend naar de VRT, maar hij wilde per se mijn identiteitskaart. Ik gaf die braafjes, maar zei daarna: 'Mag ik ze nu terug? Je hebt mijn gegevens, en ik moet écht vertrekken.' Omdat hij ze maar niet teruggaf, ben ik ontploft. Ik heb die mens staan uitschelden dat het niet mooi meer was. Er is een zwaantje, zoals ze rijkswachters op de motor toen nog noemden, bij moeten komen om de gemoederen te bedaren. Ik ben er niet trots op, maar hij deed écht vervelend (lachje)."

Weet je of er in het Vlaamse politiegild veel heimwee is naar de tijd van Flikken?

"Nee, maar ik weet wél dat velen het destijds graag zagen. Voor een stuk ongetwijfeld omdat Steven De Smet en Bruce Moerman en vele anderen van de Gentse politie zo goed over de inhoud van de reeks hebben gewaakt. Ze controleerden of het klopte wat we deden, en waakten erover dat het nooit te sprookjesachtig, te flauw of over the top werd. Het bleef altijd herkenbaar."

Belangrijker: heeft de reeks goed standgehouden tegen de tand des tijds?

"Geen idee, ik heb nog niet naar de herhalingen gekeken. Toen ik jaren geleden mijn website opstartte, had ik het wel moeilijk om Flikken-scènes te vinden die ik nog steeds even goed vond. Ik denk dus dat enkele afleveringen toch een wat zwakker scenario hadden, en ik kan me voorstellen dat sommige scènes nu wat gekunsteld klinken. Bijvoorbeeld omdat we altijd met 'jij' en 'je' moesten spreken, in plaats van met het volgens mij veel natuurlijkere 'gij' en 'ge'. Ik heb zelfs met de vuist op tafel geslagen, maar producer Erwin Provoost wilde er niets over horen. Hij was bang dat sommige acteurs daardoor helemaal naar hun dialect zouden afglijden. En de reeks werd ook uitgezonden op de Nederlandse televisie. Nochtans zou een beetje acteur toch met 'gij' moeten kunnen spreken zonder van de weeromstuit plat Antwaarps te gaan klappen."

Beeld Marco Mertens

Jo De Meyere, die zowel in Flikken als jaren eerder in Heterdaad John Nauwelaerts speelde, mocht wel ge- en gij-en. Alléén hij.

"Maar Jo De Meyere is een monument! Hem had Provoost dat nooit durven te verbieden. En terecht. Jo zou trouwens nooit in dialectische klanken vervallen zijn."

Grootheidswaanzin

Een vervolg op Flikken, waarin Britt, Tony, Raymond en de andere personages twintig jaar ouder zijn en gelouterd naar hun pensioen toewerken: zou daar geen publiek voor bestaan?

"Ik zou zo'n terugkeer van Flikken tof vinden, absoluut. Ik heb het altijd heel graag gedaan. Ik ben er destijds uitgestapt voor een programma dat uiteindelijk niet heeft gemarcheerd: SAM. Achteraf bekeken is het spijtig dat ik Flikken dáárvoor heb verlaten. Maar andere acteurs hadden mijn plaats ingenomen, en opgestaan is plaats vergaan."

Heb je nog contact met de cast en de crew van Flikken?

"Eén van de regisseurs zie ik nog elke dag (lachje). Toon Slembrouck is al zestien jaar mijn partner. Enkele kleedsters en stilisten, en hier en daar iemand van de productie zie ik ook nog vaak. En Axel Daeseleire is een goede vriend."

Eén van je ex-collega's heeft het ondertussen tot in de gemeenteraad van Antwerpen geschopt.

“Mark Tijsmans (Wilfried Pasmans in Flikken, red.), inderdaad! Voor de N-VA. Ik ga eerlijk zijn: ik was ervan geschrokken toen ik dat las."

Omdat je niet wist dat hij politieke ambities had?

"Inderdaad. En omdat in het artistieke milieu vooral mensen zitten die zich ideologisch links van het centrum situeren. Dat Mark voor de N-VA uitkomt, is, euh, verrassend. Dat is trouwens geen waardeoordeel. Hij is ook nog maar net verkozen."

Je hebt zeven jaar met hem samengewerkt. Waar staat hij voor?

"Ik heb het nooit met hem over politiek gehad, maar in het VRT-programma Iedereen kiest zei hij dat er te veel elitarisme heerst in de kunsten. Hij wil het veel breder trekken. (Twijfelt) Ik snap wat hij bedoelt. Ik ben ook geen fan van elitarisme, maar tegelijk denk ik dat het heel brede publiek altijd wel aan zijn trekken zal komen, daar is geen probleem. Voor bepaalde soorten muziek - zoals schlagers, waar ik absoluut niets mee heb - is er altijd wel een podium. Vooral de culturele middenmoot heeft het moeilijk. Ik heb al fantastische én laagdrempelige stukken gezien, waarvan amper tien voorstellingen gespeeld konden worden."

In televisieland is het nostalgie troef. Behalve Flikken worden ook Wittekerke en Lili en Marleen herhaald, Temptation Island en Expeditie Robinson werden nieuw leven ingeblazen, en VTM gaat in primetime terug in de tijd met Wat een jaar en Groeten uit....

"Ik snap dat, ik ben zelf nogal nostalgisch. Ik heb die programma's nog niet gezien, maar het zou kunnen dat zenders hun oudere kijkers willen plezieren, en daar is niets mis mee. En we moeten niet onnozel doen: herhalingen zijn ook gewoon goedkoop. Waarom wordt F.C. De Kampioenen zo vaak herhaald, denk je?"

Wanneer speelt jouw heimwee naar vroeger op?

"De jaren 70 waren een belangrijke periode voor mij. Ik was amper 6 in 1970, maar in de jaren daarna hebben mijn broer en zus - die zeven en negen jaar ouder zijn - me door de muziek van die tijd gegidst. Enkele jaren geleden heb ik een nostalgisch muziekprogramma gemaakt voor de theaterzalen: Help Me Make It Through the Night, naar een nummer van Gladys Knight & the Pips. Het was een programma vol seventiessongs die ik koppelde aan verhalen, weetjes en anekdotiek uit mijn jeugd. Op de achtergrond werden tv-fragmenten, schilderijen en covers van boeken geprojecteerd die destijds een impact op mij hadden gehad. Beelden uit De speelvogels, bijvoorbeeld, en de Gangreen-boeken van Jef Geeraerts. Ik vond het een mooi geheel en ik heb er bijzonder fijne reacties op gekregen. Helaas heb ik het niet vaak genoeg kunnen opvoeren, we kregen het niet verkocht aan de culturele centra."

Ben je er al achter waarom?

"Voor een stuk - en ik ben blij dat ik dat eens kan zeggen - heeft het ermee te maken dat er nu veel erg jonge cultuurfunctionarissen in de culturele centra werken. Dat zijn vaak mensen die hun publiek niet meer kennen, die het warm water willen uitvinden, en die ook een beetje elitair zijn. Ik kan alleen maar vaststellen dat er niet zo gek veel jongeren naar culturele centra gaan. Het publiek bestaat vooral uit mensen ouder dan 50, en die zijn af en toe wel te vinden voor een portie nostalgie. Dat weet ik door de reacties op mijn show."

We moeten het doen met de tijd waarin we leven, maar in welk ander tijdperk had je graag geleefd?

(blaast) "Je kunt anno 2018 veel bedenkingen hebben bij wat er in de wereld gebeurt - en terecht, want het gaat wel degelijk allemaal naar de kloten - maar in pakweg de middeleeuwen had ik toch ook niet graag geleefd (lacht).

"De jaren 50 en 60 moeten wel interessante decennia geweest zijn. De Tweede Wereldoorlog was afgelopen en er kwam veel in een stroomversnelling. Er was net zoveel optimisme als geld, en het kon niet op. Af en toe sloeg dat wellicht om in grootheidswaanzin. Mijn vader, die architect was, ontwierp eind jaren 60 het gemeentehuis van Genk. Toen ik nog heel klein was, heeft hij mij op zijn tekentafel eens laten zien wat hij voor ogen had: een heel groot gebouw, drie keer zo groot als wat er nu staat. Maar tijdens het bouwproces moest hij inbinden. Het geld was op. Zalen die bedoeld waren als museumruimte, moesten plots als theater dienen. Bijgevolg stonden er palen in die theaterzaal, en daar hadden ze ook nog zeteltjes achter gezet. Heel absurd (lacht)."

Grote dosis geluk

Je vader heeft ook het huis ontworpen waarin je bent opgegroeid. Een modernistische villa met charme en karakter in overvloed.

"Heel mooi, ja. En elegant, want het gelijkvloers was kleiner dan de eerste verdieping, die er als een grotere doos bovenop stond. Met mooie houten balustrades, en heel grote ramen waar veel licht door kon. Strak, smaakvol en heel ruim. Klasgenootjes die destijds bij ons kwamen spelen, waren altijd onder de indruk (lachje). Ik heb nog altijd graag veel ademruimte.

"De villa is intussen afgebroken. Een student architectuur heeft nog geprobeerd om de sloop met een petitie tegen te houden en het huis op de lijst van beschermde gebouwen te krijgen, maar het had geen zin meer: de projectontwikkelaar had zijn plannen al klaar. (Grijnst) Hij heeft die plannen achteraf wel moeten bijsturen. Het was de bedoeling om er een kleine honderd studentenkoten te bouwen, maar daar heeft de buurt toch 'Thanks, but no, thanks' tegen gezegd. Nu staan er appartementen."

Je bent vernoemd naar je vader, André Croonenberghs.

"Als ik een jongen was geweest, hadden mijn ouders me Vincent genoemd. Voor meisjesnamen hadden ze blijkbaar minder inspiratie, en na heel lang zoeken en tobben zou mijn mama gezucht hebben: 'Als we er nu eens een Andrea van maakten?' Dat vond mijn vader meteen goed, maar zelf heb ik het nooit een mooie naam gevonden. Andrea klinkt veel te hard. Vrienden noemen me Dré of Dréke, en dat heb ik liever."

Je woont nu in de Antwerpse Brederodewijk, in een huis met een opvallende gevel: er staat in het groot een pagina uit het woordenboek op afgedrukt.

"Dat was een idee van Tom Lanoye, die hier nog heeft gewoond. Wij hebben daarna trouwens zijn appartement gekocht, daar is nu onze bed and breakfast. Weliswaar zonder breakfast.

"Ik vond het een mooi idee. Het onderste deel van onze gevel was altijd al heel mooi. Dat deel is opgetrokken in groen en zwart marbriet, ondoorschijnend gemarmerd glas, typisch voor het interbellum. De bovenkant was vroeger grauw, heel lelijk. Tom heeft die wit laten schilderen en het woordenboeklemma van het woord 'façade' - en de woorden ervoor en erna - op laten zetten. Wij zouden onze gevel nu graag laten beschermen - veel voorbijgangers nemen er een foto van, en soms duikt ons huis op in officiële brochures van de stad - maar dat blijkt niet zo makkelijk."

Na een ongeval met een vliegtuig op de set van Windkracht 10 liep je vliegangst op. Heb je daar nog last van?

"Het is de laatste jaren fel verbeterd. Ik heb het vooral lastig tijdens het landen, dat gaat er nooit helemaal uit. Vliegtuigen lijken tegenwoordig ook harder en abrupter te remmen bij het landen dan vroeger. Een paar jaar geleden was ik in Indonesië, en bij een paar binnenlandse vluchten dacht ik dat ik binnen de kortste keren tegen het tarmac zou plakken."

Beeld Marco Mertens

Hoe ben je erin geslaagd om de scherpe kantjes van je fobie weg te vijlen?

"Dat heeft veel te maken met mijn lief, hij weet me altijd gerust te stellen. Hij heeft ergere dingen meegemaakt, en wist er altijd koelbloedig bij te blijven. Hij zat eens in een helikopter die in volle vlucht een olielek had - plots zat hij in een oliedouche. Het zag ernaar uit dat het ding zou neerstorten, maar hij dacht alleen: heb ik mijn sigaretten wel bij, zodat ik straks na het landen de spanning van me af kan roken? (lacht) De regieassistente, die ook in die helikopter zat, raakte wél zwaar getraumatiseerd en is in therapie moeten gaan. Zelf was ik wellicht gestorven van de angst."

In 2005 kreeg je in Humo deze vraag: 'Veel mensen maken de balans op als ze de 40 voorbij zijn. Jij ook?' Je zei toen dat je ervan uitging dat het beste nog moest komen. 'Het leven wordt steeds leuker.' Hoe oogt de toekomst nu, op je 54ste?

"Of het beste nog moet komen, weet je natuurlijk nooit. Dat was een onnozele uitspraak in 2005, zoals ik er wel meer heb gedaan (lachje). Maar het gaat goed. Ik probeer nog af en toe nieuwe dingen, en mijn leven blijft boeiend. Het helpt dat ik een fantastische vent heb, met wie ik me erg gelukkig prijs. Ik kijk nog altijd met veel goesting naar de toekomst."

Zou elke leeftijd voordelen hebben? Wat kun je op je 54ste dat je vroeger niet kon?

"Ik merk dat ik losser en met meer zelfvertrouwen op het podium sta. Vroeger verging ik voor elk optreden van de zenuwen, ik ging vooraf ook telkens vijf keer naar het toilet. Nu maak ik tussen twee nummers door rustig contact met het publiek, je voelt dat mensen dat waarderen.

"Een mens vraagt zich, jaar na jaar, wel steeds vaker af: hoe ga ik ouder worden? Voor een stuk heb je dat zelf in de hand. Door gezond te leven, te sporten, niet te roken en niet te veel te drinken, maar dat bepaalt niet alles. Sommige mensen ontdekken pas op latere leeftijd dat ze een slecht lotje getrokken hebben. Dat van meneer Alzheimer, bijvoorbeeld. Mijn moeder heeft dat gehad. Ze stierf in mei 2013, ze is nog 84 geworden, maar aan haar laatste jaren heeft ze weinig gehad. Hoe ze toen haar dagen moest doorbrengen, was heel triest. Het is een genadeloze ziekte. Een mens moet een grote dosis geluk hebben in het leven, en ik ondervind dat ik daar vaak aan denk. Ook bij een heldere hemel zie ik altijd een donker wolkje hangen."

Flikken op Eén, elke weekdag, 16.45 uur

Copyright Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234